Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Χρονιά του σκύλου
551 αναγνώστες
Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008
09:13

εφερνα κυκλους μες στον ουρανο
με κινδυνο ν' αγγιξω μιαν ευτυχια

Τετοιους κινδυνους δε διατρεχω ουτε στον ουρανο ουτε στη γη.
Κυνηγαω οπως το σκυλακι την ουρά του και ο κινδυνος να πεσω κατω απο τη παραζαλη ειναι ο μονος ορατος.

Σε τι επενδυω? Τι περιμενω?

Τι δινει ουσιαστικο βαρος στη ζωη μου, τι την ελαφραινει και πως γινεται αυτα τα δυο να μιλιουνται μεταξυ τους?

Μακρια απο πραγματα που γι' αλλους θεωρουνται αυτονοητα και δεδομενα, στα ορια μεταξυ του μολις ανεκτου και του ανυποφορου γυρευω ερμα στα βιβλια και τη μουσικη.
Σιγουρα καλυτερο απο το ν'ατενιζω την ωχρα των σπιτιων η' τα νουμερα που αλλαζουν στην οθονη αλλα ολη η ικανοποιηση μενει σ'ενα χωρο που ειναι περισσοτερο πεδιο βολης και οχι πολεμου.

Εξασκω τη γλωσσα μου μονο στη σκεψη μου η' πληκτρολογωντας και αυτο μπορει να μου δινει την ευκολη και ανειλικρινη δυνατοτητα να αναζητω το απολυτο.
Αυτη η πετρινη ακεραιοτητα αν και φυσικη αντιδραση επιβιωσης ειναι πιο κιβδηλη και απο την εκσταση ενος θρησκοληπτου μπροστα στην εικονα που κλαιει η' ετοιμαζεται.

Τελικα που κοιταω οταν βλεπω τον κοσμο? Τον κοσμο η' μεσα μου?


Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις