Βασικα δεν εχω και πολλα να πω.

Το παρον γραφεται σαν μια εκ νεου προσπαθεια εξοικειωσης με το πληκτρολογιο και με τον εσωτερικο ρυθμο.

Λοιπον διαβασα το φετινο βραβειο Μπουκερ " Ο λευκος τιγρης" και η απογοητευση μου ηταν μεγαλη γιατι χρονια τωρα που το παρακολουθω ειδα τετοια εκπτωση.

Δεν μπορω να πιστεψω οτι βραβειο που κερδιζε ο Ιαν Μακ Γιούαν με βιβλια επιτευγματα του πολιτισμου μας (ψοφαω για τους δικαιους υπερθετικους) πηγε τωρα στον κυριο Αραβιντ Αντιγκα για ενα μετριοτατο βιβλιο.

Θυμιζω και το περσινο παραλληρηματικο αριστουργημα "Η συγκεντρωση" της Ανν Ενράιτ.

Παραβλεπω το λογοτεχνικο λιγο του βιβλιου για να του αποδωσω τα οφειλομενα στην ρεπορταζιακη αξια του.

Μιλαει για μια εφιαλτικη Ινδια, μια σκοτεινη και ηδη ξοφλημενη μεσα στην "αναπτυξη" της χωρα, ενα ψεμμα που πολλοι ηδη πιστεψαν. Ισως ενα ακομη πειστηριο για το αδιεξοδο του καπιταλισμου, για τη σκληρη μοιρα που επιφυλασσει σε αυτους που δεν βλεπουν οι προβολεις. Και τελικα μια σκοπιμα υποβολιμαια δικαιωση της ανηθικοτητας. Αυτη ειναι η αξια του. Ενταξει ειπαμε δεν θα διαβασεις ΜακΓιουαν αλλα τα εικοσι ευρω τα αξιζει (τωρα που το ξανασκεφτομαι).

Το Logicomix παρα την πολυ καλη δουλεια του σκιτσογραφου ειναι κατα τη γνωμη μου μια αρπαχτη. Κριμα στο Δοξιαδη που ειχε απιστευτο υλικο στα χερια του, και μαλιστα απο αυτο που το ξερει καλα (απ' οτι λεει). Η αδυναμια του σεναριου βγαζει ματι. Ενα απιστευτο μπουρδουκλωμα μιας μαθηματικης αναζητησης που την αδικει. Ας ασχολιοταν μονο με μια απο τις υποθεσεις που "εξιστορει", ας εμβαθυνε εστω σε μια. Η αποζημιωση για τον αναγνωστη θα ηταν μεγαλυτερη.

Η "Βιλα Κομπραι", τη παρατησα. Φλυαρια ανυποφορη. Μαλλον πρεπει να ειχε τις ακρες του ο τυπος γιατι ειχε διαφημιστει αρκετα.

Το μ.Χ. του Αλεξακη, ξεπερασμενο ηδη απο τα γεγονοτα. Χαρακτηρες σχηματικοι, υποθεση μονο σα προσχημα. Θα προτιμουσα βιβλια με αυτο το περιεχομενο να μπορουσαν να το υποστηριξουν και καλυτερα. Εαν ηξερα θα το επαιρνα μονο στις προσφορες (αλλα θα το επαιρνα).

"Λευκο κοτσυφι, μαυρο καραβι" του Ανδρουλακη, το παρατησα καπου στη σελιδα 40 βριζοντας. Καποιος παρακαλω πολυ να με βεβαιωσει οτι εχω κανει λαθος, βλεπεις λυπαμαι πολυ τα 18,81 που εδωσα.

Το "Παρτυ γενεθλιων" του Καρνεζη. Οι αριστουργηματικες "Μικρες ατιμιες" του ηταν ο λογος που το πηρα γεματος ελπιδα. Κριμα στο παιδι. Γιατι? Γιατι? Ποιος ξεπουλησε τα ματια σου?

Αντε να κλεισω με ενα καλο. Το "Μαγισσα Τεχνη" του Νορμαν Μαιηλερ ειναι ενα ψυχογραφημα του συγγραφεα και της ιδιας της γραφης. Το τι διαμαντια προσφερει απλοχερα ειναι να του λες ευχαριστω για παντα. Σε κανει να καταλαβεις πολυ καλα ποσο βαθος εχει ενα επιπεδο φυλλο χαρτι.