Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Οι αντικατοπτρισμοί του χρήματος ΙΙΙ
475 αναγνώστες
Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2008
14:59

Υπαρχει μια αποσταση μεταξυ των χρηματων στην οθονη του κομπιουτερ και των χρηματων που χρησιμοποιει ο μεσος (τι λεξη!) ανθρωπος για να ζησει.

Αυτη η αποσταση δημιουργει αντικατοπτρισμους και λαθος εντυπωσεις.

Δεν ειναι το ιδιο αυτα τα δυο πραγματα.

Τα λεφτα, ποια λεφτα δηλαδη, τα νουμερα που βλεπεις, αγοραζεις ή πουλας δεν ειναι ζωντανα.

Ειναι μεταθεσεις της χρησιμοτητας του χρηματος σε μια ψευδαισθηση κυριαρχιας.

Εσυ κυριαρχεις μεσω κινησεων, σκεψεων, δρασεων πανω σε κατι που ενω το ξερεις οτι σε υπερβαινει σου κανει τη χαρη να σε δεχτει στο τραπεζι του. Την ιδια ωρα επιβεβαιωνεις ανα καθε στιγμη το ζητουμενο μιας ζωης. Την απαντηση στην ερωτηση: ειμαι ικανος?

Αναλογα με το στιβο που διαλεγεις να κανεις την ερωτηση σου ερχεται και η αναλογη απαντηση.

οκ, εισαι.

Αυτο ομως που για σενα ειναι άυλο και παιχνιδι με τον εαυτο σου γι΄αλλους ειναι ενας καθημερινος αγωνας. Αυτο το παιχνιδι σε βαζει σε μια τεραστια αποσταση απο την πραγματικη διασταση της εννοιας χρημα.

Πονταροντας συνεχως, κερδιζοντας, χανοντας, ρεφαροντας σε ενα σισυφειο γαιτανακι, ειναι απολυτως σιγουρο οτι θα χασεις την επαφη με την εννοια, με την καρδια αυτου  το οποιο κυνηγας.

Καποιοι, και βεβαια πολλα εκατομυρια, επηρεαζονται τα μεγιστα απο τους κανονες του παιχνιδιου του οποιου συμμετεχεις. Ελα ομως που αυτοι δεν παιζουν. Αυτοι προσπαθουν να κερδισουν την καθε μερα κι επισης να μεταφρασουν το χρημα απο μια αφηρημενη εννοια σε κατι πραγματικο, σε κατι με υποσταση.

Η ειρωνια ειναι μεγαλη οταν βλεπεις την mastercard να σου λεει οτι μερικα πραγματ  δεν αγοραζονται αλλα για ολα τ' αλλα υπαρχει η mastercard. Αυτουπονομευεται λεγοντας σου οτι ξερεις κατι, ας ακολουθησουμε μαζι αυτο το παραμυθι που μας βολευει και τους δυο γιατι οπως ειπαμε (κεφαλα, ε κεφαλα) μερικα πραγματα δεν αγοραζονται. Βεβαια υπογειως σου περναει το μηνυμα, οτι αυτα που αγοραζονται ειναι ικανα υποκαταστατα ή οτι η αποδοχη οτι κατι σαν τη φιλια ας πουμε δεν μπορει ν' αγοραστει , αν και αυτονοητο, φαινεται να ιοικοιοποιεται μια ειλικρινια που η καλη μας καρτα θα θελησει να καρπωθει για παρτη της. Κοιτα σου λεω την αληθεια, κοιτα ξερω τι γινεται, ακουσε με κι ελα σε μενα.

Κι εσυ, τι να κανεις, πας...

Ετσι κι αλλιως μερικα πραγματα δεν αγοραζονται. Ας ασχοληθουμε με τα υπολοιπα.

Βεβαια η πικρη αληθεια ειναι οτι μεσω αυτων που αγοραζονται προσπαθουμε ν' αγορασουμε αυτα που δεν αγοραζονται.

Οξυμωρο?

Φαυλο?

λυπαμαι αλλα ετσι ειναι.

Α, που να σου πω και το αλλο.

Βασικα να πουμε, τιποτα δεν αγοραζεται.

Την ωρα που νομιζεις οτι εχεις κατι στη πραγματικοτητα σε εχει αυτο.

 

«Ο κίνδυνος που φαινομενικά αναδεικνύεται για υποθέσεις, τη σοβαρότητα των οποίων ουδέποτε υποτίμησα, είναι υπαρκτός».

To είπε αυτό? Ε, δε πα΄με και πολυ καλα απ΄οτι φαινεται αν ο πρωθυπουργος μιλαει χειροτερα κι απο τις γκομενες στα γιαπωνεζικα μπαρ.

 

Σχόλια

18/09 15:09  CANYON
5*...Πλουσιος ειναι ΜΟΝΟ αυτος που ξοδευει ολα αυτα που εχει και οχι για την παρτη του...
Ευτυχως που υπαρχουν και πραγματα που δεν αγοραζονται(ελπιζω για παντα)...
18/09 16:10  elenitsa 1
"Ετσι κι αλλιως μερικα πραγματα δεν αγοραζονται. Ας ασχοληθουμε με τα υπολοιπα.

Βεβαια η πικρη αληθεια ειναι οτι μεσω αυτων που αγοραζονται προσπαθουμε ν' αγορασουμε αυτα που δεν αγοραζονται".

Μεγαλες αληθειες...
18/09 16:41  voula 99
γεια !
Το συμπληρωσες βλεπω και εβγαλες την υποσχεση για την ιστορια , το βραδυ...

Με αυτα που αγοραζονται , ειναι σχετικα ευκολο να το λυσεις ...

Με αυτα που δεν αγοραζονται ομως, δυσκολευει...
Και αν απο αυτα εχεις αλλα δε σου φτανουν ?
Κι αν δεν εχεις απο εκει που θελεις ?
Τοτε, πώς ? τι ?...
18/09 16:58  Κλεάνθης
Βασικά να πούμε, εναλλακτικός τίτλος:
"αγρόν ηγόραζε"
18/09 17:03  CANYON
Μετα απο τη διαδικασια της αγορας,ακολουθει αυτη της τραμπας και μετα αυτη που οδηγει στον πραγματικο πλουτο,αυτη της προσφορας...δωσε-δινε,αδιαφορωντας για το τι και εαν θα παρεις...
18/09 17:10  Κλεάνθης
ο ανθρωπάκος νομίζει ότι θα καλύψει τα τεράστια κενά της ψυχής που αφήνουν αυτά που δεν αγοράζονται, μέσω του υπερκαταναλωτισμού και της αγοράς φθηνών υποκατάστατων ...

η γνώση ΔΕΝ αγοράζεται (τα βιβλία ναι)
ο έρωτας ΔΕΝ αγοράζεται (το πήδημα ναι)
η φιλία ΔΕΝ αγοράζεται (οι "φίλοι" ναι)

Ερώτημα: πως περνά ο τυφλός μια πεζογέφυρα χωρίς ασφαλιστικές μπάρες?

Πιθανή απάντηση: μπουσουλώντας


18/09 17:18  Yannis K.
πολυ χαιρομαι που απαντατε με ερωτησεις.
πολυ ειλικρινες να πεις δεν ξερω πως γινεται αυτο και πως το αλλο αλλα να σε απασχολει κιολας.

Dear voula, διατρεχοντας τον κινδυνο να κατηγορηθω ως ψωνιο θα διακινδυνευα να πω οτι μια μερα χωρις ιστορια ειναι μια αδεια μερα.
18/09 18:03  Swearengen
Άκου μια ιστορία που μου διηγήθηκε ένας κουρελής γέρος, στις αρχές της δεκαετίας του '30 (του 2030, εννοείται) :
"Ομολογώ, ότι αν ήμουν πιο πιτσιρικάς, θα συμμετείχα στις οργανωμένες κλοπές πολυκαταστημάτων, τότε που ήταν της μόδας, αρχές δεκαετίας του ’20. Έφοδος και αρπαγή. Για να το έκανες όμως αυτό, χρειαζόσουν επιδόσεις σπρίντερ, αλλιώς κινδύνευες, πάνω στη διαφυγή σου, να δεχτείς κάμποσες σφαίρες πισώπλατα, τρέχοντας με μια τηλεόραση στα χέρια να εξαφανιστείς ανάμεσα στον όχλο. Λίγοι έπεσαν έτσι ; Δεν ήταν για μένα αυτά τα πράγματα. Έτσι κι αλλιώς, απ’ αυτή την πλευρά της πόλης δεν υπάρχουν πιά μαγαζιά, άρα η όποια συζήτηση είναι καθαρά θεωρητική. Σαν πιο συντηρητικός, ακολουθώ την πεπατημένη. Συμβατικό πρόγραμμα. Δύο φορές τη μέρα, πρωϊ-απόγευμα, στέκομαι όπως όλοι, στην ουρά του συσσιτίου, με το κουπόνι στο χέρι. Όταν είμαι τυχερός, σκοτώνω την αναμονή, με καμμιά παλιά εφημερίδα ή περιοδικό. Ο,τιδήποτε, που να με αποσπά από το μούδιασμα της ορθοστασίας. Κουβέντες δεν ανοίγω στην ουρά. Κανείς δεν πιάνει κουβέντες, για να πω την αλήθεια. Τα στόματα έχουν σφραγιστεί, εδώ και καιρό. Σιωπηλά, καχύποποπτα πρόσωπα, παίρνουν με τη σειρά το φαϊ τους κι εξαφανίζονται στις κρυψώνες τους.
18/09 18:03  Swearengen
Δε φτάνει πιά το συσσίτιο. Τη σήμερον ημέρα, πρέπει να κάνεις και κάποια δουλειά , αν θες να τα φέρεις βόλτα. Τα πρώτα χρόνια, τα βόλευα μια χαρά, σαν ρακοσυλλέκτης. Πολύς κόσμος επιβίωσε έτσι. Έπειτα χτίστηκε το Τείχος κι όταν έκλεισαν οι πύλες πίσω μας –πάνε τρία χρόνια τώρα, μπορεί και παραπάνω- χάσαμε για πάντα τους έχοντες και τα πολύτιμα απορρίμματά τους. Ξέρω ότι οι κάποιοι τρυπώνουν κάθε νύχτα στην Αποκλεισμένη Περιοχή. Αρπάνε απ’ τα σκουπίδια ό,τι μπορούν να κουβαλήσουν και ξανάρχονται πίσω σε μας. Με κίνδυνο μεγάλο, βέβαια. Σχεδόν κάθε νύχτα ακούς τις τουφεκιές από πέρα και ξέρεις ότι κάποιον έφαγαν πάλι οι φρουροί. Επικίνδυνο μεροκάματο, αλλά γερό. Το πρόβλημα είναι ότι τα λαγούμια γρήγορα εντοπίζονται και τσιμεντώνονται. Οπότε, φτου κι απ’ την αρχή. Καινούργιο σκάψιμο, μέχρι να ματώσουν οι παλάμες. Γενικά, σκουραίνουν τα πράγματα. Τώρα πιά, βλέπεις ολοένα και περισσότερους πεινασμένους να πέφτουν κάτω. Διαρκώς αυξανόμενος όγκος εργασίας. Βλέπεις, ήρθε έτσι η κατάσταση, που εξασφάλισα μια σταθερή δουλειά. Δύο έξτρα κουπόνια τη μέρα, χώρια τα τυχερά. Καμμιά φορά απορώ γιατί ο πολύς ο κόσμος αρνείται να πλησιάσει τους πεσμένους. Μια ιδέα είναι, και το μεροκάματο ικανοποιητικό. Μαζεύεις με τα καρότσια, πας στις χωματερές, πετάς λίγο ασβέστη, λίγο χώμα κι αυτό είναι όλο. Και εν τέλει, κάποιος πρέπει να το κάνει, έτσι δεν είναι ; Κάποτε, στα παλιά τα χρόνια, έβλεπα κάθε πρωϊ τους σκουπιδιαραίους ν’ αδειάζουν τους κάδους στ’ απορριμματοφόρο κι απορούσα με την αντοχή τους. Αστείο μου φαίνεται τώρα. Χωρίς σκουπίδια. Γίναμε εμείς σκουπίδια.
18/09 18:04  Swearengen
Και δόξα τω Θεώ, να λέμε. Τουλάχιστον εγώ, αυτό λέω. Κατ’ αρχήν, τώρα όλοι έχουν δικά τους σπίτια. Ρημαγμένα, εγκαταλελειμμένα, αλλά σπίτια, μια φορά. Όλα τα πήραν οι Τράπεζες, φεύγοντας πίσω απ’ το Τείχος, αλλά τα σπίτια ; Τα παράτησαν σε μάς, οπότε διαλέγεις και παίρνεις. Ό,τι βρεις ελεύθερο βέβαια, αλλά πάντα βρίσκεις. Πόσοι μείναμε στην πόλη εξάλλου ; Να ‘μαστε πιά ένα εκατομμύριο ; Αμφιβάλλω, μάλλον λιγότεροι. Κι ούτε νέφος ούτε κίνηση, όπως τα παλιά χρόνια, τίποτε. Bρωμάει αλλιώς η πόλη. Αυτή είναι η υπόμνηση της ύπαρξής μας, η θανατερή μυρωδιά, όταν ο αέρας τη σέρνει πέρα από το Τείχος. Απ’ αυτή δεν γλιτώνουν ούτε κι οι απέναντι, ό,τι και να κάνουν. Δεν μπορείς να τα ‘χεις κι όλα"
Είπε ο γέρος.


Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις