Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


αγορα της Ευτυχιας η' ευτυχια της Αγορας?
677 αναγνώστες
Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2007
15:58

Οι οικονομολογοι και οι ψυχολογοι εχουν ξοδεψει πολυ χρονο μελετωντας τη σχεση αναμεσα στο πλουτο και την ευτυχια, και εχουν καταληξει στο γενικο συμπερασμα οτι ο πλουτος αυξανει μεν την ευτυχια των ανθρωπων οταν τους ανεβαζει απο την εσχατη ενδοια στη μεσαια ταξη, αλλα περα απ'αυτο το σημειο, ο πλουτος δεν φερνει και πολυ περισσοτερη ευτυχια.
Ετσι αυτοι που εχουν ετησιο εισοδημα 50,000 ευρω ειναι πολυ πιο ευτυχισμενοι απ'αυτους που εχουν 10,000. Αλλα αυτοι που εχουν ετησιο εισοδημα 5 εκατομυρια δεν ειναι πολυ πιο ευτυχισμενοι (μπορει και λιγοτερο) απο αυτους που εχουν 100,000.
Οσοι κατοικουν σε φτωχες χωρες ειναι πολυ λιγοτερο ευτυχισμενοι απο τους κατοικους ανεπτυγμενων χωρων, αλλα οι κατοικοι των ανεπτυγμενων χωρων δεν ειναι πολυ λιγοτερο ευτυχισμενοι απο τους κατοικους των πλουσιωτερων χωρων.
Οι οικονομολογοι εξηγουν οτι ο πλουτος εχει «φθινουσα οριακη χρησιμοτητα»- πραγματικα ωραιος τροπος για να πει κανεις οτι ειναι μεν οδυνηρο να πεινας, να κρυωνεις, να αισθανεσαι αρρωστος, κουρασμενος και φοβισμενος, αλλα αφοτου απαλλαχτεις απ’αυτα τα βασανα, οσα χρηματα μαζευεις στο εξης αποτελουν μια αχρηστη στοιβα χαρτιων.

 Γιατι λοιπον οι κατοικοι των πλουσιων χωρων συνεχιζουν να εργαζονται σκληρα για να κερδισουν πολυ περισσοτερα χρηματα απο οσα χρειαζονται για να ειναι ευτυχισμενοι?

 Γιατι εφοσον εχουν τα απαραιτητα ωστε να ειναι ευχαριστημενοι συνεχιζουν να ζητουν περισσοτερα και δεν φροντιζουν να απολαυσουν τον ελευθερο χρονο τους, γιατι ο ελευθερος χρονος τους δηλητηριαζεται με τη σκεψη για περισσοτερα χρηματα?

 Σε επιπεδο κοινωνιας φαινεται οτι εαν η συνεχης αναζητηση περισσοτερων χρηματων σταματουσε τοτε η ελευθερη οικονομια θα αντιμετωπιζε σοβαρο προβλημα καθ’οτι η αναπτυξη της οφειλεται στη συνεχη και ακαταπαυστη ορεξη των ανθρωπων για νεα και περισσοτερα αγαθα και υπηρεσιες ο ενας του αλλου.

 Δεν δινει ομως την απαντηση στο προσωπικο επιπεδο.
Γιατι εφοσον καποιος εχει την δυνατοτητα να γευτει τους καρπους της εργασιας του δεν το κανει αλλα λειτουργει για να καλυψει τις αναγκες της οικονομιας?

 Μια απαντηση ειναι ειναι οτι οι ανθρωποι πιστευουν την ψευδαισθηση οτι εκεινο που οδηγει στην ευτυχια ειναι η συνεχης παραγωγη πλουτου. Ετσι οι ανθρωποι διατηρωντας αυτη την ψευδαισθηση εργαζονται προς οφελος της κοινωνιας (η’ διατηρησης των κοινωνικων συμβασεων που ασυνειδητα γνωριζουν οτι τους παρεχουν ασφαλεια).
 
 Βλεπουμε οτι εξελικτικα ο εσωτερικος μηχανισμος διατηρησης της κοινωνιας εχει δημιουργησει την προσωπικη ψευδαισθηση οτι εργαζομενοι περισσοτερο εχουμε σκοπο την προσωπικη μας ευτυχια (γιατι μονο για καποιο τετοιο λογο θα το καναμε), αλλα ουσιαστικα και τελειως ασυνειδητα λειτουργουμε απλως για τη στηριξη/διατηρηση της κοινωνιας.

 Μια μυρμηγκικη φιλοσοφια ενσταλλαγμενη στα γονιδια μας που μας κραταει διαρκως μακρια απο την ατομικη μας ευτυχια με το να μας την υποσχεται και συχρονως να την μετατοπιζει συνεχως λιγο μακρυτερα εξασφαλιζοντας (η’ προσπαθωντας να εξασφαλισει) ετσι ενα ελαχιστο επιπεδο ευημεριας και απασχολησης για ολους.

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις