Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Ρωτα τον Τζωρτζ
480 αναγνώστες
Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008
16:25

 

 

Το να ζεις μακρια απο τη χωρα σου σε βαζει σε μια κατασταση που μοιαζει εικονικη πραγματικοτητα. Ζεις μεσα σε εγνοιες και επικαιροτητες αλλων που ομως δεν σε αγγιζουν στο παραμικρο. Απ'την αλλη, αυτα που συμβαινουν στη χωρα σου ερχονται σε σενα σαν απο strobe lights. Ειναι μεν φως αλλα δεν σε βοηθαει να δεις και τοσο το χωρο που πατας, περισσοτερο σε μπερδευει, χανεις το βηματισμο σου, μενεις ακινητος οντας σιγουρος οτι κανεις δεν θα το καταλαβει.

Με πηραν να μου πουν οτι περπατουν στα χιονια μεχρι το γονατο και γω ενιωσα οτι τους προδιδα μη μπορωντας να εχω την αισθηση αυτη η' μια μικρη αντανακλαση της εκπληξης τους. Τιποτα δεν μου κανει εκπληξη. Δεν συμμετεχω κι αυτο ειναι ενας αργος θανατος.

Ουτε καν τα μεγαλα γεγονοτα δεν φτανουν πανω απο μια κατασταση ημιχλιαρου. Οταν πηραμε το Πανευρωπαικο εβγαλα μια Ελληνικη σημαια απο το αυτοκινητο και την αφηνα να ανεμιζει περνωντας μεσα απο τα Ρουμανικα χωρια. Πρωτο χωριο, δευτερο χωριο ... την εβαλα μεσα κι ανοιξα το ραδιο.

Θελοντας να κοιμισω αυτη την πικρη αντιληψη πηγα στο ντιβιντοκλαμπ.
Ο Κινεζος - μαυρο κουστουμι, καφε ζιβαγκο, σκαρπινι - εφτυσε στο πατωμα απο ικανοποιηση μολις με ειδε.
Η μυρωδια απο βρασμενο λαχανο ηταν το μονο εξωτικο στοιχειο στο χωρο.
Προσπαθησα να κρατησω μιαν αποσταση απο το μαυρο κουστουμι του αλλα δεν τα καταφερα.
Μου ανοιξε μια βαλιτσα και μου 'δειξε το "πραμα".
Ασυναισθητα κοιταξα πανω απο τον ωμο μου.
Ενταξει.
Ο Τζωρτζ Κλουνι με υφος αλα Τζωρτζ Κλουνι προσπαθουσε να με πεισει οτι μπορει να εισαι και ωραιος και να πινεις και να εχεις και κοινωνικη συνειδηση.
"Να σ'εριχναν εδω μεγαλε και θα σου'λεγα εγω απ'αυτα τα τρια τι θα σου'μενε. Μονο το μεσαιο" του ειπα μ' ενα virtual sms.
Πηρα οχτω ντιβιντακια (και τον Τζωρτζ).
"Θα'χουμε μαραθωνιο σημερα", σκεφτηκα.
Πληρωσα.
Ακουσα τον Κινεζο κατι να μου λεει, και με την φαντασια μου το εκανα "θες μια σακουλα;".
Toν κοιταζω ισια στα Κινεζικα ματια του "Οχι, θα τα παρω στο χερι" του λεω.
Βγαινοντας τον ακουσα να φτυνει.
Aπο ικανοποιηση.

Song

Σχόλια

18/02 19:18  favlos
Ο παλιός καλός Ιωάννης...(και τα άλλα καλά,αλλά...κάποια ξεχωρίζουν)..
εικονικά sms,μαυρα κοστούμια,λαχανίλα στην ατμόσφαιρα...νουάρ ολίγων σειρών...το αγαπημένο μου...
18/02 19:27  Yannis K.
:) Σε σκεφτηκα ξερεις.
Λεω αυτο μαλλον θ'αρεσει στο Νικο.
Νασαι καλα.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις