Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Τα όργια της ερημίας
866 αναγνώστες
Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2008
09:26

Βασικα πηγαινε μαζι του επειδη ειχε ιντερνετ στο σπιτι.

Αυτος το ηξρε αλλα δεν τονε πειραζε καθολου. Λιγα ψιχουλα λαγνειας τα τσιμπαγε και αυτο του εφτανε.

Αυτη απ' την αλλη δεσμια του παθους της. Και το παθος της δε μπορουσε να το φχαριστηθει στα ιντερνετ καφε.

Το μονο τους προβλημα ηταν οταν ηθελαν και οι δυο να συνδεθουν. Ηξερε οτι αν της εκανε τη χαρη, αυτη θα κολλαγε και σε λιγο θα την επιανε ο οιστρος της και μετα θα ηταν αδυνατο να τη σηκωσει απο το κομπιουτερ. Και απο την καμερα.

Γι αυτο της ξεκαθαρισε οτι μεχρι τις δωδεκα και αν αυτος ηταν στο σπιτι δεν ηθελε να τη βλεπει να καθεται στο κομπιουτερ. Ξηγημενοι? Ενταξει ξηγημενοι. Μονο που καμια φορα αυτη του ξηγιοτανε κι αλλιως και τονε πεταγε αδειο και ξεχαρβαλωμενο στα σεντονια κι ετσι το ιντερνετ ηταν δικο της απο τις εννια. Ενταξει και παλι χαμενος δεν θα μπορουσε να πει οτι ητανε. Αν ομως του ερχοτανε να μπει να δει κανα μέιλ, κανα χρηματιστηριο τοτε ητανε χαμενος απο χερι. Δεν υπηρχε περιπτωση.

Στην αρχη νομισε οτι ολο της το παθος ητανε το τσατ. Του ειχε κιολας πει οτι μιλαγε με διαφορους απ' ολο το κοσμο. Ειχε φιλους απο Αιγυπτο, Βραζιλια, Γαλλια, Δανια, Ελβετια, Ζηλανδια, Ιταλια, Καναδα κ.α. μαλλον χωρα που να αρχιζει απο Θ δεν υπηρχε για αυτο και παρουσιαζοταν κι αυτο το κενο. Οτι μιλαγε μαζι τους και χαζοπαζαρευε. Ενταξει οτι τους φλερταρε ητανε δεδομενο αλλα σιγα εκει θα κολλαγαμε τωρα. Δεν ηξερε μονο το πως. Και ουτε θα μπορουσε να το φανταστει.

Ενα βραδυ ξυπνησε μεσα στη νυχτα διψασμενος. Ειχε ξεχασει να παρει τα χαπια της βαλεριανας που του χαριζαν το θειο δωρο του συνεχους πενταωρου υπνου. Κι ετσι την πατησε. Κι ετσι την ακουσε.

Καθως αυτη ηταν με τα ακουστικα στ' αυτια δεν τον ακουσε που πλησιαζε. Απολυτως αφοσιωμενη. Στο εργο της. Το σιγουρα θεαρεστο.

Πλησιασε. Και θαυμασε.

Η οθονη ειχε χωριστει σε δεκαεξι παραθυρα. Τεσσερα επι τεσσερα. Δεκαεξι αντρικα προσωπα. Σε διεγερση. Ή λιγο πριν ή λιγο μετα. Κι απο κατω η μπαρα κατακοκκινη. Κι αλλοι να στριμωχνονται να παρουν θεση. Καλα καλα να περιμενουν. Εχει για ολους.

Αυτη με τ' ακουστικα στ' αυτια να λικνιζεται αργα μπροστα στη καμερα. Γυμνουλα.

Δοσμενη. Στο κοσμο της. Σαν ενας υπερφυσικος υπερσεξουαλικος μαεστρος σκλαβωνε κι ελευθερωνε αρσενικα απ΄ολες τις γωνιες της υδρογειου. Ολοι οι αντρες ερημην ο ενας του αλλου, αγνωστοι ενωνονταν με αορατα νηματα. Μπουενος Αυρες, Σαντερλαντ, Κάιρο, Μπρασόβ, Νανσύ, Ελσίνκι, Ορχομενος. 

Φάγετε εξ αυτου παντες. Τουτο εστι το σωμα μου. Και ολοι οι πιστοι του ποθου συνερρεαν και αφηναν τον οβολο τους.

Στη αρχη παγωσε. Μετα του 'ρθε να γελασει βλεποντας ολα αυτα τα προσωπα στην οθονη και τις εκφρασεις τους. Αλλα μετα νιωθοντας το μεγαλειο της στιγμης και της προσφορας της καθισε και θαυμασε.

Αργοτερα αρχισε να βαζει μουσικη. Αυτη συνεπαρμενη δεν τον εμποδισε. Ενα υπεροχο παγκοσμιο παρτυ ξεκινουσε απο το σπιτι του και ολοι ηταν καλεσμενοι. Σιγα μη το χαλαγε. Ευλογια και ελεος.

Σχόλια

27/09 09:30  elenitsa 1
Θιβετ.Αλλα επιτρεπουν το ιντερνετ?ΧΑΧΑΧΑΧΑ.Αψογο!
27/09 10:46  apostel
Άχλαν ουα σάχλαν σαντίκ Γιάννη αλ Γιουνάνι.
Χάμψα* ,έντα κατίρ κόις.
27/09 11:32  elenitsa 1
Apostel,συμφωνω απολυτως!
27/09 11:37  apostel
Σούκραν Ελενίτσα!
27/09 11:53  elenitsa 1
Στην κρανα,που λενε.
27/09 12:40  Yannis K.
apostel, για explain πληζ.
27/09 12:52  apostel
Ότι θέλει ο φίλος ...
Άχλαν ουα σάχλαν(χαιρετισμός,κάτι σαν το δικό μας γειά χαρά) σαντίκ (φίλε) Γιάννη αλ Γιουνάνι(Ίωνα..έτσι λένε όλους τους Ελληνες).
Χάμψα*(πέντε *) , έντα(έσυ ..είσαι) κατίρ(πολύ) κόις(καλός).
Στην Ελενίτσα απάντησα σούκραν(ευχαριστώ)
27/09 13:25  Yannis K.
ουφ ενταξει...
αυτο το "σάχλαν" καπως με φοβισε αδερφε μου...
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις