Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Ποιο φεγγαρι μωρε;
740 αναγνώστες
Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2008
17:34

Δεν ξερω αν ειχε πανσεληνο η' ημισεληνο η' το φεγγαρι την ειχε κοπανισει.

Απο την ομιχλη και την καταχνια ειχαμε να δουμε ουρανο πανω απο ενα μηνα.

Η πολη ηταν σαν ενα καραβι αφημενο να πλεει μεσα στην ασαφεια.

Ακουγες τη σειρηνα του φαρου ολη μερα κι ολη νυχτα.

Απο την βεραντα μου σχεδον δεν εβλεπα το δρομο, απλωνα το χερι και επιανα την ομιχλη με τη χουφτα. Με περασε ενας φοβος οτι τωρα που δεν εβλεπε κανενας τη πολη αυτη μπορει να ξεκολλαγε και να χανοτανε στον ωκεανο.

Ειπα να πεταχτω στο μπαρ που μαζευονταν οι ναυτικοι μπας και μου φυγει το ψυχοπλακωμα.

Βρεθηκα να τα λεω μ'ενα πενηνταρη καπετανιο απο το Πειραια. Κερασματα, γυναικοκουβεντες, γελαγε αλλα απο μεσα του φαινοτανε χαρακωμενος. Καποια στιγμη χτυπησε το κινητο.

Τα "ελα μωρο μου" της αρχης τα διαδεχτηκαν σκιες. Το χερι του αρχισε να τρεμει. Μολις που προλαβα ν'ακουσω "ρε μαλακα....ρε ξεφτιλα...". Πηγε να πιασει το ποτηρι με το ουισκι αλλα δεν προλαβε, σωριαστηκε στο πατωμα.

Τον πηγαμε στο νοσοκομειο της πολης. Πηρα κι ενα Κινεζο μαζι να μιλησει με τους γιατρους. Καθησαμε απ'εξω απο το δωματιο και περιμεναμε.

Φερανε καποιον σ'ενα φορειο. Πισω του δυο γυναικες κλαιγανε.

Ο Κινεζος ψαρεψε να δει τι εγινε. Η μια ητανε η μανα του η αλλη η φιλεναδα του. Η φιλεναδα του τον μαχαιρωσε απο ζηλεια κι απο μεθυσι. Οι Κινεζοι δε ξερουνε να πινουνε, ποσο μαλλον οι Κινεζες.

Καθησαμε εκει τρεις ωρες. Η φιλεναδα να κλαιει ολη την ωρα εξω απο το θαλαμο. Ψυχη δε φανηκε. Ουτε φιλος, ουτε συγγενης, ουτε αστυνομια. Τη λυπομουνα. Την ιδια ωρα ενα μαχαιρι ειχε βγει στο Πειραια και ενα δω περα.

Ο καπετανιος τη σκαπουλαρε.
Γυρισα σπιτι.

Βγηκα στη βεραντα με μια μπυρα. Λιγο να ξεχασω τι ειδα.

Ενα αμαξι σταματησε απο κατω.
Ο οδηγος πεταχτηκε και πηγε απ'την αλλη και τραβηξε μια γυναικα εξω.
Την πεταξε κατω και αρχισε να τη κλωτσαει.
Αυτος φωναζε, αυτη εσκουζε.
Zυγισα τη μισογεματη μπυρα και του την πεταξα απο τον πεμπτο.
Εσκασε διπλα του.
Σαστισε τοσο που επεσε κατω.
Αρχισε να βριζει.
Τωρα θα δεις ρε πουστη, του φωναξα.
Πηρα και αλλα μπουκαλια και του τα πεταγα, ενα επεσε πανω στην οροφη του αυτοκινητου.
Ωραιο ηχο εκανε.
Η Κινεζα δεν ειχε σταματησει να σκουζει.
Τουλαχιστον ομως δεν τις ετρωγε.
Αυτο, τι διαολο επρεπε να μου το αναγνωρισει.
Την εβαλε μεσα, φυγανε.

Θελω να πιστευω οτι απο τη λαχταρα που πηρε δεν θα ειχε πια το κουραγιο να τη σαπισει στο ξυλο.

Αλλα γι'αυτο δε μπορει κανεις να ειναι σιγουρος.

 

Song

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις