Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Το ξύπνημα
757 αναγνώστες
Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009
22:18

Ειχε βρει μια δουλεια σε γειτονικη πολη.

Μιάμιση ωρα με το ΚΤΕΛ, που το προτιμουσε γιατι το να οδηγει τα χαραματα στην Εθνικη Οδο αγουροξυπνημενος δεν θα ηταν και το πιο φρονιμο.

Στη δουλεια επρεπε να ειναι στις εφτάμιση. Η διαδρομη ηταν κοντα μιαμιση ωρα, βαλε να παει λιγο πιο νωρις να πιασει μια καλη θεση δεξι παραθυρο να παρει εναν υπνακο μεχρι να φτασει. Αυτο μας κανει οτι επρεπε να ξυπναει απο τις πεντε.

Το βασικοτερο ολων ηταν αυτος ο υπνακος στο λεωφορειο. Μονο αν τον καταφερνε οπως τον ηθελε ειχε καλες πιθανοτητες να τη βγαλει νηφαλιος ολη μερα χωρις να κοιμαται στο γραφειο. Ετσι σιγα σιγα βρηκε μια νορμα που τον βολευε. Σηκωνοταν χαλαρα, εριχνε λιγο νερο μονο στα ματια για να μπορεσει να οδηγησει μεχρι τη σταση, καφε δεν επινε. Αυτο που ηθελε ηταν να εχει ξυπνησει στον απολυτως απαραιτητο βαθμο, τον αναγκαιο να παει μονο ως τη σταση και να περιμενει. Εαν ο υπνος αργουσε εστω και λιγο να ερθει τον γεμιζε αγχος να σκεφτεται τα χιλιομετρα που διανυονταν γρηγορα. Οσο ενιωθε οτι πλησιαζε τοσο η προοπτικη του υπνου απομακρυνοταν και στη δουλεια εφτανε με μια ασχημη διαθεση υπερτονισμενη απο την αγχωδη προσπαθεια να κοιμηθει, απο τη νυστα και απο τα νευρα του.

Το πιο σημαντικο ηταν να διατηρειται σε μια κατασταση ισορροπιας μεταξυ νηφαλιοτητας και ληθαργου. Η νηφαλιοτητα επρεπε να ειναι τοση οση χρειαζοταν να οδηγησει με ασφαλεια αυτο το δεκαλεπτο ως τη σταση και ο ληθαργος του θα επρεπε να ειναι σε επιφυλακη να αναλαβει αυτος τα ηνια με το που θα καθοταν στη θεση του.

Οδηγουσε σιγα μην υπερβαινοντας τα εξηντα και δεν εκανε προσπερασεις. Δεν εβαζε ραδιοφωνο μην του περασουν μεσα καμια ξαφνικη σκεψη, κανα ερωτημα, κανα φευγαλεο μισος που αντε βρες πως θα το ξεφορτωνοταν μετα. Το μυαλο οσο γινεται αδειο. Και γι αυτο δεν επρεπε να καταβληθει προσπαθεια. Οποιαδηποτε προσπαθεια δουλευε εναντιον του και εναντια στο βασικο του στοχο. Ετσι αφηνε το μυαλο του ελευθερο, να περιπλανιεται οπου ηθελε αυτο ή να στεκεται ακινητο σε περιοχες του προηγουμενου υπνου του. Κι αυτο μπερδεμενο μη ξεροντας σε τι κατασταση ειναι κι εχοντας απο καπου βαθεια του, απο ενα κεντρο εξουσιας του που το φοβοταν την εντολη “Μη ξυπνησεις τελειως” διαβαινε περιοχες του ασυνειδητου σα να ηταν στο σπιτι του με τραβηγμενες τις κουρτινες.

Δεν ηταν ομως ακριβως ετσι. Κατι ειχε ξυπνησει, κατι εβλεπε, κατι ειχε μισανοιξει την κουρτινα και κοιταγε. Δεν ηταν απο αδιακρισια γιατι η θεση του ηταν ακριβως εκει που σμιγουν οι δυο κουρτινες, η μικρη χαραμαδα ηταν στην επαφη αυτων των δυο καταστασεων που δεν θα μπορουσε να ειναι απολυτως στεγανη με τιποτα.

Και ηταν στην περιεργη κατασταση να οδηγαει ή ακουμπισμενος στη σταση να περιμενει και να κατακλυζεται απο εικονες παραξενες και αναμνησεις θαμμενες χιλια μετρα μες στη γη του μυαλου του. Αναμεσα στα ξεφτιδια του ονειρου τού ερχονταν εικονες απο προσωπα, κουβεντες και συναισθηματα παλια. Και απορουσε. Και με τη γευση του παρελθοντος που του ερχοταν τωρα ανεπεξεργαστη και με αυτη την βελονα στη σκεψη μα πως ηταν δυνατον να ειχαν γινει ετσι τα πραγματα. Γιατι δεν ειχε κανει κατι αλλο? Γιατι τοτε δεν ειχε φυγει ή τοτε δεν ειχε γυρισει, γιατι τοτε δεν ειχε μιλησει και τοτε δεν ειχε σωπασει?

Η απορια του επρεπε να ειναι και αυτη χαλαρη, η βελονα δεν επρεπε να ειναι πολυ μυτερη. Το πολυτιμο ποσοστο του εναπομειναντος υπνου του επρεπε να διατηρηθει πασει θυσια.

Αυτο βοηθουσε τις εικονες να ρεουν μπροστα του. Οι στιγμες ξεπεταγονταν σαν πρωινοι βλαστοι στον ηλιο και τα συναισθηματα του απεναντι τους ερεαν και αυτα σε μια παραλληλη τροχια που τους ακολουθουσε αλλα δεν τους αγγιζε.

Κατα ανεξηγητο σε αυτον τροπο οι εικονες αυτες και η ηχω τους διατηρουνταν ακομα και μετα τον εφημερο υπνο του. Εφτανε στη δουλεια και στο καφε με τους συναδελφους τις ακουγε ακομα αλλα πιο αχνες. Ηταν φορες που δουλευε και τις αφηνε να κανουν το παιχνιδι τους οπως ηθελαν. Ειχε μαθει να μην επεμβαίνει. Μονο καποιες στιγμες μπορει να σηκωνε τα ματια απο τα χαρτια του και εκπληκτος με κατι να του βγαινει σα ψιθυρος ενα “πατέρα” ή “γιατί” ή “οχι”. Εκει κατα το μεσημερακι εσβηναν. Ισως που και που να ερχονταν μεμονωμενες καποιες ωρες απογευματινες αλλα τους ελειπε η σαφηνεια και το βαρος.

Η αντιστροφη διαδρομη για το σπιτι ηταν τελειως διαφορετικη. Μερικες φορες μπορει και να κοιμοταν, τις περισσοτερες ομως κοιτουσε απο το παραθυρο το τοπιο που εφευγε. Καποιες σκεψεις απο τη δουλεια μπερδευονταν με τα δενδρα και τους λοφους που περνουσαν μπροστα του.

Το βραδυ δεν υπηρχε τιποτα απο το πρωινο ταξιδι. Σα να μην ειχε συμβει. Ουτε αυτο, ουτε η απορια του.

Σχόλια

27/01 23:20  coldplay
Γεια σου Γιαννη ,μας ελειψες
27/01 23:35  elenitsa 1
Καλως μας ηλθες και παλι.
27/01 23:40  Usοund
Γιατί με τσιγκλάς τώρα? Θες να ξανακυλίσω?
27/01 23:42  Nantia42
Καλως τον Γιαννη !
27/01 23:45  Usοund
Το κυλίσω εκ του κυλικείου.
27/01 23:47  elenitsa 1
Μην αγχωνεσαι,απ'οπου κι αν κυλησεις,το ιδιο ειναι.
28/01 00:33  Yannis K.
εεεπ καλως τα παιδιά!
η απουσια ...εμπνευσης φερνει την απουσια γενικως.
28/01 00:36  elenitsa 1
Αν ηταν μονο η εμπνευση που απουσιαζε,λιγο το κακο.Η διαθεση να μην απουσιαζει.Χαρα μας που σε ξαναβρισκουμε στα λημερια μας,Γιαννη.
28/01 00:41  Yannis K.
διαθεση-εμπνευση πανε μαζι.
28/01 02:00  Manta ray
Φίλε Γιάννη, καλώς ήρθες στα λημέρια μας και πάλι! Φίλε, αν μπορείς να γράφεις έτσι για ένα ταξίδι με το ΚΤΕΛ, τότε... τι να πω, είσαι πολύ δυνατή πέννα. Πάντα καλά, εύχομαι.
28/01 02:09  ditaset
kaλως τον γιαννη,που εισαι μας ελειψες,μεινε εδω,
28/01 08:34  letto
Γεια σου Γιαννη
28/01 08:40  Yannis K.
γεια σου παιχταρα.
πολυ σε παω.
θα κατσεις ε?
28/01 08:41  letto
i hope so,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
28/01 10:22  freeagle
γεια σου Γιάννη, μας έλειψαν οι ιστορίες σου
28/01 10:27  Yannis K.
Καλημερα free, θα πας στη κοπη της πιτας σημερα?
http://www.servitoros.gr/news/view.php/21695/
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις