Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Γκριζοκοκκινος σκιουρος
810 αναγνώστες
Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008
05:37

Καποτε
ο γατος που μου ανεβαινε στον ωμο
στυλωνε περα τα χρυσα του ματια
κι ηταν τοτε που ενιωθα μιαν αντιφεγγια να μου 'ρχεται απ' αντικρυ
σαν αγιατρευτη οπως λενε νοσταλγια

 

Κοιταζω τις ραχες των βιβλιων μου,
καπου εκει μεσα, σε δυο τρεις συναπτες λεξεις τους κρυβεται μια στιγμιαια ευτυχια, εκει που ενα μοριο ασυνειδητου μου αφυπνιζεται καθως καποιος του βρηκε ονομα.
Καλη καβατζα.

Τα αυτοκινητα απ'εξω περνανε αδιακοπα. Δεν θελω να ξερω που πηγαινουν, δεν θελω καν να περασω απ' εξω απ' αυτα τα μερη.

Ετσι πλαθω μια ιστορια με αφορμη οτι στη φυση υπαρχουν ο γκριζος σκιουρος και ο κοκκινος σκιουρος.

 Η εξελιξη που αποτελειται απο απειρα μικρα ποταμακια τους αποκοψε τοσο ριζικα που τωρα δεν μπορουν να διασταυρωθουν. Ο ενας δε μπορει να δωσει πλεον τα γονιδια του στον αλλον. Ακομα κι αν μεινουν απο ενας τελευταιος του ειδους τους στη γη και τυχει να συναντηθουν πανω σ' ενα ευγενικο δενδρο και παλι δεν θα καταφερουν τιποτα.

Με τους ανθρωπους ακομα δεν συμβαινει αυτο. Αν ομως καθε ηπειρος κρατουσε κλειστα τα συνορα της για δεκα η' εκατο χιλιαδες χρονια καποτε θα συνεβαινε. Αν οι ανθρωποι δεν ειχαν τη σπιθα του Προμηθεα, να γνωρισουν τον κοσμο, εαν δεν εφευρισκαν ολα αυτα τα "θαυμαστα" που καθιστουν με τοσους τροπους τα συνορα μονο γραμμες στο χαρτη σιγα σιγα αλλα αβαστακτα σταθερα θα ακολουθουσαμε τη μοιρα του κοκκινου και του γκριζου σκιουρου.

 Καποτε Γιαπωνεζοι αυτοκρατορες που αισθανονταν οτι ηταν θεοι (δεν ειχε τοτε ακομη κανενας το θαρρος να τους πει οτι δεν υπαρχουν θεοι αλλα δυνατες θελησεις που αυτοεκπληρωνονται)  εκλεισαν  για αιωνες τα συνορα  της χωρας. Η Ιαπωνια εγινε ενας κοσμος  εξω απο τον κοσμο.  Τις συνεπειες  αυτης της  απομονωσης  ακομα τις βιωνουν μεσα στην  αστικτη μελαγχολια τους, κι απο το να μισουν τους Αμερικανους για το κακο που τους εκαναν εφτασαν να τους λατρευουν που τους ξαναβαλαν στο κοσμο.

Οι ρακενδυτοι, συμφοριασμενοι παριες που συναντω στους δρομους, οι ανικανοι να επικοινωνησουν με το περιβαλλον, ειναι δραπετες απο μια χωρα που η σκοτεινη θεληση ενος παλαβου τη κραταει κλεισμενη και κλειδαμπαρωμενη απο τον αλλο κοσμο. Εαν δεν τους λυπομουνα απο τα βαθη της καρδιας μου θα ευχομουνα αυτο το μακαβριο πειραμα να συνεχιστει επ' απειρον ετσι ωστε να εχουμε πλεον και κλινικα δειγματα Βορειοκορεατικου σκιουρου.

Θαυμαστη εποχη μα το Δαρβινο!

Εαν το 1953 ειναι η χρονια οροσημο για την ανθρωπινη γνωση και αυτογνωσια, αυτη η εποχη ειναι οτι καλυτερο για την ανθρωπινη αλληλοκατανοηση.

Κι οχι οτι δεν εχει απειρο νερο να κυλησει ακομα στο μυλο.

 

 

Σχόλια

15/03 07:56  CANYON
5*Kαλη σου μερα.-
15/03 12:20  Yannis K.
Ευχαριστω, καλημερα.
15/03 17:53  vampire
Φίλε Γιάννη ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου. Σήμερα έχω ηρεμίσει κάπως. Η απάντησή μου είναι στο: http://vampire.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=5755&blid=61
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις