Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Μαγκάκι
529 αναγνώστες
Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008
19:39

Το να εισαι ομορφη μπορει να ειναι ενας μεγαλος μπελας και η Ζακελιν αν γινοτανε θα ηθελε να ειναι  οτιδηποτε αλλο εκτος απ΄αυτο. Κι αυτο γιατι ειχε μια ομορφια που δε σ' αφηνε ησυχο. Αμα την εβλεπες κολλαγες. Αυτη ομως δε χαμπαριαζε. Δε τους γουσταρε τους αντρες. Οχι οτι γουσταρε τις γυναικες δηλαδη. Φυσικα κυριος λογος ητανε ο πατριος της και η κακοποιηση που ειχε υποστει. Αλλα και μετα δε βρεθηκε και κανενας αξιος της. Δεν τους ειχε σε υποληψη, δεν της ειχαν αποδειξει απολυτως τιποτα και δεν εφταιγε αυτη γι' αυτο.

Ενα βραδυ ο ιδιοκτητης της αλυσιδας Μαρουγιάσου εχοντας κατεβασει σχεδον ενα μπουκαλι Σαντόρι της ειπε οτι θα της εδινε το χρυσο του Ρολεξ εαν και μονο τον αφηνε να δει το στηθος της. Μαλιστα το εβγαλε και το ακουμπησε στον παγκο του μπαρ. Η Ζακελιν το επιασε και ενω το στριφογυριζε στο δεικτη της του ειπε "Δις πουτ ιν γιορ κούλο" σε αψογα αγγλοβραζιλιανικα.

Ο τυπος που ειχε ολα τα Μαρουγιασου το βουλωσε και η Ζακελιν εχασε τη δουλεια της.

Γιατι ητανε μαγκάκι. Και η νυχτα δεν μπορουσε να της σπασει το τσαμπουκα της με τιποτα.

Με το Λαμπρο εμεινε ενα χρονο και τον εκανε να ξεχασει βαρειες μοναξιες. Του εφυγε και του γυρισε πισω πανω απο δεκα φορες. Τον αγαπαγε. Αλλα το ηξερε οτι θα της εφευγε. Κι αυτο τη τρελλαινε. Αλλα ξαναγυριζε.

Το τελευταιο βραδυ αφου τον εβρισε, εκλαψε και τον εκανε να κλαψει, τον γρατζουνιζε και του κανε κομματια καμποσα ρουχα παραδοθηκε στο αναποφευκτο και καπνιζε εξαντλημενη απο πονο σα να ηταν αυτο το μονο που θα την εσωζε.

Το ταξι που θα τον πηγαινε στο αεροδρομιο δεν ηρθε και ο Λαμπρος θα εχανε τη πτηση. Που να βρεις ταξι ξημερωματα. Η Ζακελιν εξαφανιστηκε για λιγο. Ο Λαμπρος τρελλος απο αγωνια δεν εδωσε σημασια ουτε και ακουσε καλα καλα τον ηχο του φορτηγου που μετα μιση ωρα σταματησε απ' εξω.

Ηρθε η Ζακελιν και του ειπε παμε. Βγηκε εξω και ειδε ενα τριαξονικο. Εβαλαν τις βαλιτσες του στη καροτσα.

Η Ζακελιν το οδηγησε τρεις ωρες με ακατεβατα εκατοεικοσι μεσα σε κλαμματα, μονολογους και βρισιες στα Πορτογαλικα και τσιγαρα.

Οταν εφτασαν στο αεροδρομιο, ανοιξε τη πορτα και πηδηξε στη καροτσα. Ετσι οπως στεκοταν απο κατω του πεταξε τις βαλιτσες πανω του.

"Στο καλο μαλακα" τον κατευοδωσε πνιγοντας το τελευταιο της κλαμμα.

 

Σχόλια

19/09 19:56  katepano
Μεγαλείο! Γιά μια τέτοια γυναίκα αξίζει να χάσεις πολλά αεροπλάνα. Και βαπόρια θα έλεγα.
19/09 20:31  Yannis K.
Δεν τόχασε ομως ο φτωχος. Το προλαβε.
19/09 20:41  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
"Ο χαμένος τα παίρνει όλα"
www.youtube.com/watch?v=CvyWXgnswSc&feature=related
19/09 20:46  katepano
Στον καθ΄ημάς πολιτισμό το αυτομαστίγωμα έχει αντικατασταθεί από το αυτομούτζωμα. ο τύπος μας θα διακριθεί πολλάκις στο άθλημα τούτο.
19/09 20:52  Yannis K.
Πω πω Γιωργη αστα να πανε.
Απο τοτε ολο γι΄αυτη μιλαει.
19/09 20:53  Yannis K.
Δασκαλε τι τραγουδαρες ειναι αυτες που ακους?!
παλιοροκας?!
19/09 21:36  elenitsa 1
Σκυλι μοναχο η τυπισσα.Δεν μασαει κι ας ποναει...Λιγες σαν αυτην.
20/09 17:02  Nikolet
Βρε παιδιά σ'αυτές τις ιστορίες του Γιάννη, μου δημιουργείται πάντα μια απορία...Αφού υπάρχει τόση αγάπη,τόσο πάθος,τόσος έρωτας,γιατί στο τέλος το παλληκάρι φεύγει...και μένει να μιλά νοσταλγικά πάντα γι αυτήν? Τι ειν'αυτό που τον κρατά πάντα πίσω,(εκτός ίσως σοβαρών καταστάσεων...γάμος,παιδιά),ποιά αντίρροπη δύναμη μπορεί να είναι τόσο δυνατή και να νικήσει αυτό το άλλο...το δυνατό...το απαράμιλλο συναίσθημα...ποιες μικροαστκές μικρότητες, (εθνότητα,φυλή,θρησκεία...ίσως), θα μπορούσαν,θα χωρούσαν να μπούν ανάμεσα τους...
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις