Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Μάθε, παιδί μου, δράματα... και μια αλλη σκεψη*
818 αναγνώστες
Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009
11:10

*Τον χωρο εδω τον αγαπω ιδιαιτερα. Εννοω το συνολο των μπλογκς εδω, με τις εμμονες του, τις αδυναμιες, τα παθη του, το χιουμορ του και οτι αλλο. Εχω διαπιστωσει απο καιρο ομως οτι λειπουν καποια μπλογκς που θα εστιαζαν στα θεματα της επικαιροτητας και στην ευκαιρια του σχολιασμου απο τους αλλους. Εγινε ο χαμος με τα επεισοδια στο κεντρο της Αθηνας και το οτι και να σημαινουν αναλυθηκε ελαχιστα και ελαχιστα ποστς εγιναν. Μετα τα μπλοκα στους δρομους, η εκλογη Ομπαμα, η κοπη δενδρων στο κεντρο της Αθηνας κ.α. Αναφερομαι σε εντελως τυχαια γεγονοτα, διαφορετικου βαρους το καθενα απλως και μονο για να επισημανω μια ελλειψη σημαντικη. Εγω λογω των γνωστων εμμονων μου (...) δεν μπορω ν'ασχοληθω με αυτα αν και με ιντριγκαρει η ιδεα. Απλως σημερα βαζω ενα αρθρο αντιγραφη απο ΤΑ ΝΕΑ για ενα θεμα που με ενδιαφερει ιδιαιτερα. Νομιζω παντως οτι πολλοι φιλοι θα προσεφεραν πολυ καλη υπηρεσια εαν πλουτιζαν το χωρο με τετοια θεματολογια και με αφορμη διαλογου για ολους τους χρηστες. Απλα μια σκεψη κανω.

 

 

Μάθε, παιδί μου, δράματα...

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ ela@ath.forthnet.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 31 Ιανουαρίου 2009

ΟΧΙ ΟΤΙ το κείμενο που ακολουθεί έχει καμιά μεγάλη σημασία. Έτσι κι αλλιώς με το μπάχαλο που επικρατεί στον χώρο της Παιδείας οι υπουργοί μπαινοβγαίνουν από συρόμενες πόρτες: Φύγε συ, έλα συ. Το γεγονός ότι όλο αυτό το αλαλούμ το πληρώνουν τα παιδιά μας ΣΗΜΕΡΑ και θα το βρούνε μπροστά τους ΑΥΡΙΟ, ποσώς απασχολεί τους ψηφοθήρες της μαύρης συμφοράς.

Ζούμε σε μια χώρα με βαριά πολιτιστική κληρονομιά. Μια χώρα με μέγιστους πεζογράφους και ποιητές. Γι΄ αυτό άλλωστε υπάρχει στη διδακτέα- λέμε τώρα!- ύλη το μάθημα της Λογοτεχνίας.

Το μάθημα αυτό επισήμως είναι η εισαγωγή του παιδιού στον μαγικό κόσμο των γραμμάτων. Ανεπισήμως είναι μια συνειδητή μεθόδευση που οδηγεί τον μαθητή να μισήσει θανάσιμα κάθε μορφή γραπτού λόγου. Και λέω «συνειδητά», διότι σαφώς και συμφέρει παρόμοια καθεστώτα ο σκοταδισμός, η άγνοια, η αμάθεια και- ακόμα χειρότερα- η ημιμάθεια. Και π; vς το πετυχαίνουμε αυτό; Πολύ απλά: Μετατρέπουμε το μαγευτικό ταξίδι της ψυχής και του νου σε μια αργή, βασανιστική διαδρομή προς στα κάτεργα.

Και για να μην το ρίξουμε και πολύ στο θεωρητικό σαββατιάτικα, θα ήθελα να αναφέρω ορισμένα τυχαία παραδείγματα. Ορισμένες εμπειρίες γονιών και μαθητών για να συνεννοηθούμε (τουλάχιστον)

μεταξύ μας.

1 . Σε τάξη της Β΄ Γυμνασίου βάζουν εργασία για τον Καβάφη. Ο γιος γυρίζει σπίτι και μιλάει με τον πατέρα του. Ακολουθεί η καταγραφή του γεγονότος από τον πατέρα:

«Μου λέει ο γιος μου:

- Η καθηγήτρια μας διάβασε το ποίημα του Καβάφη και μας εξήγησε τι έλεγε!

- Τι άλλο σας είπε; Gια το πού, πώς έζησε...

- Όχι.

- Τι έργα έγραψε;

- Όχι!

- Τίποτα ονόματα άλλων ποημάτων του;

- Όχι!

- Κάτι άλλο για τη ζωή του;

- Τσου!

- Και πότε σας είπε ότι ήταν «έτσι;» (ΣΗΜΕΙΩΣΗ: «Ομοφυλόφιλος»)

- Πριν χτυπήσει το κουδούνι (το πιο σωστό timing) και οι συμμαθητές μου τον κορόιδευαν π@@@@η. Κι εγώ το είπα μια-δυο φορές, να σου πω την αλήθεια...

- Είσαι σίγουρος για όσα είπες παραπάνω, μήπως ξέχασες να μου πεις κάτι; Για τη ζωή του, τι έργα έγραψε, πού μπορείτε να διαβάσετε για τον Καβάφη, μήπως σας είπε στο άλλο μάθημα θα ξαναμιλήσουμε γι΄ αυτόν;

- Όχι!

Και συμπληρώνει ο πατέρας που τον έχουν ζώσει τα μαύρα φίδια πλέον.

Πώς θα γίνει άραγε το επόμενο μάθημα; Κάπως έτσι: «Και τώρα θα μιλήσουμε για τη Σαπφώ! Λέγεται πως ήταν λεσβία. Τώρα μπορείτε να βγείτε για διάλειμμα, τέλειωσε το μάθημα!».

2. Σε 10χρονα παιδιά, στην Δ΄ τάξη Δημοτικού έβαλαν να αποστηθίσουν (ό,τι πρέπει για να μισήσεις ένα ποίημα) και να αναλύσουν το «Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο» του Ελύτη. Να αποκωδικοποιήσουν λοιπόν τα μικρά παιδάκια στίχους του τύπου:

Βαθιά-βαθιά ο αστείος περίπατος του σπάρου, ψηλά-ψηλά της εκκλησίτσας το καπέλο και πέρα-πέρα ένα βαπόρι με φουγάρα κόκκινα.

(Είδες το κύμα των φυτών όπου έπαιρνεν η πάχνη, το πρωινό λουτρό της το φύλλο της φραγκοσυκιάς, το γεφυράκι στη στροφή του δρόμου αλλά και τ΄ αγριοχαμόγελο.

Σε μεγάλους χτύπους δέντρων.

Σε μεγάλα λιοστάσια παντρειάς εκεί που στάζουν από τα ζουμπούλια δάκρυα.

Εκεί που ανοίγει ο αχινός τους γρίφους του νερού, εκεί που τ΄ άστρα προμηνούν τη θύελλα).

3. Στην Α΄ Γυμνασίου έβαλαν να διαβάσουν τα παιδιά τα Απομνημονεύματα της Πηνελόπης Δέλτα.

Εννοείται ότι η Δέλτα τούς ήταν παντελώς άγνωστη- άρα και παντελώς αδιάφορη.

Γιατί να καίγεσαι για τη ζωή ενός συγγραφέα που δεν έχεις διαβάσει ποτέ ούτε ένα βιβλίο του; Γιατί να σε νοιάζει αν ο μπαμπάς στην Αλεξάνδρεια ήταν καταπιεστικός και ο αδελφός της ο Αντώνης (ο Τρελλαντώνης) εσωστρεφής και παράξενος;

ΠΗΓΕ Η μητέρα στο σχολείο και τους ρώτησε προσπαθώντας να καταλάβει τη (μη) λογική του εγχειρήματος:

- Τους βάλατε τα απομνημονεύματα της Δέλτα;

- Μάλιστα!

- Τι ξέρουν για την πεζογράφο;

- Τους είπαμε ότι είναι πολύ σημαντική μορφή των γραμμάτων.

- ΠΡΙΝ τη ζωή της, τους δώσατε να διαβάσουν κάποιο μυθιστόρημά της; Π.χ. τον Τρελλαντώνη ή τον Μάγκα που είναι εξαρετικά αναγνώσματα γι΄ αυτήν την ηλικία;

- Όχι!

- Εμένα όλο αυτό γιατί μου κάνει ως ο ακριβέστερος ορισμός του σουρεαλισμού;

- Ναι, σωστό αυτό, αλλά ξέρετε δεν προβλέπεται από την ύλη...

- Και τι προβλέπεται από την ύλη; Να διαβάσουμε την αυτοβιογραφία κάποιας που δεν έχουμε διαβάσει πριν τα βιβλία της;

- Τι να σας πω, έχετε απόλυτο δίκιο...

Η μητέρα πήρε το δίκιο της κι έφυγε...

Αυτά είναι ελάχιστα από τα παραδείγματα που δείχνουν τα χάος το απροσμέτρητον. Και για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας: ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως όλες αυτές τις εργασίες δεν τις κάνουν τα παιδιά. Οι γονείς τις κάνουν. Οι γονείς βαθμολογούνται. Το ζητούμενο δηλαδή είναι «ποιος μπαμπάς γράφει την καλύτερη εργασία, ποια μαμά τη χειρότερη».

Και φυσικά τα παιδιά μας μεγαλώνουν. Και φυσικά μισούν το διάβασμα. Και φυσικά βλέπουν βιβλίο και κάνουν το σημείο του σταυρού για να το ξορκίσουνε. Κι επειδή αυτό είναι πλέον το ζητούμενο της Παιδείας, όπως την ξέρουμε, πρέπει να συγχαρούμε τους ειδήμονες. Μπράβο, μάγκες, τα καταφέρατε μια χαρά. Γεμίσατε τα Ίντερνετ καφέ και αδειάσατε τις βιβλιοθήκες! Μπράβο βρε, πάντα, τέτοια! Είστε ΟΚ τώρα, ή έχει κι άλλο πάτο το πηγάδι;

Και λέω εγώ τώρα... Δεν υπάρχει μόνον υπαρκτός σοσιαλισμός...

Υπάρχει και υπαρκτός σουρεαλισμός!

Σχόλια

31/01 11:27  freeagle
Καλημερα Γιάννη …
… εκεί κάπου στα δεκαεννέα, φοιτητής, άρχισα να διαβάζω λογοτεχνία και αναρωτιόμουν:
–ρε συ αυτός είναι ένας μαγικός κόσμος! Γιατί δεν μας τον δείχνανε στο σχολείο;
31/01 11:39  Usοund
Υπερβάλλει λίγο αλλά τον ζυγώνει τον στόχο η Έλενα. Έχω πάντως την εντύπωση πως δεν φταίει μόνον αυτό. Υπάρχει μιά συλλογική αποστασιοποίηση από το βιβλίο ,και ειδικά από την λογοτεχνία και την ποίηση, τα τελευταία χρόνια.Άλλα ενδιαφέροντα, άλλα πρότυπα , άλλοι καιροί.Πράγματα για τα οποία δεν φταίει μόνο το σχολείο. Πόσοι γονείς κάνουν βόλτα το παιδί σε έκθεση βιβλίου? Ελάχιστοι. Για παϊδάκια στην Πάρνηθα όμως?
31/01 11:58  Nantia42
Oσοι μεγαλωσαμε με Ντικενς, Β.Ουγκω, Ι.Βερν, Καζαντζακη και αλλους, μας παραξενευει που τα παιδια μας δεν διαβαζουν .Υπαρχουν και εξαιρεσεις.
31/01 12:12  napoleon
καλημερα.ειναι λιγο υποκειμενικο το αρθρο των νεων νομιζω γιατι έχει να κάνει περισσοτερο με την ποιοτητα και το ενδιαφέρον του εκαστωτε δασκαλου-καθηγητη που βρίσκεται απεναντι. εμένα πχ μου έτυχε μια πολυ ενδιαφέρουσα δασκάλα στο δημοτικο(δεν ειχε μεγαλα βυζια ομως) που μου ειχε κεντρίσει το ενδιαφέρον για την λογοτεχνία. στο γυμνασιο δεν μπορω να πω πως ηταν ασχημα επισης. οπως και στο πανεπιστημιο ειχα καθηγητες βουρλα σε μαθηματα που μου αρεσαν και με έκαναν να τα βαριεμαι και τουμπαλιν.
εγώ εστιάζω το πρόβλημα περισσοτερο στην ανυπαρξια των διδασκόντων παρα στο αντικειμενο
31/01 13:41  Yannis K.
το συγκεκριμενο εστιαζει μονο στην ανεπαρκεια ή στη βαρεμαρα των καθηγητων που απλως διεκπεραιωνουν χωρις να διδασκουν ή να εμπνεουν.
Αλιμονο, εχουν κι αυτοι τα δίκια τους και ενα απο τα κυριοτερα ειναι η παντελης ελλειψη ενδιαφεροντος απο τους μαθητες σαν συνολο (σωμα ταξης) ετσι οπως ειναι βομαρδισμενοι απο την τηλεοραση και την ευκολια.
31/01 15:08  Manta ray
Γειά και χαρά φίλε Γιάννη...

Σε όλη τη διάρκεια του Γυμνασίου / Λυκείου, ο φιλόλογος που είχαμε μας έβαζε ένα εξωσχολικό βιβλίο κάθε μήνα, να το διαβάσουμε και να κάνουμε μια παρουσίαση... Ακόμα θυμάμαι τις Ομηρικές μας μάχες με τον φιλόλογο (δυναμικό Πρασινοφρουρό τότε, τέλη 70 αρχές 80) για την ερμηνεία του Ελύτη ή του Καβάφη, ή για τον "Φύλακα στη Σίκαλη"... Δεν τον πήγαινα ως κρατιστή, και η μετέπειτα μεταπήδησή του σε Δημοτικά αξιώματα απέδειξε ότι έκανε λάθος ερμηνεία... αλλά τον ευγνωμονώ για εκείνα τα μαθήματα.
31/01 15:39  Yannis K.
ο usound εχει δικιο, το παιδι μεγαλωνει σ' ενα δεδομενο περιβαλον.
τα πρωτα και δυνατοτερα μηνυματα τα εχει απο τους γονεις. Εαν εμεις ειμαστε μεσα σε σκεψεις ευκολιας το παιδι τι θες να κανει?

Και Manta, τι ειναι αυτο που ξεχωριζει εναν αξιο δασκαλο? Σιγουρα οχι μονο η μορφωση, αλλα η αγαπη που δειχνει για το αντικειμενο του και το θαρρος του να τη δηλωσει και να την περασει και στα παιδια.
31/01 16:10  evie
Έχετε σκεφτεί ότι η ανάγνωση ενός βιβλίου θέλει τον χρόνο της, την ηρεμία της, μία ήσυχη γωνιά μέσα στο σπίτι;
Χρόνος; Που να τον βρουν ανάμεσα στο σχολικό 7ωρο ή στο 5ωρο του φροντιστηρίου με το άγχος της αποστήθισης των κατεβατών των ασκήσεων από τις έτοιμες λύσεις;
Κι έπειτα ο χρόνος κυλά πολύ πιο γρήγορα και αγχωτικά από ό,τι κυλούσε για μας παλιότερα. Εμείς προλαβαίναμε να χορτάσουμε ένα ηλιοβασίλεμα με τελειωμένα τα μαθήματά μας, αυτά με το φως της λάμπας ξυπνάνε με το φως της λάμπας περικυκλωμένα από τσιμεντένιους κακόγουστους τοίχους κάποιας αίθουσας φροντιστηρίου τελειώνουν τη μέρα τους αγχωμένα μήπως και δεν προλάβουν να πάρουν έγκαιρα το πτυχίο της τρίτης ξένης γλώσσας.
31/01 16:19  Αli Baba
Ναι, Εύη! Αυτό φταίει. Κι όχι η Στεφανίδου της μαμάς και τα ματς του μπαμπά το βράδυ.
31/01 16:22  evie
ναι και αυτά φταίνε, Αli Baba, αλλά με ξέρεις εμένα να γράφω μεγαλύτερα κείμενα;
31/01 16:24  Usοund
Δεν στο συνιστώ. Πέντε σειρές έγραψες κι είδα κι έπαθα να καταλάβω!
31/01 16:38  CANYON
5* Μια ορθη περιγραφη της πραγματικοτητας δυστυχως...
Οι εμπειριες απο τα παιδια μου τραγικες...
Συνεχεις παραπομπες στο διαδυκτιο για οσους εχουν προσβαση,απο δουλεια ουσιας παπαλα...
Το βαρος περα για περα στην οικογενεια...
Η ποιοτητα των σχολικων βιβλιων στο δημοτικο τουλαχιστον αθλια,αυτοι που τα εγραψαν ειναι για τον καιαδα...
Οι οικογενειακες μας αμυνες πολλες,εξωσχολικα λογοτεχνικα κυριως βιβλια,θεατρο,κινηματογραφο,επαφη με τη φυση,ατελειωτες συζητησεις με τα παιδια...
Να μην ξεχασω,η υπαρξη ευδιακριτων οριων συμπεριφορας και ρολων για τα παιδια και τους γονεις απαραιτητη για την ψυχικη τους υγεια,αφηστε τους ελευθερο χωρο και χρονο και μακρια απο την φασιστικη μοναδικοτητα της αληθειας που οι γονεις νομιζουν οτι κατεχουν...
Αν δεν ασχολειθητε εσεις με τα παιδια σας μην περιμενετε να το κανουν οι αλλοι.
Ονειρευτειτε,σχεδιαστε,διασκεδαστε,κλαψτε μαζι τους θα το εκτιμησουν αφανταστα...
31/01 16:59  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Δεν ξέρω, έχω την αίσθηση ότι γενικώτερον η εικόνα επικρατεί πλέον επί του κειμένου και του προφορικού ίσως λόγου. Αλλάζουν οι εποχές... *
Εδώ και δέκα έτη σταδιακώς έχω προσαρμόσει τις "Σημειώσεις" διδασκαλίας μου, ακόμη και (πολύ λιγότερο διότι πάντοτε ¨παράσταση" έδινα...) τον τρόπο διδασκαλίας μου. Δεν γνωρίζω εάν είναι ορθό, είναι όμως αποτελεσματικό.
Η Μ. μεγάλωσε σε ένα (ευρύτερο)οικογενειακό περιβάλλον, όπου η ανάγνωση και σχολιασμός λογοτεχνικών βιβλίων είναι τρόπος ζωής, με εξαιρετικούς διδασκάλους και εις το Δημόσιο Δημοτικό της γειτονιάς και εις το Δημόσιο (ειδικού βεβαίως τύπου ελληνογαλλικό) Γυμνάσιο /Λύκειο, χωρίς τις ασφυκτικές συνθήκες (τις οποίες περιγράφει η evie), χωρίς να παίζει συνεχώς (αλλά ούτε να απαγορεύεται) η τηλεόραση...
Διαβάζει τρεις φορές περισσότερο από την παρέα της, αλλά... πέντε φορές λιγότερο από τους γονείς της.
* Μόλις παραδόσει κάποιες επείγουσες εργασίες, έχει τάξει "αρθρό φωτιά" συνέχεια από τα προηγούμενα, σχετικό με το μάθημα "Καινοτόμος Επικοινωνία". Δεν γράφω τίποτα προς το παρόν για να μη χαλάσω τις εκπλήξεις...
(Χώρια που θα επελαύσει ο Σπάρτης, με τεκμήρια πλέον για την εκπαίδευση Μηχανκών αλά γαλικά...)
31/01 17:11  Yannis K.
Ο χρονος ειναι οντως περιορισμενος ετσι οπως τα παιδια τρεχουν απο φροντιστηριο σε ιδιαιτερο για εναν μηχανιστικο ομως τροπο μαθησης. Και πολλα απ΄αυτα οντως εργαζονται πολυ. Ειχα διαβασει ενα αρθρο που ελεγε οτι τα Ελληνοπουλα ειναι απο τους πιο σκληρα εργαζομενους μαθητες στην Ευρωπη.
31/01 18:18  Ηρακλής
Φίλε δεν συμφωνώ μαζί σου
Προσωπικά γράφω στο μπλόγκ μου , εγκαιρα, για όλα τα θέματα που αναφέρεις. Δεν έγραψα για τα δέντρα της Κυψέλης γιατί αν έγραφα τη γνώμη μου θα ακουγόταν περίεργη.
Οσο για το άρθρο που ανέβασες, ε, δεν είναι και ακαδημαικός η Ελενα που ανακάλυψε τώρα το Καβάφη. Ας γράφει σενάρια τύπου ΕΡΩΤΑΣ κι ας αφήσει τον Καβάφη σ αυτούς που τον ξέρουν. Η εκπαίδευση είναι έτσι, γιατί αυτά τα παιδιά που γίνονται αργότερα δάσκαλοι, έχουν μεγαλώσει με τα δικά της σήριαλ και τα δικά της τηλεπαιχνίδια.
Αμαν πια με όλους τους δήθεν τιμητές, τύπου Ελενας, του συγκροτήματος Λαμπράκη, βεβαίως, βεβαίως.
31/01 18:23  Ηρακλής
Οσο για τον Καβάφη, θέλω να σας πληροφορήσω ότι, στη τελετή απονομής των πτυχίων του τμήματος Ηλεκτρολογίας του ΤΕΙ Πειραιά, η ομιλία είχε τίτλο "Ο Κ.Καβάφης σας καλωσορίζει στο στίβο της ζωής", και μοιράστηκε αντίστοιχο φυλλάδιο 40 σελίδων, μπορείς να το ζητήσεις απότη γραμματεία του τμήματος. Καλά διάβασες, σε απονομή πτυχίων τμήματος ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΙΑΣ. Και δεν το οργάνωσε η Ακρίτα.
31/01 18:33  Yannis K.
Ηρακλή, εχεις δικιο.
Εισαι απο τους λιγους που κανουν αυτο το πολυ χρησιμο ειδος μπλοκινγκ. Να σου πω την αληθεια σκεφτηκα να γραψω γι' αυτο οσον σε αφορα αλλα τελικα δεν το εκανα και ισως ηταν λαθος μου.
Τωρα αν τα παραπανω ετυχε να τα γραψει ¨η Ελενα και οχι η Αρβελερ ή ο Ηρακλης εμενα το ιδιο μου κανει. Ειναι καλογραμμενο, σπιρτοζικο και στο στοχο. Αυτο μου αρκει. Ασε δε που βλεπω και ενα ατοπημα εκ μερους σου, καποιος που γραφει για ερωτα δεν μπορει να γραφει για τιποτε αλλο δηλαδη?
Και τι θα πει συγκροτημα Λαμπρακη? Πολυ περιεργο αληθεια. Καθετι δηλαδη που γραφεται σε εντυπο του Λαμπρακη δεν ειναι σωστο επειδη και μονο γραφεται εκει?
Γιατι τι ειναι? κομματικο εντυπο? Ριζοσπαστης? Αυριανη?
31/01 18:40  Ηρακλής
Γιάννη
Τη σαπουνόπερα που έγραφε λέω, και όχι τον έρωτα, μη τρελλαθούμε.
Οσο για το συγκρότημα Λαμπράκη, άστο, μη το σκαλίζεις για το ρόλο που έχει παίξει στα της παιδείας στη χώρα μας από το 1950 και μετά, και παίζει ακόμα.
Αστο σου λέω.
Φυσικά δεν είναι κομματικό έντυπο. Αλλά δεν θέλω να μιλήσουμε γι αυτό. δεν ξέρω την ηλικία σου, αλλά εγώ που είμαι 57 ξέρω κάτι παραπάνω για το συγκρότημα.
31/01 19:59  Yannis K.
Ρε συ ηρακλη και καθε φορα που καποιος θ' αναφερει κατι καλο (κατα τη γνωμη του) που διαβασε εκει εσυ θα θυμασαι αυτα που εγιναν τοτε και θα ακυρωνεις το κειμενο και το μηνυμα του?
απ' την αλλη δε μπορω να μη αναγνωρισω ξαναδιαβαζοντας το οτι το αρχικο μου σχολιο μπορει να παρερμηνευτει και (ελπιζω οχι) να ενοχλησει.
Μιλαω απλως για πλουραλισμο θεματολογιας.

Δε σου λεω ποσο ειμαι.
31/01 21:01  ΝίκοςΤ
Yannis K.
Αγαπητέ.είμαι εκπαιδευτικός 31 χρόνια και πίστεψε με θεωρούμαι καλός στην διδασκαλία μου. Ταυτόχρονα μεγαλώνω ένα παιδί που στο τέλος της χρονιάς ευελπιστεί ότι θα γίνει φοιτητής του κ.Κατσαρέλη. Θα σας εξομολογηθώ ότι τα έχω χαμένα. Φοιτά σε ένα καλό σχολείο,με παράδοση στην προσπάθεια δημιουργίας προσωπικοτήτων,μακριά από νεοπλουτισμούς και άκριτους μιμητισμούς. Αυτός λοιπόν ο νέος,διαβάζει ελάχιστα λογοτεχνία ενώ αποθησαυρίζει από επιστημονικά βιβλία και από το διαδίκτυο γνώσεις ,ιδέες,προτάσεις.Μένω έκπληκτος όταν προσπαθεί να λύσει ασκήσεις από τις σελίδες των φοιτητών του ΜΙΤ και ταυτόχρονα αγωνιώ για την αμφισβήτηση του απέναντι στον τρόπο διαβάσματος που έμαθα στα χρόνια του.Φταίνε κάποιοι δάσκαλοι του;Φταίω εγώ; Ή μήπως το τελικό αποτέλεσμα θα δείξει απλά ότι τα χρόνια αλλάζουν δίχως να μας περιμένουν;
31/01 21:22  Yannis K.
συμφωνω Νικο, οτι ο τροπος διαβασματος εχει αλλαξει.
κι πιθανον να ειναι καλυτερος σε πολλα πραγματα οσον αφορα την ερευνα μεσω διαδικτυου.
η λογοτεχνια ομως?
31/01 21:36  ΝίκοςΤ
Yannis K.
Έχεις δίκιο,το ίδιο αναρωτιέμαι και εγώ. Όμως "τις πταίει;" Απλά ελπίζω ότι αυτή η γενιά ,με τον δικό της τρόπο, θα γνωρίσει την λογοτεχνία και τον πνευματικό πλούτο που προσφέρει, μόλις της δοθούν και τα ανάλογα κοινωνικά ερεθίσματα.Αλλοιώς το τέλμα αυτής της χώρας θα διευρυνθεί.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις