Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Ιερα, οσια ... κ.τ.λ.
708 αναγνώστες
Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008
17:55

Το αποκατω ειναι   full copy απο αρθρο του Χρηστου Μιχαηλιδη ( ο τιτλος μονο ειναι δικος μου).

Γιατι?

Και γιατι οχι?

Περιφέρομαι μέσα και έξω από τον Καθεδρικό Ναό της Μητρόπολης, και παρατηρώ τους χιλιάδες ανθρώπους που προσέρχονται για να αποτίσουν ύστατο φόρο τιμής προς τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, που πέθανε τα ξημερώματα της περασμένης Δευτέρας. Είχα βρεθεί, πριν μερικά χρόνια, και στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, στη Ρώμη, κατά την κηδεία του Πάπα Παύλου του Β' - ενός θρησκευτικού ηγέτη που, όμοια με τον Χριστόδουλο, αγαπήθηκε από αυτούς που ονομάζουμε «απλούς, καθημερινούς ανθρώπους».

 Μπροστά στη δύναμη που ο καθένας αντλεί από την πίστη του, δηλώνω απόλυτη αδυναμία. Οι υπερβολές, αλλά ακόμα και η «αθώα» προσέλευση προς το παράλογο, με βρίσκουν περίεργο, μόνο, παρατηρητή. Όταν μόνος βρεθώ με τον εαυτό μου, ο στοχασμός απλώνεται τότε αχαλίνωτος, και δίχως φόβο μην προκαλέσω του άλλου τα όσια και ιερά.
 Η κυρία που στέκεται δίπλα μου στη Μητρόπολη, μεσόκοπη, γεματούλα, όπως οι περισσότερες, μου διηγείται με δάκρυα στα μάτια μια ιστορία που εκ των προτέρων έχει η ίδια χαρακτηρίσει ως συγκλονιστική. «Από την ημέρα που αρρώστησε ο Αρχιεπίσκοπός μας, πριν πέσω για ύπνο ανάβω πλάι στο ελάχιστα ανοιχτό παράθυρο ενός δωματίου στο σπίτι ένα κερί, και προσεύχομαι για την υγεία του. Κάθε πρωί, βρίσκω αναμμένο το κερί. Όχι όμως χθες, Δευτέρα. Ξύπνησα ταραγμένη γύρω στις 5:15 το πρωί, και μόλις πλησίασα το καντήλι αυτό έσβησε. Ταράχτηκα. Είπα, αυτό δεν είναι για καλό. Και λίγο αργότερα, από το ραδιόφωνο άκουσα τα άσχημα μαντάτα».

Η καλή κυρία πίστευε απόλυτα στο «μικρό θαύμα» του καντηλιού της, που της έφερε τα μαύρα μαντάτα για το θάνατο του Αρχιεπισκόπου. Σκέφτηκα προς στιγμήν να της πω ότι εκείνο το βράδυ αγριέψαν οι αγέρηδες στην Αθήνα, και ίσως αυτή να ήταν η αιτία που έσβησε το καντήλι πριν σωθεί το λάδι του. Αλλά αισθάνθηκα ευθύς πως, κάνοντάς το αυτό, θα κλόνιζα μια πολύ δυνατή (συνάμα, όμως, και πολύ ευαίσθητη) χορδή της πίστης της. Της πίστης που, όποιο «πρόσωπο» και αν έχει, της επιτρέπει να κρατιέται στη ζωή, ξεφεύγοντας από αυτήν.

Εύκολος δρόμος, θα πείτε, για εκείνους που δεν έχουν τη γνώση (ή τη δίψα της γνώσης) για να «περπατήσουν» τη ζωή στα εύκολα και δύσκολά της, και θα πρέπει κάποια στιγμή εμείς οι υπόλοιποι (ποιοι τάχα;) να τους βοηθήσουμε να βγουν από αυτή την ψευδαίσθηση.

Δεν είμαι σίγουρος για μια τέτοια... αποστολή. Με τρομάζει, όσο και αν γνωρίζω πως η γνώση, η επιστήμη και η λογική είναι ο δρόμος που επιλέγω εγώ να ακολουθώ. Όμως, πολλές φορές, υπάρχει βαθειά η ανάγκη να ακουμπήσεις κάπου, ως αδύναμος. Να αποποιηθείς την όποια σιγουριά σου, και να αφεθείς σε ένα «αόριστο ταξίδι» σκέψεων και συναισθημάτων, που εγώ μπορεί απλώς να το λέω «περιπέτεια», άλλος, όμως, «πίστη».

Η κυρία με το καντήλι που «έσβησε» ταυτόχρονα με τον Χριστόδουλο, μέσα από την αφέλειά της, μου είναι συμπαθής και την αγκαλιάζω. Υπάρχουν και πολλοί, όμως, που με τρομάζουν, και αυθόρμητα κάνω βήματα προς τα πίσω, μη μ' ακουμπήσει η πυρακτωμένη λάβα της δικής τους πίστης. Μιας πίστης που έβαλε και εκείνος το χεράκι του για να γίνει πυρακτωμένη! Μου μιλάνε για τα ιερά και όσια της Ορθοδοξίας. Για την πατρίδα μας που κινδυνεύει από «τους άπιστους και τους βαρβάρους». Για «την Ελλάδα και τον Ελληνισμό». Τις «αξίες της φυλής». Το «πόσο ξεχωριστοί είμαστε». Κάθε λέξη στάζει από θυμό. Κάθε πρόταση προδίδει την αγραμματοσύνη εκείνου που την προφέρει. Έντρομος, ακούω και καταγράφω.
Τι παιδιά μεγαλώνουν ετούτοι οι τόσο τυφλοί και θυμωμένοι; Τι όμορφο άφησαν πίσω στη ζωή τους, για να κρύβουν σήμερα την ασχήμια τους πίσω από «εικόνες και ψαλμούς οργής»;

Στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, ένα ζευγάρι από την Πολωνία, γενέτειρα του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β', επί ώρες έλουζε τις παλάμες του με δάκρυα. Κάθησα δίπλα τους και προσπάθησα να μιλήσουμε. Την οδύνη τους επιχείρησα να ακουμπήσω, και έπιασα φωτιά. Πάλι. «Δεν βλέπεις το θαύμα;», μου φώναξαν, με ύφος απόκοσμο, εντελώς. «Τι εννοείτε;» ψέλλισα φοβισμένα. Και μου 'δειξαν, τότε, τις υγρές παλάμες τους, με τις οποίες σκούπιζαν τα μάτια. Απόρησα πιο πολύ. Και με... βοήθησαν. «Δεν βλέπεις που δεν κλαίμε;». ’ρα; ’ρα, απλό. Πιστεύουν ότι δεν κλαίνε, και επομένως είναι θαύμα που, αφού δεν κλαίνε, παρ' όλα αυτά δάκρυα εκρέουν από τα μάτια και καταλήγουν στην παλάμη.

Δύσκολες ιστορίες. Που δεν θέλω να τις χλευάζω, αλλά να τις καταλάβω. Τις συναντώ. Και δεν μπορώ να τις προσπεράσω, γιατί και εγώ ακόμα τη βόλτα μου κάνω σ' αυτήν τη ζωή. Και ψάχνω και ψάχνομαι. Όχι, όμως, εκεί όπου τυφλά πάνε τα κοπάδια - ακόμα κι αν πολύ αγαπώ τη βουκολική ζωή...

 

Σχόλια

31/01 18:35  lemon.
όταν ανακατεύεσαι με κότες... κακαρίσματα θ'ακούσεις...
κι αν είσαι κόκορας, καλώς... αν όμως είσαι καν'άλλοζω δεν θα χαμπαριάσεις τπτ.
Με στεναχώρησες ωρέ ναύτη... δεν κρατιέσαι να τους πάρεις σβάρνα όλους... αλλά δεν το κάνεις εσύ' βάζεις τα λόγια ενός nobody να μιλήσει στο nowhere..
καλύτερες τελικά οι φωτό από αυτά που ειπώθηκαν ή που μείναν σκέψεις...
κρίμα να περνιούνται κάποιοι για επαναστάτες όταν δεν είναι ικανοί να διακρίνουν το φωτεινό από το σκοτεινό...
κρίμα που κάποιοι περνιούνται για ελεύθεροι όταν είναι δούλοι 3ών διαστάσεων...
αλλά ποτέ δεν είναι αργά...
προκατάληψη να μην έχουμε...
αλλά πρέπει να έχουμε και λίγο τσαγανό... να τολμήσουμε το διαφορετικό... ας πούμε , έστω ...
βρε μπας και??...
31/01 19:54  favlos
Φίλε Γιάννη κι αυτός ομνύει σε σύμβολα,άς μην το παίζουμε υπεράνω...(Λονδίνο,Αριστερά κλπ)
01/02 02:40  Yannis K.
ισα ισα ... το αρθρο λεει "μπαστα ωρε, ποιονε παμε να παρουμε σβαρνα?"
Η θεση του blog ειναι σταθερη φιλαρακι, αν ανατρεξεις θα τη δεις, τη γνωμη μου για τη θρησκεια και το εμποριο του ανθρωπινου φοβου. Δε βαζω αλλον να τα πει, προφανως για να το κοπιαρω εδω σημαινει οτι 1ον. υιοθετω τις αποψεις του, 2ον. τα λεει καλυτερα απο μενα.
Φωτεινο-σκοτεινο ... εμενα το χρωμα μου ειναι το γκριζο αν το'χεις προσεξει. Κι'αυτους τους ορους τους αφηνω για τους μπους και τους αχμαντινεζαντ αυτου του κοσμου, που εχουν και τα εχεγγυα της ηθικης και της ιερης αποστολης τους.
οσο για προκαταληψη... ε, οχι δα καλε. για ξαναριξε μια ματια, χαρη θα μου κανεις.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις