Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


San Buterfly
1830 αναγνώστες
Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008
18:40

Καμια καλοσυνη δεν ειναι αμοιρη της αφέλειας της και κανενα λαθος δεν κοιταχτηκε εκ των υστερων μονο με μισος.

Μπορει να ηταν οι οικονομιες απ΄αυτη τη πρωτη του δουλεια, των τριων πρωτων χρονων, δοκιμος και ισως με τα χρονια γραμματικος. Που ξερεις? Μπορει να ηταν ο σπορος για τη καφετερια που ηθελε ν' ανοιξει στο χωριο του στο Λευκαντι. Αυτη ηταν η δουλεια που του αρεσε απο μικρος και οχι τα καραβια. Αλλα που κεφαλαιο; Βγαζοντας τη Ναυτικη Σχολη της Κυμης ηξερε οτι θα ξανοιγοταν σε μια ιστορια που δεν την ηξερε και τη φοβοταν. Δεν ηθελε αυτος τη θαλασσα. Αυτος ηθελε μονο να εχει ενα μερος να ερχονται οι φιλοι του, να τους υποδεχεται, να τους φτιαχνει καφεδες, ουζακια περιποιημενα να γουσταρουνε, να λενε τα καλαμπουρια τους, κι αυτος να ξεκλεβει απο τη χαρα τους κουβεντες, ξεροντας οτι μερος της χαρας τους ηταν κι αυτος.

 Ειναι που δεν ερχοταν κανενας στο σπιτι τους. Τολεγε στον εαυτο του και ντρεποτανε. Φιλοι, συγγενεις δε παταγανε. Πολυ σπανια. Και στη γιορτη του πατερα του κανα δυο θειοι ετσι στο βιαστικο και φευγανε. Δεν ηξερε τι νιωθανε οι δικοι του αλλα αυτος με αυτο το καυμο μεγαλωσε.

 Οταν αρχισαν να ξεφυτρωνουν οι πρωτες καφετεριες ηταν γι αυτον δωρο κι αποκαλυψη. Τα καφενεια δεν τα μπορουσε. Χαρτι, λιγες κουβεντες, καθεστως καποιοι παλιοι μαγκες, μαγκωμαρα, κοριτσια ουτε για δειγμα.  Στις καφετεριες ηταν αλλιως. Μπορουσες να πας εκει και με τα καλα σου ρουχα, μπορουσες ν'αραξεις με τη παρεα σου με το δικο σου τροπο, και τα ματια των κοριτσιων ολο να παιζουνε. Ετσι ητανε που 'χτισε σιγα σιγα μεσα του το λιγο ονειρο του.

 Στο Νιγκμπο το καραβι καθησε λιγο παραπανω απο το συνηθισμενο λογω επισκευων. Και οσο οι δουλειες βγαινανε, η μια βδομαδα εγινε δυο και μετα τρεις και βλεπουμε. Τη τριτη μερα βγηκανε με τον δευτερο  και πηγανε στη Μπαρ Στριτ. Στο πρωτο που μπηκανε εκει και κολλησε. Ετσι ητανε αυτος. Πιστος στην εκπληξη του, πιστος στην πρωτη του εντυπωση. Ητανε και που ηρθε αυτη η σκατουλα κει που πινανε τις μπυρες τους με το Διαμαντη και πηγανε να τους φυγουνε τα ποτηρια απο το χερι οταν τους ειπε μ' ενα χαμογελο τοσο πλατυ που χαθηκε μεσα του "Καλισπελα, ελληνας εισαι?" Ναι, της ειπε. Και οι τεσσερις ατελειωτοι αυτοι μηνες στη θαλασσα εφυγαν απο πανω του σα ρουχο που το αφηνεις. Και μετα "Εισαι πολυ ομολφος" και δωστου ενα γελιο ατελειωτο, που καμια στο χωριο του δεν του το ΄χε χαρισει ετσι.

 Το πρωτο ηταν το γελιο. Σα να του ανοιγε καποιος μια πορτα που δεν ειχε ανοιξει ποτε πριν. Το κοριτσι δε φοβοταν να κανει αστεια, να γινει και λιγο καραγκιοζης, σα να καταλαβε οτι αυτο το αγορι πολυ σφιγμενο ητανε, εικοσιτρια και τοσο σφιγμενο ...

 Καθε μερα εκει. "Sun Buterfly" το λεγανε κι αυτος γελωντας τις ελεγε "Τι σαν? εσυ εισαι κανονικο και σκετο μπατερφλάι". Και γελαγε κι ο ιδιος με τ' αστεια του, και που τα βρηκε αυτος τα αστεια αναρωτιοτανε. Κι ετσι ητανε και η η Λι Λι. Μια μπατερφλαι που τωρα ηρθε να καθισει πανω του. Τονε πειραζε? Τι να τονε πειραζε? Τι βαρος εχει ενα μπατερφλάι?

Τη δευτερη νυχτα πηγανε μαζι στο ξενοδοχειο, κι απο τοτε καθε νυχτα. Και τα στεκια τους τα βεριγουελνταν, και τα ελληνικα τους μετα στο μπαρ, ζειμπεκικα και χαρτοπετσετες στον αερα. 

Του' πε οτι ηθελε να κανει δικο της μαγαζι. Τη δουλεια την ηξερε. Ολοι τη πηγαινανε. "Ειμαι καλο" του ελεγε και τονε λιγωνε. Ναι, εισαι καλο, σκεφτοτανε αυτος. Εισαι καλο γαμω το κερατο μου, τοσο καλο που δε το πιστευω.

Κι εκει πανω σ' ενα στεκαδικο, πανω στο δευτερο μπουκαλι κοκινο κρασι απο το Γιαντάι του 'πε "θελω να σου ζητησω κατι. Γινεται?" Αυτος νομισε οτι ηθελε να του πει να τη παρει και ητανε  ετοιμος να πει το ναι πριν καν του το ζητησει "Θα με βοηθησεις ν' ανοιξω το μαγαζι που θελω?" Λιγο απογοητευμενος αλλα με μια καινουρια  ωραια σκεψη να ανθιζει μεσα του της ειπε οτι θα το εκανε.

Σηκωσε τα πεντε χιλιαδες ευρω που 'χε μαζεψει. Της τ' ακουμπησε. "μονο θελω να το πεις το μαγαζι Σαν Μπατερφλάι" της ειπε, "μονο αυτο".

Η Λι Λι το εκανε. San Buterfly οπως της ειπε. Ητανε τυχερος που ειδε τα εγκαινια. Εγινε ο χαμος. Ολο το πληρωμα ηταν εκει. Αναστεναξε το Νιγκμπο, εκεινο το βραδυ. Εκεινος πισω απο το μπαρ, κερναγε, εβαζε τραγουδια, κι ολο ελεγε "δικε μου" και "δικε μου", χορεψε, τη φιλησε μπροστα σε ολους μεχρι που της ζωγραφισε κι ενα δαχτυλιδι στο δαχτυλο κι ενα στο δικο του. Αυτη τον εβαλε να κανει και μια σφραγιδα με το δαχτυλο του με κοκκινη μελανι σε μια χαρτοπετσετα που κατι εγραψε στη γλωσσα της. Ειχε αγγιξει τον ουρανο, ειχε δει την ευτυχια σα πουλακι που καθισε στον ωμο του.

Το καραβι εφυγε το απογεμα.

Στο Νιγκμπο δεν ετυχε να ξαναπατησει ποτε.

Τον ποναγε αλλα και τον εξακοντιζε καποια βραδυα μεσοπελαγα.

Αυτος το ειχε κανει μια φορα.

Το μαγαζι του το ειχε φτιαξει. Η καρδια του ειχε ενα τοπο δικο της.

επιτελους

σάν μπατερφλάι ...

 

Σχόλια

10/09 04:25  Yannis K.
Πολυ ωραιο για καλημερα Gold.
Μου 'φτιαξες καλο καφε.
Thanks.

Ο coldy ειναι απο τους καλους φιλους και το ξερει οτι το ξερω.
Ητανε πειρασμος να μη το πει και ητανε πειρασμος να μη του τη πω κι εγω.
Καλημερα σε ολους.
10/09 09:36  elenitsa 1
Καλημερα,Γιαννη.Οσες φορες κι αν το διαβασω,η συγκινηση παραμενει ατοφια.Κι η απολαυση επισης.
10/09 11:40  Nikolet
Τίποτα βεβιασμένο,τίποτα αναγκαστικό,τίποτα "επί παραγγελία", δεν μπορεί να είναι τόσο υπέροχο...παρά όταν έρθει απο μόνο του...απλά, υπέροχα,αληθινά...κάτι σαν το σχόλιο του gold...Υπέροχος,ευωδιαστός, πρωινός καφές...Ευχαριστούμε gold...Στην υγειά σου...
10/09 11:59  Goldmine
Στην υγειά μας, βρε παιδιά:-)
10/09 16:32  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Quiz :
Λευκαντί, όπου και το "ερημητήριο" μιας σημαντικότατης λογοτέχνιδος
(άντε να βοηθήσω : πατριώτισσας της Goldmine)
10/09 16:41  Yannis K.
ωωωχ τι μου λες τωρα?!
υποθεση διπλοπροσωπιας εν οψει!
10/09 16:45  Yannis K.
μπα αποκλειεται. μαλλον σατανικη συμπτωση :)
10/09 16:57  Yannis K.
Τριανταφυλλε δε ξερω ποια ειναι.
Γινεται να μου πεις?
10/09 17:47  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
"Ματωμένα Χώματα" (μεταξύ άλλων)...
10/09 17:48  Yannis K.
Α, οκ...
Το σχόλιό σας
Σελίδα 2 από 2Πρώτη σελίδα« Παλαιότερα σχόλια

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις