Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Ρώτα τη βροχή
1160 αναγνώστες
Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008
17:58

        

 

Το τηλεφωνο χτυπησε ενω επλενε κατι εσωρουχα στο νιπτηρα. Ενα μπερδεμα που ειχε γινει και η βαλιτσα του ειχε μεινει στο αεροδρομιο θα ερχοταν αυριο ή μεθαυριο. Δεν ηθελε να βαλει πλυντηριο για δυο αλλαξιες εσωρουχα ασε που το βρηκε σαν ασκηση να ασχοληθει με κατι που μισουσε.

Βλαστημησε κατι σοφτ, σκουπισε τα χερια στο παντελονι και κοιταξε την οθονη. Δεν ηταν γνωστο νουμερο, απαντησε Αλό...

Απο μεσα ακουγοταν κατι σα θορυβος που εμοιαζε με παρασιτα, μια φωνη γυναικεια προσπαθουσε ν’ ακουστει αλλα ματαια.
Αλό, αλό ξαναειπε.
Προσπαθησε ν’ ακουσει καλυτερα, το μονο που καταφερε να καταλαβει ηταν οτι τα παρασιτα ηταν ο ηχος μιας δυνατης βροχης. Η φωνη επεμενε ν’ ακουστει αλλα δεν τα καταφερνε. Διεκρινε μια αγωνια σε αυτη τη φωνη, του εμοιαζε σαν εκκληση για βοηθεια, ακουγοταν σα βιαστικη, σαν ιδιαιτερα αγχωμενη, ενα επειγοντως ηταν το μονο ξεκαθαρο που εφτανε ως αυτον. Εκτος απο τον ηχο της βροχης.
Το τηλεφωνο εκλεισε. Εαν ητανε οποιαδηποτε εκκληση για βοηθεια σημαινει οτι τον ηξεραν, γιατι λοιπον να γινει απο αγνωστο τηλεφωνο. Κοιταξε εξω, ο ουρανος αν και συννεφιασμενος δεν ηταν για βροχη. Το τηλεφωνημα δεν ηταν απο κοντα.
Λαθος, λαθος ηταν σκεφτηκε, εστιψε τα ρουχα και τα απλωσε στα καγκελα.

Εβαλε ενα ποτο, εβαλε μια σιγανη τζαζ να παιζει και κοιταξε εξω απο τη μπαλκονοπορτα.

Τα συννεφα του φανηκε οτι ηταν πιο βαρια τωρα, ενα τονο πιο σκουρα, κι αυτος ο επιπλεον τονος ερχοταν απο βορειοδυτικα. Κοιταξε το ρολοι και αφεθηκε σε μια σκεψη σα παιχνιδι.

Ηταν πεντε και εικοσιπεντε απογευμα. Εαν ερχοταν βροχη κι εκει ο χρονος που θα μεσολαβουσε θα ηταν κατα μια απλο’ι’κη σκεψη ο χρονος που τον χωριζε απο το σημειο του τηλεφωνηματος. Με μια σημαντικη αλλα αγνωστη παραμετρο τη ταχυτητα του ανεμου εκει πανω στην επικρατεια των συννεφων.

Πλησιασε στη μπαλκονοπορτα και μισοκλεινοντας τα ματια προσπαθησε να εστιασει στη ταχυτητα αλλαγης του μολυβί τονου, σκεφτηκε οτι αν χρησιμοποιουσε και την ταχυτητα αλλαγης σχηματος των συννεφων ισως να ειχε μια ακριβεστερη αντιληψη του τι γινοταν εκει πανω.

Επικεντρωσε την προσοχη του σε ενα που ειχε πιο καθορισμενο σχημα κατι σαν αναποδο καπελο και αρχισε να το παρατηρει. Γρηγορα το εχασε ομως καθως το καταπιε κατι που εμοιαζε σαν μια μεγαλη χελωνα. Γυρισε το κεφαλι λιγο απογοητευμενος και το ματι του επεσε στη σημαια στο γηπεδο του γκολφ. Μια εκλαμψη για μια παλια αναγνωση που ειχε κανει για την κλιμακα Μπωφορ και με ενα ενδιαφερον που δεν μπορουσε να δει την πηγη του ετρεξε στο κομπιουτερ κι εψαξε τη λεξη.

Βρηκε αυτο που ηθελε και ξαναπηγε να δει τη σημαια. Ηταν σχεδον ζωηρος ο τροπος που κυματιζε, αρα ταχυτητα του ανεμου εδω κατω, ας πουμε 8 μετρα το δευτερολεπτο. Εκει πανω ομως? Nα ηταν ενια, να ηταν δεκα, να ηταν εντεκα? Ας πουμε δεκα σκεφτηκε και για ευκολια του. Αρα τριανταεξι χιλιομετρα την ωρα. Αρα αν αρχισε να βρεχει εδω ας πουμε σε μια ωρα θα πει oτι εκει που βρεχει τωρα ειναι τριανταέξι χιλιομετρα μακρια, με το αμαξι το πολυ μιση ωρα. Γιατι να μη παει προς τα εκει? Τι καλυτερο ειχε να κανει? Να πλενει εσωρουχα? ‘Η να κανει οτι χαλαρωνει με ενα ποτο επιπλεον και με τζαζ που δεν τον αγγιζε εδω και λιγη ωρα.

Το σκεφτοτανε σοβαρα οταν το κινητο ξαναχτυπησε. Το κοιταξε, μαλλον το ιδιο νουμερο απ΄οτι θυμοταν. Παλι ο ηχος της βροχης, πιο δυνατος τωρα. Καμια φωνη στην αρχη. Μετα σαν κατι να ακουσε. Κατι επιμονα αγωνιωδες. Ρωτησε ονομα, ρωτησε μερος, δε μπορεσε να καταλαβει. Το τηλεφωνο εκλεισε παλι. Παλι στο ιντερνετ εκανε ζουμ στη περιοχη του, βρηκε το σπιτι, διεγραψε ενα κυκλο ακτινας εκατο χιλιομετρων, τραβηξε μια ακτινα βορειοδυτικη. Εσωσε στη μνημη του ονοματα πολεων στη διαδρομη αυτης της ακτινας. Αδιαβροχο, ομπρελα, γαλοτζες, λεφτα, κινητο, κονιακ. Εφυγε.

Μπηκε στο καταλληλο δρομο, εβαλε μουσικη αλλα γρηγορα την εβγαλε καθως καποιες ερωτησεις του ηθελαν κι αλλη σκεψη.

Ταχυτητα ανεμου 10 μετρα το δευτερολεπτο, πες πεντακοσια μετρα το λεφτο για ευκολια, πες ενα χιλιομετρο καθε διλεπτο. Δηλαδη η βροχη τον πλησιαζε ενα χιλιομετρο καθε διλεπτο, αν εμενε ομως εκει, ακινητος. Αν ηταν μεσα στο αμαξι αυτος πηγαινε πιο γρηγορα προς τη βροχη, το πραγμα γινοταν πιο περιπλοκο. Πρωτον, επρεπε να κρατησει σταθερη ταχυτητα. Να παρει, ηθελε γρηγορη σκεψη, επρεπε να διαλεξει μια βολικη ταχυτητα, δε μπορουσε να σπαει το κεφαλι του με υπολογισμους ενω οδηγουσε.

Ολα απλο’ι’κα και αν ηταν σωστα η βροχη εδω προς τα εδω απο βορειοδυτικα με τριανταεξι χιλιομετρα την ωρα, αν αυτος λοιπον πηγαινε με...με... βρες μια ρεαλιστικη ταχυτητα, βρες, βρες, ααα εξηντατεσσερα σημαινει οτι πλησιαζαν αυτος και η βροχη με εκατο χιλιομετρα την ωρα. Το ξαναδουλεψε στο μυαλο του ενω την ιδια ωρα κανονιζε το γκαζι του. Ναι, σωστο ηταν.Μολις συναντουσε τη βροχη θα επρεπε να δει την ωρα, την ωρα ηταν οταν ξεκινησε ... ω γαμωτο, δεν την ειχε δει ...οκ. οκ...κανα δεκαλεπτο ηταν...ουφ ναι αλλα τι ταχυτητα ειχε? Ε περιπου εξηντα με εβδομηντα, ελα μη τρελαινεσε τωρα, ειπαμε απλοποιησε το...ωραια εδω και δεκα λεπτα δηλαδη απο τις εξι παρα εφτα, τι λες ρε τωρα...πες απ’ τις εξι. Λοιπον απο τις εξι ακριβως ξεκινησε με εξηντατεσσερα χιλιομετρα την ωρα και παει να βρει την βροχη που ερχεται προς αυτον απο βορειοδυτικα αν καταλαβε καλα απο εκεινη τη κινηση αυτου του συννεφου που εμοιαζε με αναποδογυρισμενο καπελο και το εφαγε κατι που εμοιαζε με χελωνα και απο τη κινηση της σημαιας στο γηπεδο του γκολφ και τελικα, τελικα, τελικα κινουνταν αυτος προς τη βροχη και η βροχη προς αυτον με εκατο χιλιομετρα την ωρα. Και μολις εβρισκε τη βροχη επρεπε να εχει τα ματια του ανοιχτα να βρει καποια γυναίκα ισως και γνωστη του, αλλιως γιατι να τον παρει δυο φορες τηλεφωνο, μια γυναίκα που ηταν σε αναγκη και ποιος ξερει ισως και σε κινδυνο.

Δεν ηταν ευκολο. Ειχε σχετικη κινηση ο δρομος. Επρεπε να κανει προσπερασεις με ογδοντα κι εκατο και μετα μεσω υπολογισμων που εκανε στο μυαλο του να γυριζει τη ταχυτητα του στα πενηντα ή στα πενηνταπεντε για πεντε ή οχτω λεπτα. Και αυτο συνεχεια. Το μυαλο του εγινε ενα κομπιουτερακι. Το λιγο αλκοολ που ειχε πιει εξατμιστηκε γρηγορα απο την ενταση της σκεψης του. Τη σκεψη του που ειχε ενα φοντο που αλλαζε συνεχεια. Ποτε αγωνια, ποτε μια παραξενη χαρα γι αυτο που εκανε, ποτε μια συγχυση και αμφιβολια. Και πανω σε αυτο το φοντο ολο και να υπολογιζει, να συνθετει σχεσεις πλησιασματος μεταξυ αυτου, της βροχης και της αγνωστης γυναικας.
Οι πρωτες ψιχαλες χτυπησαν το παρμπριζ εφτα και δεκα. Που σημαινει περιπου εκατοδεκαεξι χιλιομετρα απο εδω και περα αρχιζε η περιφερεια του κυκλου μεσα στον οποιο ηταν αυτη. Ενατξει, τωρα μπορουσε να παει με οτι ταχυτητα θελει. Κοιταξε μονο το δεικτη των χιλιομετρων. Εβδονηνταδυο χιλιαδες τριακοσια σαραντα εφτα. Αρα απο τα εβδονηνταδυο χιλιαδες τετρακοσιαεβδομηντατρια και περα επρεπε να εχει τα ματια του ανοιχτα. Πατησε το γκαζι. Αδιαφορη η ταχυτητα τωρα. Εβαλε μουσικη τωρα, κανενα προβλημα. Μονο να μη ξεχαστει να κοιταει τα χιλιομετρα. Εβδονηνταδυο χιλιαδες τετρακοσιαεβδομηντατρια. Το εκανε σκοπο που το ταιριαζε σε καθε μουσικη που παιζοτανε για να μη το ξεχασει. Καθε πεντε λεπτα κοιταγε το δεικτη χιλιομετρων. Χαλαρωσε λιγο και αρχισε να ριχνει και καμια ματια και στο τοπιο. Οχι για πολυ ομως. Οσο πλησιαζε αυτο το νουμερο ο δεικτης η αγωνια του μεγαλωνε. Αστο να παει και το τοπιο.
Εφτασε στο οριο αυτο στις εφτα και πενηνταένα. Ουφ τωρα επρεπε να κοψει. Επρεπε να ειναι προσεκτικος, να κοιταει δεξια και αριστερα. Εκλεισε παλι τη μουσικη. Γυριζε το κεφαλι ποτε απο δω ποτε απο κει. Ειχε βραδυασει για τα καλα.
Τωρα πηγαινε με σαραντα μεσα στη βροχη. Χωρις μουσικη, χωρις σκεψεις, μονο να βρει ενα σημαδι, κατι. Τι γυρευε? Δεν ηξερε. Οι απλοποιησεις ολες ειχαν τελειωσει. Ηταν εντος ή εκτος του σφαλματος τους, εντος ή εκτος ολων των υποθεσεων που ειχε κανει. Ταχυτητας, διευθυνσης κι ερμηνειων.
Ηταν μεσα στο κυκλο της ομως. Αυτο το ηξερε.

Αναμενα φωτα. Μουσικη και νυχτα και η βροχη παντου γυρω.

Καπου εδω γυρω ηταν και αυτη.

Δεξια ειδε μια φωτεινη πινακιδα. The Blue Cafe.
Ητανε μεσα στο κυκλο της. Ενας καφες τι θα πειραζε.

Εκοψε δεξια και παρκαρε. Διπλα σ’ ενα μαυρο Πεζώ. 

 
Σχόλια

07/12 18:14  coldplay
Γεια σου Κινεζε...
Καλως ηρθες ..
Χαιρετισματα στην Κινεζικη μελαγχολια

07/12 18:24  Bluesman
καλως ηρθες γιαννη...
07/12 18:30  Κλεάνθης
Καλώς τον! Βλέπω ανανέωσες και την εξυπνάδα της ημέρας... καλό σημάδι
07/12 18:33  Black Mamba
Καλώς ήρθες κι απο μένα
07/12 18:39  Yannis K.
Γεια σας παιδια, καλως σας ξαναβρηκα.
Αν και μεσα μου δεν ελειψα ουτε μια μερα.
07/12 19:30  apologia pro sua vita
Άλλαξες τελείως γειτονιά ή θα τό χεις δίπορτο σαν εμέ;

Πώς λέμε και του λιμανιού και του σαλονιού...

Η άλλη από κει έχει λυσσάξει. Έχει εμφανιστεί και δικός μου κλώνος. Ελπίζω να μην έφυγες γι αυτό.
07/12 19:32  Nastybishop
Καλώς όρισες Γιάννη και από μένα. Ελπίζω όλες οι παρεξηγήσεις να λύθηκαν.
07/12 19:34  Yannis K.
ενας απο τους λογους.
απο τη μια απο κει καιγονται για τη κρατικη βια και απο την αλλη καιγονται πιότερο να διαβασουνε για κινεζικους κωλους.
ε ρε χαλια
07/12 19:36  Yannis K.
υπαρχει η διαθεση Ναστυ,
αυτο που ηθελα να ξερω.
Τελεια σε αυτο θεμα παρακαλω.
Νάσαι καλα.
07/12 19:36  apologia pro sua vita
Πράγματι επίτηδες άλλαξε τον τίτλο.
Παντού υπάρχουν απ' όλα. Εξω μέσα εδώ εκεί.
07/12 19:40  Yannis K.
νομιζω οτι τους ξευτιλιζει ολους και αυτοι σφυρανε κλεφτικα ή περιμενουνε να εξατμιστει η τεκιλα απο προχτες.
Τι να πω?
07/12 20:11  Nikolet
Εξαιρετικό και το σημερινό σου πόστ...μας πήρες πάλι μαζί σου, στην πρωτόγνωρη για τις συνθήκες της βόλτα σου, και παρκάραμε μαζί σου δίπλα στο μαύρο πεζώ...τώρα τι έγινε απ' εκεί και πέρα, είναι μια άλλη, εντελώς νέα ιστορία, αποκύημα της δικής μας φαντασίας και της δικής σου ιστορίας...
07/12 20:13  apologia pro sua vita
Νικολέτ τώρα που σε βρήκα, χρόνια πολλά και όλα να πηγαίνουν πρίμα, από δω και μπρος.
07/12 20:34  Nikolet
Ευχαριστώ apologia μου...
07/12 22:19  CANYON
5*...
08/12 09:29  zyzzx
Hello!
Το παιδι μου αβαφτιστο το αφηνω, μα Γιαννη δεν το βγανω!
Να ας πουμε Κιτσ ο, καλα ειναι;

Ωρε μαννα μου, γυρισαν πισω τα υπεροχα γκρι!

Ειπα κι εγω!
08/12 11:09  Yannis K.
Hello dear!
Πανω που ηθελα να πω οτι εσυ και η σαφηνεια εισαστε δυο συμπαντα παραλληλα (το ενα αγνοει την υπαρξη του αλλου) εμαθα τα καλα νεα για το γιο σου. Να σου ζησει ο Κιτσ ο σου λοιπον!
Και που' σαι να προσεχεις ακουσα οτι σουρνεται μια νεα μορφη γριπης, Δαρβινικη παραλυση λεγεται (Darvinicus paralysea).
A, και το αλλο μη το ξεχασω: αμα αποφασισω και ξανανοιξω το Ναο του Κιτς, η φωτογραφια σου στο θολο θα ειναι, στη θεση του Παντοκράτορα.
08/12 11:43  zyzzx
Τα τρια παραλληλα χρωματα στο μυαλο σου που τα βαζεις, που τα κρυβεις τελοσπαντων
Γνωριζεις λιγα πραγματα γι αυτα.
Αλλα για τα γκρι...
Ετσι οπως σουρνεις τα ποδια σου κολλητα.
Ειναι σιγουρο πως γνωριζεις τα παντα για τα γκρι,αλλα μονο γι αυτα. Παραπερα γκρεμνος,τζι!
Αυτο ειναι η δαρβινικη παραλυση.
Και εσυ σιγουρα εισαι το καλυτερο παραδειγμα της.
Ανευ νευρου και τολμης.
Με κατι μονο να προεξεχει νοητα.
Χαμογελασε να σε βγαλω μια ασπρομαυρη!

Ειδες χαρηκαμε που γυρισες.
08/12 13:36  Yannis K.
To προσεξα, το προσεξα :)
Και πολυ χαιρομαι που σ' εχω απεναντι μου εξαρχης ετσι οπως ξεσκεπασες τη πολυχρωμη ασυναρτησια σου και την ανοιχτοχρωμη καρδια σου.
Μονο σ' ενα ησουνα σαφης (προοδευεις!), στην ανατομια μου.
Σιγα μη σου βγαλω κοκκινη καρτα. Η ιλαροτητα που προκαλεις οταν δε μονολογεις τα ακαταληπτα σου μού φερνει πελατες :)
08/12 13:47  zyzzx
Ελα Γιαννη ηρθε η μεγαλη ωρα ,θα σου πω και κατι καταληπτο.
Ποια τραπεζα δινει τα καλυτερα επιτοκια;
Να παω να τα χωσω!
08/12 13:55  Yannis K.
δε ξερω αγορινα μου.
δεν ασχολουμε γω με τετοια :)
εχω αλλη κοσμαρα εγω :)
(οι φατσουλες ειναι για να σκασουν οι φιλοι μας)
08/12 14:11  zyzzx
Μα τι λες, με κεφτεδακια ρυζιου την βγσζετε στην Κινα;
Αρε! Κοιτα να δεις, αλλοιως μου τα λεγανε εμενα.
08/12 14:19  Yannis K.
ελα ελα, δε σταματαμε τωρα τη σαχλαμαριτσα.
μας βλεπουνε.
ελα το βραδυ αμα θες να σε κανω μια παρτιδα στα γρηγορα οπου θα σου εξηγησω και γιατι η εικονα του Δαρβινου ειναι αυτη που θα επρεπε να ειναι στα Δικαστηρια, οπως και στα νομισματα και χαρτονομισματα :)
08/12 14:19  zyzzx
08/12 15:51  Dana_Semitecolo
Μπορεί να φταίει κι η διάθεσή μου σήμερα. Μου φάνηκε τόσο θλιμμένο τούτο το γραπτό!
Γεια σου Γιάννη!
08/12 16:17  Nikolet
Kι εμένα Ντάνα είναι χάλια η διάθεση μου, δεν είσαι η μόνη...δεν ξέρω πως να εκφράσω την λύπη για το χαμό του παιδιού, και για το χάλι της πατρίδας μας...έτσι απλά σαν φόρο τιμής αφιερώνω τα παρακάτω τραγούδια...

http://www.youtube.com/watch?v=3-X3XbDORfk
http://www.youtube.com/watch?v=_DXlKB71oYA
http://www.youtube.com/watch?v=_OosevBNnSQ
08/12 16:37  coldplay
Γιαννη πολυ ωραιο κειμενο
Πολυ ωραιες οι φωτο (υπαρχει κινηση οχι μουχλα) ωραιο και το τραγουδι
Περιμενουμε την συνεχεια του ταξιδιου ..
08/12 16:40  Yannis K.
Ντανα, χαιρομαι ολως ιδιαιτερως που εισαι εδω.
Δεν ειναι τοσο λυπημενο πιστεψε με. Δεν μας παιρνει η ωρα να το συζητησουμε.
Επεσε εκτος χρονου...
08/12 16:41  Dana_Semitecolo
Γεια σου Νικολέτ, χρόνια καλά για τη γιορτή σου κι ας πέρασε.

Δεν ξέρω πως να εκφράσω τη θλίψη μου. Νοιώθω μια παγωμάρα, απίστευτη.

08/12 16:41  Yannis K.
Coldy φιλε μου ...
08/12 19:10  Dana_Semitecolo
Γιάννη κι εγώ χαίρομαι που ήρθα εδώ και σε διαβάζω. Είναι ήσυχα. Μακρυά από άνευ λόγου φασαρίες. Δεν αντέχει άλλο θόρυβο το κεφάλι μου!

Να 'σαι καλά!
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις