Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Η "βαρβαροτητα" του Νευτωνα
1124 αναγνώστες
Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2007
14:41

________________________________________________________Αφιερωμενο στην Ecosphere
 

Στο μακροσκελες του ποιημα "Lamia" (1820) ο Κιτς εγραψε:

Δεν εξαφανιζονται
ολα τα θελγητρα, μολις τα αγγιξει η ψυχρη επιστημη?
υπηρχε ενα φοβερο ουρανιο τοξο καποτε στον ουρανο
Tωρα ξερουμε το υφαδι του, τη συνθεση του, ειναι δεδομενο
Στο βαρετο καταλογο των κοινων πραγματων
Η επιστημη ειναι ικανη να ψαλιδισει τα φτερα του Αγγελου,
να κατακτησει καθε μυστηριο με νομους και διαχωριστικες γραμμες,
να αδειασει το στοιχειωμενο αερα,
και ω κακοφτιαγμενη σκευωρια-
να ξετυλιξει ενα ουρανιο τοξο...


Το αποσπασμα αυτο αναφερεται στην αναλυση του λευκου φωτος απο τον Νευτωνα.
Στο πειραμα που εκανε ο Νευτωνας χρησιμοποιωντας για πρωτη φορα το πρισμα αποκαλυψε τα χρωματα του φασματος φτιαχνοντας ενα τεχνητο ουρανιο τοξο.
Το οτι ο Κιτς ηταν ενας εξαιρετικος στ'αληθεια ποιητης δε νομιζω θα πρεπει να μας εμποδισει να του καταλογισουμε οτι λεει και ανοησιες.
Η μικρη πετρα που κυλισε ο Νευτωνας οδηγησε στη κυματικη θεωρια του φωτος, η οποια με τη σειρα της αντικατασταθηκε απο την κβαντικη θεωρια.
Οταν το πρισμα αντικατασταθηκε απο μια λεπτη σχισμη ακολουθησε η ανακαλυψη των κροσσων, κροσσοι Φραουνχοφερ, οι οποιοι εχουν χαρακτηριστικη διαταξη σαν αποτυπωμα-κατι σαν γραμμωτος κωδικος- που εξαρταται απο τη χημικη φυση της ουσιας μεσα απο την οποια περασαν οι ακτινες. Ετσι αλλους κροσσoυς δημιουργει το υδρογονο, αλλους το νατριο κ.ο.κ.
Με την προσεκτικη αναλυση των κροσσων Φραουνχοφερ που πρoκαλει το φως των αστρων, μπορουμε να γνωριζουμε με μεγαλη λεπτομερεια απο τι αποτελουνται οι αστερες.
Τα συγχρονα φασματοσκοπια μας παρεχουν επισης πληροφοριες για τη θερμοκρασια, την πιεση και το μεγεθος τους ακομα και των πιο μακρινων αστρων.
Επισης η πρωτη αυτη μικρη πετρα του Νευτωνα οδηγει πολυ αργοτερα στην ανακαλυψη και κατανοηση του ηλεκτρομαγνητικου φασματος, κι ετσι τωρα μπορουμε να διαχωριζουμε τον ενα σταθμο απο τον αλλο στο δεικτη του ραδιοφωνου και ν'απομονωνουμε τη μια συζητηση απο την αλλη στο δικτυο της κινητης τηλεφωνιας.

Επισης αλλη μια συνεπεια ειναι η μαγνητικη τομογραφια μεσω της οποιας μπορουμε να δουμε την τρισδιαστατη δομη των εσωτερικων μας οργανων.
Μηπως δεν θα επρεπε?
Τι κριμα για τον συμπαθεστατο μεσα στο λυρισμο του Κιτς που ο "βαρβαρος" Νευτωνας του χαλασε τη μαγεια του ουρανιου τοξου.
Τι καλα ομως για τις γεννιες των ανθρωπων.

Τι το τοσο απειλητικο στη λογικη?
Τα μυστηρια δεν χανουν την ποιητικοτητα τους οταν λυνονται.

Μαλλον συμβαινει το ακριβως αντιθετο: η λυση συχνα αποδεικνυεται οτι ειναι πιο ομορφη απο το γριφο και εν πασει περιπτωσει, οταν εχεις λυσει ενα μυστηριο αποκαλυπτεις αλλα, ισως πρoκαλωντας εμπνευση για ακομη πιο μεγαλειωδη ποιηση.


Σχόλια

08/12 15:57  Θρασύβουλος Καλοχαιρέτας
Αχ, εισθε θετικιστής εσείς καλως το είχον αντιληφθει. Εγώ πάλι, καιτοι εκτιμώ την άποψιν σας είμαι με τον Κητς, τον Σελεϋ και τον Βύρωνα (όχι τον Πολύδωρα, τον Λόρδο - βεβαίως βεβαίως).

Το παίγνιον ήτο διαφορετικόν φίλε μου. Ο Νεύτων ανεζήτει Ιερουσαλήμ, ο Κητς Αθήνας. Ο εις ήτο αστρολόγος και μάγος(ο Νεύτων), ο άλλος μαγεμένος υπό το των ημέτέρων προγόνων κλέος, bon viveur, της Αδριανείου Σχολής. Ερευνησατε το ολίγον και θα δέιτε.

Περισσότερας ιστοσελίδας έχει ο Νευτων ο εσωτερικός μυστικιστής παρα ο "επιστήμων", εν διαδικτύω. Λαβέ και ανάγνωθι! Και λαβέ και 5*.
08/12 20:13  Yannis K.
καιτοι σας εκτιμω γνωμη μου ειναι οτι αγνοειται ποιος ειναι ο ενας και ποιος ο αλλος.
καλος ο καθενας στο τομεα του αλλα να ξερει και ποιος ειναι ο τομεας του.
Παρολο που η γραφικοτητα παντοτε θα πουλαει,
η συγχυση δεν ειναι του επιστημονα ειναι των μεταφραστων του,
εαν η μεταφραση του Νευτωνα ειναι ο μυστικισμος...δυστυχια μας.
10/12 14:21  Yannis K.
λεγοντας "καλος ο καθενας στο τομεα του αλλα να ξερει και ποιος ειναι ο τομεας του" εννοω οτι αυτοι που αναφερεται (Κητς, Σελευ, Μπαυρον) ειναι και κατα τη δικη μου γνωμη εκπληκτικοι ποιητες, ας μην τους αποδωσουμε ομως και χρεη κριτικης της επιστημης. Αυτο ειναι το πνευμα του αρθρου, που βασιζεται κατα πολυ στο βιβλιο του Richard Dawkins "Υφαινοντας το ουρανιο τοξο" και επιχειρει να δειξει την ποιηση της επιστημης. Ειλικρινα θα ηθελα να σας το χαρισω σαν ενδειξη εκτιμησης.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις