Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Ο φασισμός της άγνοιας
972 αναγνώστες
Τρίτη, 20 Μαΐου 2008
12:59

Μοναστηρακι, 19 Μαίου, απογευμα.

Βολτα με τη δωδεκαετη κορη μου και το εξαμηνιτικο τεριε μας.

Και οι τρεις αγνοωντες.

Εγω εχοντας αφησει την Ελλαδα τοσο καιρο, η κορη μου αφοσιωμενη στις δυο αγαπες της, ο σκυλακος αφημενος εμπιστευτικα στη προστασια που του προσφερει το μεγεθος και η φροντιδα μας.

Ολοι μεσα στη καλη χαρα της αγνοιας μας.

Πρωτο επεισοδιο

Εξω απο το σταθμο του Θησειου, μεγαλοσωμος σκυλος, αρχηγος αδεσποτης αγελης που περιφερεται μεσα στο κοσμο σαν αυτος να ειναι ο φυσικος τους βιοτοπος, τρεχοντας επιτιθεται στο σκυλακο μας, πλησιαζοντας απλωνει τ' ανοιγμενα σαγονια του να τον αρπαξει απο το σβερκο. Σηκωνω το σκυλακο στον αερα την τελευταια στιγμη τραβωντας τον απο το λουρι με κινδυνο να του σπασω το λαιμο. Ο Περό τη γλυτωνει στο τσακ, η κορη μου εχει ασπρισει και τρεμει απο την εκπληξη και τον πανικο. Ο κοσμος χαμογελαει, ο ημιαιμος απομακρυνεται, ψαχνοντας αλλου δευτερη ευκαιρια να εκτονωσει την αγρια φυση μεσα του.

Η βολτα στα δρομακια του Θησειου και στην Αρχαια Αγορα μας ηρεμει καπως. Χαιρομαι ενα απο τα πιο δυνατα τοπια του κοσμου απωθωντας το πανικο της παρ'ολιγον καταστροφης.

Κανουμε το κυκλο, περναμε κι απο τους Διοσκουρους. Νοσταλγωντας τα πιο ομορφα δειλινα της ζωης μου κατεβαζω τα γυαλια ηλιου στα ματια και προσπαθω να βρω μια καλη απαντηση στην ερωτηση της "γιατι μερικες φορες οταν σου μιλαω δεν μ' ακους".

Δευτερο επεισοδιο

Πανω απο το σταθμο στο Μοναστηρακι.

Σκυλος μεγαλοσωμος με λουρι στο λαιμο επιτιθεται υπουλα στο μικρο Περό βαζοντας το ποδι του και γατζωνοντας το σβερκο του. Τα δοντια του εχουν αγγιξει ηδη το σωμα του μικρου ζωου οταν με μια κλωτσια πανικου τον απομακρυνω, τον κυνηγω κανα δυο μετρα για να προλαβω την προφανη υπουλια του να μην ξαναεπιτεθει. Η κοπελια με το παγκο με τα χαιμαλια παιρνει το μερος του παρα δευτερολεπτο φονια. Δεν ξερω αν ειναι δικο της. Δεν εχει σημασια. Δεν ξερει τι εγινε, αλλα αυτο που ειδε της αρκει για ν'αρχισει να με βριζει σκαια μες στο κοσμο μην ακουγοντας να της λεω συνεχεια "μα ειδες τι εγινε?" προσπαθωντας να της εξηγησω αλλα και να εκτονωσω την ταραχη μου.

Ο κοσμος, χαβαλετζηδες, φαντασιοαποτυχημενοι επαναστατες, φιλοζωοι μονον οσον αφορα τα ζωακια του nitendo παιρνει το μερος της. Ολος ο δρομος αρχιζει να φωναζει, να βριζει, να λοιδωρει, νιωθω να σβηνω απο την απορια και το αδικο. Βρισκω μονο τη δυναμη να ψελισω σε μια κοπελα κοντα μου που με βριζει καταμουτρα "μα καλα ειδες τι εγινε, αφου ειχες γυρισμενη τη πλατη σου?" Η απορια καταλαμβανει τωρα αυτην. Τι να το κανω? Το κακο εχει ηδη γινει. Η κορη μου με λυγμους και μολις να την κραταν τα ποδια της μετα απο αυτη την πρωτοφανη εισβολη του παραλογισμου στη ζωη μας απομακρυνεται ψαχνοντας παρηγορια στο σκυλακι που τρεμει στην αγκαλια της.

Την αγκαλιαζω, της μιλαω ψαχνοντας να βρω κουραγιο απο το καθηκον μου.

Θα ξεχαστει?

Ισως.

Δεν το πιστευω.

Ο μικρος Περό ειναι καλα.

Οπως και ολοι αυτοι που σε μια στιγμη εξαρσης σα προωρη εκσπερματωση εξεφρασαν την αγαπη τους για τα ζωα, την αντισταση στη βια, την ελευθερια στην εκφραση, στη γνωμη που παιρνει δυναμη απο την παντοδυναμη αγνοια.

 

 

Σχόλια

20/05 14:05  CANYON
5* οι προωρες και χωρις καμια βαση εξαρσεις,εκσπερματωσεις,αντιστασεις,ελευθεριες,επαναστασεις, ευαισθησιες,ειναι του κωλου και αποτελουν αλλοθι στην ουσιαστικη απραξια μας και στη μιζερια μας...
20/05 14:22  CANYON
Νομιζω...
20/05 16:41  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
και ο φασισμός της γνώσης...
Πριν δύο χρόνια πενήντα (50) βήματα από το σπίτι μου... επιτέθηκαν στην "Αργούλα" (border Coleϊ) δύο "δεσποζόμενα" λυκόσκυλα, τα οποία ο ιδιοκτήτης τους αφού τα είχε "αγριέψει για φύλακες" τα έβγαλε και βόλτα χωρίς λουρί... Ένα "κομμάτι ματωμένο κρέας" μου έμεινε στην αγκαλιά... Τρεις μήνες ξενύχτι και καθημερινό πηγαινέλα στο Νοσοκομείο στο Πικέρμι... Άλλους τρεις για να περπατήσει και να τολμήσει να ξαναβγεί βόλτα... Στην τελευταία εξέταση στο (εξαιρετικό) Νοσοκομείο ο (μακάρι να υπήρχαν και για τους ανθρώπους) γιατρός μας υπενθύμισε : "Σας είπα, ΔΕΝ ΕΧΩ "χάσει" σκυλί με τέτοια τραύματα" και η αδελφή της Νάσιας, Ελένη (η οποία μου στάθηκε, λόγω "τουριστικής σαιζόν") του απήντησε : "Ιδιοκτήτη όμως ?"...
Τα "αδέσποτα" στο Χολαργό, με εθελοντική δράση, τα περιθάλπουμε, τα στειρώνουμε και τα φροντίζουμε συλλογικά σαν δικά μας...
20/05 16:49  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Χώρια οι τύψεις... άμεσες γιατί δεν μπόρεσα να την υπερασπισθώ... έμμεσες γιατί ξενυχτώντας αγκαλιά το βλέμα της μου έλεγε "γιατί δεν με έσωσες "αρχηγέ" ?..."
20/05 17:59  Swearengen
Να λες καλά που τό 'σωσες το σκυλί, Γιάννη.
Όσο για τους "αγανακτισμένους πολίτες", κι αυτοί αγέλη αποτελούν. "Γαυγίζει" ένας κι ακολουθούν κι οι υπόλοιποι, έτσι για "μπούγιο" (sic), αγαπημένη ενασχόληση των απανταχού κάφρων.
20/05 18:12  elenitsa 1
Ν'αγιασει το στομα σου,swearengen!Ανθρωποι που φωναζουν στα παιδια τους:ΜΗΗΗΗΗΗΗΗΗ,ειναι βρωμικοοοοοοοοοο!Και του ριχνουν και μια κλωτσια στην αδεια του κοιλια.Που γι'αυτους ειναι"το βρωμοσκυλο,που εχει τσιμπουρια που θα κολλησουν παντου".Για δες ποσο μεγαλος πονος τους πηρε!Για τα ματια του "γειτονα"!Ουστ,διποδα κοπροσκυλα!
20/05 18:12  Yannis K.
ετσι ειναι canyon, κατα το ανεκδοτο με το λαγο και το λιονταρι "τι να κανω λιονταρι, φραπεδακι, λεμε και καμια μαλακια να περασει η ωρα"

Τριανταφυλλε, συγκλονιστικη η ιστορια σου, οσο για τις τυψεις οσο και αν επι το πλειστον ειναι δικες μας προβολες δεν παυουν να πονανε

swear, ο σκυλακος ναι, τη γλυτωσε στο παρα τριχα, το τραυμα στη ψυχη της μικρης, να εχουμε ξαφνικα ενα πληθος να ουρλιαζει εναντιον μας χωρις να ξερουν το γιατι, παραμενει
20/05 18:18  Yannis K.
elenitsa δε σε προλαβα.
Εχεις δικιο.
Λογω του χωρου ομως νομιζω οτι οι θαμωνες ηταν καποιοι ταχα μου επαναστατημενοι νεαροι που εσπευσαν να δωσουν αμεσως δικιο στην φρικιαζουσα κορη του παγκου με τα χαιμαλια, η σκεψη τους ηταν "πιο δικια μας ειναι αυτη, σκουλαρικια στη μυτη φοραει, αρα εχει δικιο", μη θελοντας καν να δουν τι εγινε πραγματικα.
Εδω ειναι ο κρυμμενος φασισμος.
20/05 21:22  CANYON
Ο μονος νομιζω τροπος να εξηγησεις τα ανεξηγητα στην κορουλα σου ειναι να της πεις με το δικο σου τροπο για την ωμη βια που στα χωραφια της φυσης υπαρχει,ο ανελεητος αγωνας για την επιβολη του δυνατου,ο θανατος σου η τροφη μου η ζωη μου,ο πολεμος της επιβιωσης,η αρνηση των παραπανω θα επρεπε να διαχωριζει τον αγριανθρωπο απο τα ζωα...δυσκολα πραγματα ειναι ολα αυτα,αντιστεκομαι χρονια τωρα στην επιθυμια των παιδιων μου για την αποκτηση κατοικιδιου...σκεφτομαι τον εκφυλισμο του,το βιασμο και την καταπιεση που θα του προκαλεσω,αναγκαζοντας το να ζει μαζι μου και με τις μαλακισμενες ανθρωπινες δηθεν συνηθειες μου...μπορει ομως η ζεστη του πατερα αγκαλια,χωρις τιποτα απο τα παραπανω,ολα να τα γιατρεψει...να εισαι καλα και να δινεις απλοχερα στα παιδια αγαπη,πιστεψε με την εχουν αναγκη,ΚΑΘΕ μερα ειναι γιορτη...
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις