Το να ζεις στη Κινα ειναι μια δοκιμασια για εναν Δυτικο.
Ειδικα εαν η μερα σου δεν ειναι μεσα σε μοντερνα γραφεια, δε συνεχιζεται σε πολυτελη εστιατορια και η πανταχου παρουσα πορνεια δεν σ’ενδιαφερει.

Εισαι αντιμετωπος με μια ιδιοσυγκρασια που σε αφηνει καταπληκτο με την παθητικοτητα της, την προχειροτητα της και την αδιαφορια της για καποια στοιχειωδη πραγματα.

Ειναι φορες που γυρνωντας στο σπιτι μετα απο μια μακρια μερα να ανακαλυπτω οτι μου λειπει κατι που πολυ το χρειαζομαι: ψωμι, γαλα, μια μπυρα. Ομως λεω στον εαυτο μου, «οχι μπορεις και χωρις αυτο». Ειναι καλυτερο απο το να βρεθω αυτη την ωρα ξανα αντιμετωπος με την κινεζικη πραγματικοτητα.

Εκτος απο 4-5 πολεις τους που τις προβαλλουν συνεχεια (κι αυτες οχι στο συνολο τους αλλα επιλεγμενες περιοχες) οι υπολοιπες ειναι ενας πονος για το ματι, μια δοκιμασια για τη μυτη, ενα βασανιστηριο για το αυτι, ενα καψιμο στο λαιμο.

Η ακαλαισθησια που επικρατει στα κτιρια τους, στις πινακιδες που ειναι σκορπισμενες παντου ειναι αντικειμενο προς διερευνηση. Πως γινεται ανθρωποι και δημιουργουν κτιρια τοσο ασχημα, χωρις καμια προσωπικοτητα ειναι πραγματι εντυπωσιακο. Ενταξει επικρατει ενας οικοδομικος οργασμος απιστευτος, τα καινουρια κτιρια δειχνουν να ειναι πιο ομορφα απο τα παλια αλλα και παλι χωρις καμια προσωπικοτητα, καμια εμπνευση.

Τα μωρα τους τα ντυνουν με ρουχα που ειναι ανοιχτα πισω και δεν εχουν πανες, ετσι οπου του ερθει του μικρου πριγκηπα καθεται κατω και τα αμολαει. Μπορει να ειναι δρομος, κοινοχρηστος χωρος,  no problem. Το δικο μας «ελα μωρε, παιδια ειναι» παιρνει αλλες διαστασεις στη κοινωνια τους, πολυ πιο ευπλαστες και ευωδεις.
Ειχα την τιμη να ειμαι αποκλειστικος μαρτυρας σκηνης οπου μεσα στο εστιατοριο τρωνε οι περηφανοι γονεις  καμαρωνοντας τον μικρο κινεζο ηρωα τους απεξω που κατουραγε κατ’ευθειαν πανω στη τζαμαρια.

Δεν μπορω ομως να μη μελαγχολησω και λιγο στη σκεψη του ποσα εκατομυρια (η’ δισεκατομυρια?) κινεζακια θα μεγαλωσουν σαν μοναχοπαιδια λογω της πολιτικης «του ενος παιδιου» και τι συνεπαγεται αυτο για τις επομενες κινεζικες γενιες. Ηδη εχει αναφερθει ενα απο τα αναμενομενα προβληματα (οχι το ψυχολογικο, το να μεγαλωνουν εκατομυρια παιδια χωρις αδελφια μεσα σε μικρα διαμερισματα) αυτης της πολιτικης με την μεγαλη πληθυσμιακη ανισοροπια αυτη τη στιγμη μεταξυ ανδρων και γυναικων. Δεκαοχτω εκατομυρια νεαροι ανδρες περισσοτεροι απο τις διαθεσιμες γυναικες και την επομενη δεκαετια θα γινουν πανω απο τριαντα, λογω των εκτρωσεων που προχωρουν οι κινεζικες οικογενειες μολις διαπιστωσουν οτι το φυλλο του παιδιου ειναι κοριτσι. Αυτο μοιραια οδηγει σε εκατομυρια ανδρες που δεν θα μπορεσουν ποτε να δημιουργησουν δικη τους οικογενεια (κατι που οι Κινεζοι θεωρουν το πιο σημαντικο απ’ολα στη ζωη) και επισης θα ανηκουν και σ’ενα νεο σεξουαλικο προλεταριατο αυτοι και τα αντιστοιχα εκατομυρια των γυναικων που θα πρεπει να τους "εξυπηρετησουν".

Πανω απο το διαμερισμα μου εδω και εξι μηνες γινονται εκτεταμενες αλλαγες σε καποιο αλλο διαμερισμα. Χρησιμοποιουν κομπρεσσερ και τρυπανια οποιαδηποτε ωρα της ημερας, οποιαδηποτε μερα. Ο θορυβος ειναι εκτος των ανθρωπινων αντοχων. Απο τις 6 το πρωι μεχρι της 8 το βραδυ μπορει οποιοσδηποτε και με τη βουλα του νομου να κανει οτι θελει, Σαββατοκυριακου συμπεριλαμβανομενου. Οταν απορησα μα πως ειναι αυτο δυνατο με κοιταζαν οπως βλεπουν οι αγελαδες τα αυτοκινητα που περνουν στην εθνικη οδο. Μα γιατι αραγε να το θελει αυτο αναρωτιοντουσαν? Στο κτιριο υπαρχουν 14 διαμερισματα και κανεις δεν ενοχλειται η’ δεν διαμαρτυρεται.
Φαινεται οτι και ο απανθρωπος θορυβος ειναι ενα αλλο κοινωνικο αγαθο.

Απο την αλλη παντου ξεφυτρωνουν γηπεδα γκολφ. Με την ανεχεια που ακομα βαραινει τη συντριπτικη πλειοψηφεια και με το τεραστιο προβλημα λειψυδριας που αντιμετωπιζει η χωρα στο συνολο της ειναι αποριας αξιο εαν οχι απυθμενη βλακεια η δημιουργια τετοιων χωρων.

Στους δρομους η ελλειψη παιδειας των οδηγων σε βγαζει απο τα ρουχα σου, αλλα για τους πεζους που παιζουν τη ζωη τους κορωνα γραμματα ειναι και αυτο κατι το φυσικο. Το να βλεπεις αυτοκινητα να ελισσονται διαμεσου του πληθους σε μια διαβαση πεζων ειναι μια απολυτως συνηθισμενη εικονα. Σε κανενος το μυαλο δεν υπαρχει η σκεψη του ατυχηματος, σαν τα ατυχηματα να μην υπαρχουν ως πιθανοτητες, σα να συμβαινουν μονο καπου αλλου, κανεις δεν προσεχει, κανεις δε κοιταει διπλα του, κανεις δεν αναρωτιεται.

Οι Κινεζοι απ’ την αλλη ειναι εξαιρετικα συμπαθεις σαν ατομα, χαμογελουν πολυ συχνα, ειναι ευγενικοι, προθυμοι να βοηθησουν και κυριως ηρεμοι. Δεν μπορω να αποφυγω καποια συγκριση με θρησκευτικα προτυπα που υπαρχουν κι εδω παρα πολυ εντονα. Οι Κινεζοι βλεπουν απο μωρα το συμβολο ενος Βουδα με μια ολοστρογγυλη κοιλια σε κοινη θεα και ξεκαρδισμενο στα γελια. Καμια εξαρχης ενοχη, τυψη,  διαρκης επικληση για μετανοια. Οχι αιματα, κλαμματα, πονος, τιμωρια,  που διακρινουν τα χριστιανικα προτυπα. Δεν γινεται, ολο και κατι θα αφηνουν αυτες οι εκ διαμετρου αντιθετες εικονες στη διαμορφωση χαρακτηρα και στο χειρισμο καταστασεων αγχους.

 Υπαρχει λογοκρισια στο ιντερνετ, στον τυπο, η δε τηλεοραση τους ειναι για τα μπαζα. Μια ατελειωτη προπαγανδα που τη διαδεχονται ατελειωτες κινεζες Ρου-Λα Κορο-μι-Λα.

Οι περισσοτεροι κινεζοι απ’οτι εμαθα πιστευουν οτι τα γεγονοτα της πλατειας Τιεν-αν-Μεν ειναι δυτικη προπαγανδα. Προφανως εδω βρισκονται και οι λογοι που η Wikipedia  και αλλα sites που ο οποιοσδηποτε μπορει να αναζητησει οτι πληροφορια θελει ειναι εδω και καποιο καιρο μπλοκαρισμενα στη Κινα. Το Google ειναι στοχος σταθερου σαμποταζ απο κινεζους χακερ (κατα πολλους οργανα της κυβερνησης) ετσι που ενω ζητας μια πληροφορια σε μεταφερει (redirect) στο κινεζικο ψαχτηρι Baidu. Η’ με καποιους τροπους δημιουργουν εικονικο συνωστισμο σε καποια δυτικα sites ετσι ωστε ο χρηστης να κατευθυνεται στα δικα τους (ελεγχομενης πληροφορησης η’ της τοπικης βιομηχανιας εαν ψαχνει για καποιο προιον).

Οι Κινεζοι δεν φαινονται να υποφερουν απ’ολα αυτα. Αγαπουν πολυ τη χωρα τους ετσι ωστε να θεωρουν οτι καποιες καταστασεις ανεπιθυμητες για τους δυτικους, γι’αυτους δεν ειναι αιτια συγκρουσης η’ ενδειξη καταπιεσης αλλα μια αποδεκτη καθημερινοτητα.

Προφανως πολλα απο τα ανωτερω με ενοχλουν, και καποια απο αυτα πολυ.

Ειναι ομως μια αλλη χωρα, μια αλλη Γη θα ελεγαν καποιοι, ενας κοσμος μεσα στον κοσμο. Η ιστορια τους ηταν πολυ διαφορετικη απο τη δικη μας. Τα κοινωνικα και πολιτικα τους συστηματα εξελιχθηκαν αναλογως συνθηκων πολυ διαφορετικων απο αυτες που εμεις γνωριζουμε. Ετσι ειναι λιγο ατοπο να προσπαθησουμε να τους κρινουμε βασιζομενοι μονο στις δικες μας εμπειριες. Τωρα ανοιγονται στο κοσμο και μια καινουρια περιπετεια τους περιμενει.

Επισης ειναι πολυ ουσιαστικο για την κατανοηση μας να μην ξεχναμε ποσες φουρτουνες περασε ο Δυτικος Κοσμος για να φτασει στη σημερινη κατασταση (παγκοσμιοι πολεμοι, ψυχρος πολεμος, ολοκληρωτικα καθεστωτα, μακαρθισμος, ρατσισμος, φονταμενταλισμος και τοσα αλλα απο τα οποια πολλα ειναι υπαρκτα ακομα αν και με αλλα προσωπεια).

Δεν ημασταν κι εμεις παντα «αγγελουδια» αλλο εαν τωρα θελουμε να φαινομαστε και να αυτοσυστηνομαστε ως τετοιοι.