Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Τα δάκρυα της Κόκο
500 αναγνώστες
Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008
18:48
Εκεινο το βραδυ εβλεπα τη Κόκο πρωτη φορα αλλα αυτο δεν την εμποδισε να κλαψει στην αγκαλια μου.

Ολα τα κοριτσια του μπαρ μας κοιταγανε με μιαν απορια εμπλουτισμενη με λεπτες ανταυγειες μισους και ζηλειας. Τι της εκανες, μου λεγανε με ματια που ηταν σα τεντωμενες χορδες. Εγω τιποτα, ηθελα να τους πεταξω στα μουτρα. Ισα ισα δεν ειναι δικαιο. Εγω πληρωνω τα ποτα της και αν επρεπε καποιος να εχει το προνομιο να κλαψει και να απαιτησει παρηγορια αυτος θα επρεπε να ειμαι γω. Ημουνα ομως αφοσιωμενος να χαιδευω τη πλατη της Κοκο μπας και της περασει ο πανικος και δεν ειχα διαθεση για εξηγησεις.

Μαλλον τσιμπησε που ειχα βαψει τα μαλλια μου και καμια δεκαρια χρονακια μου τουλαχιστον κρυβοντουσαν. Ισως  και το αφθονο Σαντορι που'χε κατεβασει με το Γιαπωνεζο στο σεπαρε να'χε λυσει και καποιους κακοδεμενους κομπους μεσα της. Μολις με ειδε παρατησε το Γιαπωνεζο που ετσι και αλλιως την ειχε πεσει και κοιμοτανε στο καναπε και αφου εδωσε μιαν αγκωνια σε μιαν αλλη σχιστοματα που κατευθυνοταν προς το μερος μου, καθησε στο διπλανο σκαμπω.
Κερνας ποτο, με ρωτησε. Αν πινεις μπυρα ευχαριστως, της ειπα. Και μετα απ' αυτη την λεπτεπιλεπτη ανιχνευση προθεσεων αρχισαμε κατι που εμοιαζε γνωριμια αλλα παιζοντας αυτο το παιχνιδι καιρο ξερεις οτι ειναι το τι θα ηθελα να ημουνα αν δεν ...

Μπυρες, αστεια, τυχαιες επαφες. Χρονος κερδισμενος απλως και μονο με την απουσια του βαρους του.

Ηταν η πιο ωραια στο μπαρ, και φανταζομαι και η πιο ωραια στο μακρινο Μογγολικο χωριο της. Αυτη η ομορφια της μπορει καποτε και να την εσωζε, αλλα εμενα κατι μου ελεγε πως οχι. Πολυ πιστη στην ομορφια της, λιγη πιστη στον εαυτο της και ... βιασυνη. Δε θα τη πηγαινε πολυ μακρια, αλλα κι εγω σα μαντης δεν ειχα διαπρεψει.

Μου ζητησε να γινει το κοριτσι μου κι εγω της ειπα οχι γιατι ειχα δουλειά.

Τα ματια της ανοιξαν διαπλατα για ελαχιστο κι επειτα πηραν παλι το σχημα που ηταν η καλυτερη προστασια για την αμμο που σηκωνε ο αερας της Μογγολικης ερημου.

Ξαναρωτησε γιατι και της ειπα δε ξερω.

Εκει ηταν που αρχισε να κλαιει, στην αρχη σιγανα και μετα πιο εντονα.

Την πηρα αγκαλια και την κρατησα οπως θα ηθελα να κανει αυτη για μενα αν κατι καπου ηταν περισσοτερο και κατι αλλο λιγο λιγοτερο.

Οταν ηρεμησε, ο χρονος ειχε επιστρεψει κι αυτος.

Πριν φυγω δεν αντισταθηκα καθολου να τη κοιταξω βαθεια στα ματια.

Μπορει να ξαναπερναγα απο κει.
Αλλα αυτη τη φορα δε θα 'χα βαμμενα τα μαλλια μου.


Σχόλια

18/03 19:13  favlos
μα με τέτοιο όνομα Κόκο...τόσα άλλα πράγματα έπρεπε να σκεφτείς εκτός απ΄το να φύγεις...μια αλλαγή στον τόνο και θα αναβίωνες παλιό σόου περιοχής Χίλτον...
18/03 19:17  Yannis K.
:) Mια μερα, αν βρω τα κουραγια, θα σου πω την ιστορια με την Τσου Λι.
18/03 21:15  Goldmine
5* Μια ιστορία γλαφυρή που τη διάβασα απ΄την αρχή μέχρι το τέλος...
18/03 22:10  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
1. ΤΩΡΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ! Ο εκδότης "ΜΑΣ" στην τελευταία επικοινωνία μαζί μου προδιέγραψε : "Γαλλία - Ιρλανδία και ΚΥΡΙΩΣ Κίνα μαζί σε ένα τόμο..."
2. Σε ποιον ώμο έκλαιγε ? Ο δικός μου - αριστερός - υποφέρει από αρθριτικά λόγω των φιλενάδων μου...
3. Βρες το κουράγιο (Τσου Λι) και δώσε και σε μένα να γράψω για τη Μαρία Σκου...
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις