Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Το Πολυτεχνειο μου
933 αναγνώστες
Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2007
14:01

Ειμαι της γενιας αυτης που ακολουθει αυτη του Πολυτεχνειου.
Το Πολυτεχνειο ηταν (και κατα καποιο τροπο ακομα ειναι) το εκκλησακι μου.
Εκει που αναβα το κερι μου προσπαθωντας να κρατηθω κοντα στα ιδανικα που αρχισαν να δημιουργουνται μεσα μου σαν εφηβος.
Σε πολλες επετειους εκλαιγα, γιατι αραγε?
Νομιζω οτι ηταν οι πιο κοντινοι μου καθημερινοι ηρωες τα παιδια του Πολυτεχνειου. Γι 'αυτο.
Ηταν σαν εμενα. Μπορουσα να καταλαβω τη σκεψη τους, να νιωσω το παλμο, το νευρο τους, την ομορφη τρελλα τους.
Το ειχαν κανει.
Εναντια σε μια σκοτεινη και παντοδυναμη εξουσια που ειχε πεταξει χιλιαδες σε φυλακες κι εξοριες βγηκαν στο φως της μερας, με ακαλυπτα προσωπα, με αδεια χερια, με ματια που αστραφτανε και φωναξανε: "Εμεις δε γουσταρουμε! Εμεις δε φοβομαστε!"
Με φτιαχνει το γεγονος οτι δεν ειπαν ελατε να δουμε ποιος ειναι ο δυνατοτερος, οτι δεν υπηρχαν δυο στρατοι -τακτικοι η' ατακτοι- σε αντιπαραθεση. Ηταν μονο η δυνατη, καθαρη, πεντακαθαρη φωνη του νεου ανθρωπου που εξεγειρεται αδιαφορωντας για τις οποιες συνεπειες. Το μυαλο μου επαιρνε φωτια στη σκεψη τους.
Στα σχολικα μου χρονια αυτοι ηταν το αστερι μου, κι αυτη η μερα.
Διαβαζα σκληρα μερα-νυχτα για να καταφερω να μπω σ'αυτο το χωρο.
Το Πολυτεχνειο.
Το ιερο για μενα Πολυτεχνειο.
Στο παιδικο μου μυαλο πιστευα οτι θα μπορουσα να αγγιξω λιγο απο την Ιστορια εαν καταφερνα να βρεθω εκει.

Δεν με απασχολει το ποσοι Ελληνες αντισταθηκαν.
Απο μακρια τα βλεπουμε ολα ευκολα και οικτιρουμε ελαφρα τη καρδια.
Η αυτοσυντηρηση ειναι δυνατο συναισθημα και το ακολουθουμε παντα. Αυτοι που οικτιρουν αυτους που δεν αντισταθηκαν νομιζουν οτι τωρα αυτοι οι ιδιοι θα επρατταν αλλιως?
Καποιοι αντισταθηκαν. Ηταν φιλοι μας, γειτονακια μας, ξαδελφια μας, κοντοχωριανοι μας....Εμεις ειμασταν!
Απο που βγηκαν αυτοι?
Δεν ηταν κατι ξεχωριστο απο εμας. Καποια συμμετοχη στη διαμορφωση τους ειχαν πολλοι ανθρωποι.
Οι γονεις τους που -εστω- ειχαν φοβηθει,
οι δασκαλοι τους και οι ποιητες μας που τους εμφυτευσαν τι θα πει να εισαι Ελληνας,
οι φιλοι που μεσα απο την αμιλλα τους εκαναν πιο δυνατους,
η κοπελλα τους, η Ελληνιδα που ηθελαν να γινουν ηρωες στα ματια της.
Κανενας ανθρωπος δεν ειναι νησι.

Το τι ορμη, τι ιερη συγκινηση ξεπηδησε απο αυτη τη νυχτα ας μην το ξεχναμε.
Και κρατησε για χρονια.
Για χρονια η Ελλαδα τραγουδαγε και παλλοταν στην αναμνηση αυτης της νυχτας. Συναισθηματα πρωτεικα, χαρα δυνατη, συγκινηση και περηφανεια που σου φουσκωνει τα στηθεια και σε εξακοντιζει σε μια προσπαθεια να γινεις καλυτερος.
Οπως εκανε για μενα αυτη η νυχτα.
Και αυτα τα παιδια.
Τους χρωσταω τοσα μα τοσα πολλα.
Και πρεπει καποτε να τους το πω.

Το τι εγινε μετα στη νομη και διαχειριση της εξουσιας ειλικρινα δε μ'ενδιαφερει. Ακουω διαφορα. Δεν με αγγιζουν. Πολλοι απο αυτους ειναι πιθανον να εξαργυρωσαν, να διεφθαρησαν.
Ουτως η αλλως ομως δεν θα απαιτουσα ποτε απ'αυτους περισσοτερα απο τα πολυτιμα που μου εδωσαν.
Δεν υπαρχει περισσοτερο.
Το τι εγινε μετα δεν εχει σχεση μονο με αυτους, εχει σχεση με τον καθενα μας.
Να ειμαστε ξηγημενοι.

Εγω τους χρωσταω.

Αγαπημενοι μου, ακριβοι μου, σας ευχαριστω απο τα βαθη της καρδιας μου.

Σχόλια

17/11 14:10  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Εξαιρετική βιωματική κατάθεση. Μεταφέρω εδώ κάτι που έγραψα στο φόρουμ.
Το "Πολυτεχνείο" ήταν ΕΝΑ ΤΥΧΑΙΟ ΓΕΓΟΝΟΣ, οι πιθανότητες να ΜΗΝ έχει συμβεί "έτσι, τότε και εκεί" είναι συντριπτικά μεγαλύτερες.
Τι ήταν λοιπόν το "Πολυτεχνείο" : Μία αργή και μακρόχρονη διεργασία συνειδητοποίησης (από κάποιους και μάλιστα αρκετούς) του αδιεξόδου της δικτατορικής διακυβέρνησης και ταυτοχρόνως συγκρότησης ατομικής και συλλογικής ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ. Πρώτα απ'όλα ήταν από το 1971 ακόμη το "ψηλά το κεφάλι", ούτε καν η ανατροπή της χούντας, πολύ λιγότερο τα διάφορα αντιιμπεριαλιστικά... Ήταν να λύνουμε συλλογικά ολοένα και περισσότεροι (με συναίνεση, όχι πλειοψηφίες) ακόμη και απλά καθημερινά προβλήματα.
Αυτό το "Πολυτεχνείο" και όχι το "εικόνισμα" το οποίο αγιογραφήθηκε εκ των υστέρων ζει ?
17/11 14:33  vampire
Επειδή και εγώ ανήκω σε αυτή την γενιά αυτά που έγραψες με εκφράζουν απόλυτα. Νομίζω ότι η γενιά μας ήταν τυχερή που το φως του πολυτεχνείου ήταν ακόμα ζωντανό και μας οδηγούσε. Μπορεί να το είχαμε θεοποιήσει μπορεί να ονειρευόμαστε ένα ουτοπικό κόσμο αλλά το όραμα του ήταν αυτό που μας ωρίμασε και μας έκανε καλύτερους.
Μπορεί σήμερα κάποιοι ήρωες του να έχουν χάσει την εκτίμησή μας (Αφού πέρα από ήρωες ήταν και άνθρωποι με τις φιλοδοξίες τους και τα ελαττώματα τους) αλλά μικρή σημασία έχει μπροστά στο δρόμο που μας άνοιξαν.
17/11 15:28  Yannis K.
Αγαπητε Τριανταφυλλε, ακομα και η πικρα που σου δημιουργει η αναμνηση του τι ηταν και τι εννουσε, ακομα κι'αυτη η ιδια η ερωτηση σου σημαινουν οτι Ζει ...

Φιλε vamp, αυτο ακριβως εννουσα.
17/11 15:45  Goldmine
Φίλε μου, διαβάζοντάς σε, ένιωσα την ανάγκη να αφήσω εδώ και όχι στο δικό μου μπλογκ ένα μικρό, προσωπικό ντοκουμέντο, γιατί απλά βρίσκω να ταιριάζει περισσότερο με τα γραφόμενά σου.
Αντιγράφω από το μαθητικό μου ημερολόγιο, τρεις μέρες μετά…

« 20 Νοεμβρίου 1973
……H παρέα μου απ΄ το σχολείο, μαζεμένη σ΄ ένα δωμάτιο τραγουδούσε Θεοδωράκη… Κιθάρες, φυσαρμόνικες, μελωδία, καλλίφωνα νιάτα.. Όμορφες ώρες!
Τρέμει η καρδιά μου…….Δεν μπορεί…
Και θεωρώ «άμουσες» εκείνες τις υπάρξεις που κλεισμένες στα δωμάτιά τους, κοιμούνται την ώρα που οι καρδιές των παιδιών αυτών κι η δικιά μου μαζί ξεφαντώνουν στο «χορό» της αθανασίας!
Πόσο με στεναχώρησαν όλοι αυτοί που έκλειναν απαθείς τα παντζούρια τους την ώρα της μουσικής πανδαισίας για τη λευτεριά, την κορυφαία ώρα της λύτρωσης!

"Xαίρετε συγκινήσεις ελεύθερων ψυχών, δυνατών στοχασμών…
Χαίρετε ώρες αλησμόνητης λαχτάρας παλλόμενης μελωδίας, ιπτάμενης καρδιάς...Χαίρε θεία Δημοκρατία απειρόμορφε»...
Αυτά έγραφε ο Goldmine τις μέρες του Πολυτεχνείου….
Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο θάμα, η δική μου παρακαταθήκη….
Κάπως έτσι το βίωσα και δεν μετανιώνω γιατί είναι το δικό μου Πολυτεχνείο, στο ιερό χρυσωρυχείο της καρδιάς μου ανέγγιχτο από καπηλείες… και φθορά.
Όλα μου τα πλούτη…
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία…
17/11 16:03  Yannis K.
Φιλε Gold, αυτη ειναι η δυναμη του! Να σε κανει ποιητη, να σε κανει ανθρωπο!
Το Πολυτεχνειο ειναι παντα εκει, στον πιο κρυφο, στον πιο ιερο εντος μας χωρο.
Φερνω στο νου μου αυτη την παρεα που περιγραφεις και συνειδητοποιω οτι εχουν υπαρξει καποιες κορυφαιες στιγμες στη ζωη μας, γεματες ψυχικη εξαρση και αδολο ενθουσιασμο που ειναι δυσκολο να ξαναγγιχτουν.
Σε ποσες απ'αυτες στο πισω μερος του μυαλου μας ηταν το Πολυτεχνειο ...
Ευχαριστω σε.
17/11 16:33  Goldmine
Μετά από 34 χρόνια άνοιξα εκείνο το άδολο, δόλιο ημερολόγιο...

Κι ένιωσα τόσο καλά που βρήκα έναν τόπος να μοιραστώ απλά τα ενδόμυχα.. και να κυλήσω μαζί σας...

Αυτός συμπτωματικά- αλλά όχι τυχαία -ήταν ο δικός σου ιστότοπος(τώρα πια στην εποχή του Web), με το ίδιο σκεπτικό που ο δικός μου τόπος παραχωρήθηκε σε άλλους εκλεκτούς..

Πόσο μ΄αρέσει, όλη η Ελλάδα μια αγκαλιά, όλη η μπλογκόσφαιρα μια όλότητα σήμερα!
Σ΄ευχαριστώ για την τιμή και τη χαρά, εσένα και την εκλεκτή παρέα.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις