Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Το γαιτανακι της μνημης
1395 αναγνώστες
Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008
21:39

Επειδη εχω παθει ενα ψιλοκολλημα με τη μνημη και τη λειτουργια της τελευταια και θα ηθελα να ξεμπερδευω για να πιασουμε κατι ωραια παραμυθακια απο αυριο - οπως για παραδειγμα αυτο περι φυλετικης υπεροχης - να πω καποια τελευταια επι του "κολληματος". Οχι κι οτι δεν θα επανελθω.

Η κατανοηση μας για το πως λειτουργει η μνημη ειναι περιορισμενη και ακομα πιο περιορισμενη ειναι η δυνατοτητα μας να την αναπλαθουμε.
Η αναπλαση της μνημης δεν ειναι κατι σαν την προβολη βιντεοταινιας. Λαμβανει χωρα καποιο γεγονος. Ο εγκεφαλος αποτυπωνει επιλεκτικα αυτο το γεγονος μεσω των αισθησεων. Κατοπιν, το ατομο ανακαλει στη μνημη την εντυπωση του γεγονοτος και μεσω της διαδικασιας της ανακλησης, τροποποιει καπως την εντυπωση αυτη, αναλογα με τα συναισθηματα της στιγμης, προγενεστερες αναμνησεις, γεγονοτα που ακολουθησαν, αναμνησεις των γεγονοτων αυτων κ.ο.κ.
Η συγκεκριμενη διαδικασια επαναλαμβανεται χιλιαδες φορες με το περασμα του χρονου, σε σημειο που θα πρεπει να αναρωτιομαστε αν εχουμε πραγματι αναμνησεις, η' απλως αναμνησεις των αναμνησεων των αναμνησεων.

Αυτο που θυμομαστε μοιαζει να ειναι αυτο που θυμομασταν να θυμομαστε. Αδιακοπες αναγωγες και προβολες στο παρον, η δυσκολια του παροντος να βαφει με το χρωμα  της "ευκολιας" τις αντιστοιχες δυσκολιες του παρελθοντος.

Τελικα δε θυμομαστε τιποτ'αλλο απο αυτο που προσφερει την απαντηση που θελουμε να εκμαιευσουμε απο το παρον.

Εμεις το κανουμε αυτο. Εμεις ειμαστε η αραχνη εμεις και το εντομο στον ιστο.

 

     

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις