Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


San Buterfly
1735 αναγνώστες
Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008
18:40

Καμια καλοσυνη δεν ειναι αμοιρη της αφέλειας της και κανενα λαθος δεν κοιταχτηκε εκ των υστερων μονο με μισος.

Μπορει να ηταν οι οικονομιες απ΄αυτη τη πρωτη του δουλεια, των τριων πρωτων χρονων, δοκιμος και ισως με τα χρονια γραμματικος. Που ξερεις? Μπορει να ηταν ο σπορος για τη καφετερια που ηθελε ν' ανοιξει στο χωριο του στο Λευκαντι. Αυτη ηταν η δουλεια που του αρεσε απο μικρος και οχι τα καραβια. Αλλα που κεφαλαιο; Βγαζοντας τη Ναυτικη Σχολη της Κυμης ηξερε οτι θα ξανοιγοταν σε μια ιστορια που δεν την ηξερε και τη φοβοταν. Δεν ηθελε αυτος τη θαλασσα. Αυτος ηθελε μονο να εχει ενα μερος να ερχονται οι φιλοι του, να τους υποδεχεται, να τους φτιαχνει καφεδες, ουζακια περιποιημενα να γουσταρουνε, να λενε τα καλαμπουρια τους, κι αυτος να ξεκλεβει απο τη χαρα τους κουβεντες, ξεροντας οτι μερος της χαρας τους ηταν κι αυτος.

 Ειναι που δεν ερχοταν κανενας στο σπιτι τους. Τολεγε στον εαυτο του και ντρεποτανε. Φιλοι, συγγενεις δε παταγανε. Πολυ σπανια. Και στη γιορτη του πατερα του κανα δυο θειοι ετσι στο βιαστικο και φευγανε. Δεν ηξερε τι νιωθανε οι δικοι του αλλα αυτος με αυτο το καυμο μεγαλωσε.

 Οταν αρχισαν να ξεφυτρωνουν οι πρωτες καφετεριες ηταν γι αυτον δωρο κι αποκαλυψη. Τα καφενεια δεν τα μπορουσε. Χαρτι, λιγες κουβεντες, καθεστως καποιοι παλιοι μαγκες, μαγκωμαρα, κοριτσια ουτε για δειγμα.  Στις καφετεριες ηταν αλλιως. Μπορουσες να πας εκει και με τα καλα σου ρουχα, μπορουσες ν'αραξεις με τη παρεα σου με το δικο σου τροπο, και τα ματια των κοριτσιων ολο να παιζουνε. Ετσι ητανε που 'χτισε σιγα σιγα μεσα του το λιγο ονειρο του.

 Στο Νιγκμπο το καραβι καθησε λιγο παραπανω απο το συνηθισμενο λογω επισκευων. Και οσο οι δουλειες βγαινανε, η μια βδομαδα εγινε δυο και μετα τρεις και βλεπουμε. Τη τριτη μερα βγηκανε με τον δευτερο  και πηγανε στη Μπαρ Στριτ. Στο πρωτο που μπηκανε εκει και κολλησε. Ετσι ητανε αυτος. Πιστος στην εκπληξη του, πιστος στην πρωτη του εντυπωση. Ητανε και που ηρθε αυτη η σκατουλα κει που πινανε τις μπυρες τους με το Διαμαντη και πηγανε να τους φυγουνε τα ποτηρια απο το χερι οταν τους ειπε μ' ενα χαμογελο τοσο πλατυ που χαθηκε μεσα του "Καλισπελα, ελληνας εισαι?" Ναι, της ειπε. Και οι τεσσερις ατελειωτοι αυτοι μηνες στη θαλασσα εφυγαν απο πανω του σα ρουχο που το αφηνεις. Και μετα "Εισαι πολυ ομολφος" και δωστου ενα γελιο ατελειωτο, που καμια στο χωριο του δεν του το ΄χε χαρισει ετσι.

 Το πρωτο ηταν το γελιο. Σα να του ανοιγε καποιος μια πορτα που δεν ειχε ανοιξει ποτε πριν. Το κοριτσι δε φοβοταν να κανει αστεια, να γινει και λιγο καραγκιοζης, σα να καταλαβε οτι αυτο το αγορι πολυ σφιγμενο ητανε, εικοσιτρια και τοσο σφιγμενο ...

 Καθε μερα εκει. "Sun Buterfly" το λεγανε κι αυτος γελωντας τις ελεγε "Τι σαν? εσυ εισαι κανονικο και σκετο μπατερφλάι". Και γελαγε κι ο ιδιος με τ' αστεια του, και που τα βρηκε αυτος τα αστεια αναρωτιοτανε. Κι ετσι ητανε και η η Λι Λι. Μια μπατερφλαι που τωρα ηρθε να καθισει πανω του. Τονε πειραζε? Τι να τονε πειραζε? Τι βαρος εχει ενα μπατερφλάι?

Τη δευτερη νυχτα πηγανε μαζι στο ξενοδοχειο, κι απο τοτε καθε νυχτα. Και τα στεκια τους τα βεριγουελνταν, και τα ελληνικα τους μετα στο μπαρ, ζειμπεκικα και χαρτοπετσετες στον αερα. 

Του' πε οτι ηθελε να κανει δικο της μαγαζι. Τη δουλεια την ηξερε. Ολοι τη πηγαινανε. "Ειμαι καλο" του ελεγε και τονε λιγωνε. Ναι, εισαι καλο, σκεφτοτανε αυτος. Εισαι καλο γαμω το κερατο μου, τοσο καλο που δε το πιστευω.

Κι εκει πανω σ' ενα στεκαδικο, πανω στο δευτερο μπουκαλι κοκινο κρασι απο το Γιαντάι του 'πε "θελω να σου ζητησω κατι. Γινεται?" Αυτος νομισε οτι ηθελε να του πει να τη παρει και ητανε  ετοιμος να πει το ναι πριν καν του το ζητησει "Θα με βοηθησεις ν' ανοιξω το μαγαζι που θελω?" Λιγο απογοητευμενος αλλα με μια καινουρια  ωραια σκεψη να ανθιζει μεσα του της ειπε οτι θα το εκανε.

Σηκωσε τα πεντε χιλιαδες ευρω που 'χε μαζεψει. Της τ' ακουμπησε. "μονο θελω να το πεις το μαγαζι Σαν Μπατερφλάι" της ειπε, "μονο αυτο".

Η Λι Λι το εκανε. San Buterfly οπως της ειπε. Ητανε τυχερος που ειδε τα εγκαινια. Εγινε ο χαμος. Ολο το πληρωμα ηταν εκει. Αναστεναξε το Νιγκμπο, εκεινο το βραδυ. Εκεινος πισω απο το μπαρ, κερναγε, εβαζε τραγουδια, κι ολο ελεγε "δικε μου" και "δικε μου", χορεψε, τη φιλησε μπροστα σε ολους μεχρι που της ζωγραφισε κι ενα δαχτυλιδι στο δαχτυλο κι ενα στο δικο του. Αυτη τον εβαλε να κανει και μια σφραγιδα με το δαχτυλο του με κοκκινη μελανι σε μια χαρτοπετσετα που κατι εγραψε στη γλωσσα της. Ειχε αγγιξει τον ουρανο, ειχε δει την ευτυχια σα πουλακι που καθισε στον ωμο του.

Το καραβι εφυγε το απογεμα.

Στο Νιγκμπο δεν ετυχε να ξαναπατησει ποτε.

Τον ποναγε αλλα και τον εξακοντιζε καποια βραδυα μεσοπελαγα.

Αυτος το ειχε κανει μια φορα.

Το μαγαζι του το ειχε φτιαξει. Η καρδια του ειχε ενα τοπο δικο της.

επιτελους

σάν μπατερφλάι ...

 

Σχόλια

09/09 19:13  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Τώρα να τον μαρτυρήσω ότι μούσκεψε το πληκτρολόγιο... "διάβασε αυτό" είπε και έφυγε.
Θα δικαιωθεί και ο Χαροδημήτρης ("ευαίσθητο παιδί μας προέκυψε"). Καλό αυτό, "παιδί" = στατιστικώς πολλά χρόνια μπροστά.

"Νυχτερίδα" - Μ.Κ.
09/09 19:21  Manta ray
Τελικά φίλε Γιάννη, μετά το υπέροχο χτεσινό happening (που ευτυχώς πρόλαβα στο τέλος) σήμερα μας ξαναθυμίζεις τη δύναμη της ποιητικής σου γλώσσας... Είσαι στα πολύ φόρτε σου, μπράβο φίλε!
09/09 19:37  Zizel
Αγαπητέ Γιάννη, περίμενα μήπως βάλεις την περίληψη του χθεσινοβραδινού αριστουργήματος, αλλά δεν απογοητεύτηκα γιατί το σημερινό σου λογοτέχνημα με αποζημίωσε. 5*
09/09 20:38  studio111
Γεια χαρα...
09/09 20:55  Nikolet
Δεν ξέρω Γιάννη γιατί αυτά που γράφεις, κι έτσι όπως μόνο εσύ τα γράφεις, αγγίζουν τόσο βαθιά την ψυχή , πονούν αφάνταστα ,συνάμα όμως λυτρώνουν...τα δάκρυα που αναβλύζουν ,ίσως να ΄ναι για το δικό μας ματαιωμένο όνειρο, για την δική μας αδυναμία να το κυνηγήσουμε...για την δική μας "Sun Buterfly" που έκατσε κάποια στιγμή στον ώμο μας...και μετά...πέταξε...
09/09 20:56  Nikolet
Σ'ευχαριστούμε...
09/09 21:00  Yannis K.
Νικολετ σε περιμενα
Κι ας τους να λενε
εγω μια φορα σε περιμενα
09/09 21:02  coldplay
παιδια μην γραψει κανεις ας αφησουμε την Νικολετ με τον Γιαννη να τα βρουνε...
Αν και το τελος γνωστο...
09/09 21:09  Yannis K.
... βρε κρυοπλαστε, αμεσως να πεταχτεις!
ασε με να φτιαξω ατμοσφαιρα.
κρυε ...
ολοι οι γυναικοδιωχτες εδω μαζωχτηκατε!
μεχρι μπαρ στο Νιγκμπο ανοιξα αλλα εσεις εκει σα τις κακες κουρουνες...
09/09 21:15  coldplay
Νικολετ γλυκια μου κανε κατι να τον χαλαρωσεις ..τον βλεπω πολυ αγριεμενο...
09/09 21:21  Yannis K.
... νο αγριεμενο
πολυ παμπλικ χίαρ,
γιου νόου;
προμπλεμ στο να πεις καποια πραγματα αλλιως
(σιγα και γιατι να το κανεις?)

09/09 21:23  Nikolet
Μα τι'ναι όλοι τούτοι βρε Γιάννη? Λοιπόν άλλη φορά δεν ξαναγράφω...θα σου βάζω 1000* μόνο...και θα φεύγω...Εγώ καταθέτω την αλήθεια μου μέσα απ'την ψυχή μου,έτσι όπως μου προκύπτει...ανεπεξέργαστη...αναλλοίωτη...χωρίς να την λογοκρίνω...χωρίς να την φιμώνω...ακριβώς έτσι όπως σου αξίζει,γιατί κι εσύ έτσι γράφεις...και θα 'χω μια το ένα μια τον άλλο να σχολιάζουν...άντε στο καλό...αλλά καλά λένε πως οι μεγαλύτεροι κουτσομπόληδες είναι οι άνδρες...(να για να μάθεις coldplay χιχι!
09/09 21:28  Yannis K.
... νοητα σβηνω καποια σχολια μου απο πανω,
τα παιρνω πισω ρε παιδι μου πως το λενε.
εσυ τα βλεπεις αλλα αυτα δεν υπαρχουνε.
τα εχω σβησει.
δηλαδη αμα πατησω καναδυο κουμπια ακομα και τα σβησω κανονικοτατα ειναι πιο σωστο;
κατι που εγινε για ενα μονο ελαχιστο δευτερολευτο εχει την ιδια ισχυ με οτιδηποτε αλλο?
εχει?
τοτε προσεχε ...
09/09 21:28  Nikolet
Είναι δύσκολο Γιάννη...το πέρα απ'το προφανές...το κάτι διαφορετικό...ασυνήθιστο...δεν μπορεί σου λένε...δεν υπάρχει...αυτο είναι μόνο...σίγουρα ντε...σιγά μη σπαζοκεφαλιάσουμε κιόλας...αφού όλα "εκεί" δεν καταλήγουν...τα πάντα "γι αυτό" δεν γίνονται? Αλλοίμονο να σου τύχει...να πρέπει να εξηγήσεις το αντίθετο...Ημαρτον...
09/09 21:30  coldplay
Ο Coldplay φευγει παει να μετρησει τα αστρα...συνεχιστε εσεις...δεν ξαναδιακοπτω...
1 αστερι
2 αστερια
...
Να και η μεγαλη ΑΡΚΤΟΣ...(και χρηματιστηριακο υπονοουμενο):)
09/09 21:33  Nikolet
Και βέβαια δεν είναι καλό το σβήσιμο σχολίων...μα γι'αυτό μας αρέσει το blog σου...γιατί τα 'χει ό,λα...Σοβαρά ,αστεία ,πειράγματα με νόημα ή και χωρίς,σοφές κουβέντες, άτοπα κι άσκοπα σχόλια, μοναδικές αλήθειες,κι άλλα κι άλλα...Αυτό είναι το blog σου, αυτός είσαι εσύ...
09/09 21:34  elenitsa 1
Kαλως ηρθες παλι στα γνωριμα λημερια της ψυχης.
09/09 21:35  Yannis K.
δεν διακοπτεις κατι
εδω εισαι
κι εδω ειμαστε
ειπα οτι περιμενα καποιον να ερθει
μπορει ο Α να ελεγε οτι περιμενει τον Β να του πει τη γνωμη του για την ΕΖΤΕ
φυσιολογικο?
εγω περιμενα τη Νικολετ να μου πει τι εγινε
μη φυσιολογικο?
09/09 21:35  Nikolet
Είσαι ωραίος πάντως cold...αλλά μη τα μετράς με τα δαχτυλάκια σου τ'αστέρια, γιατί όπως λέγαν οι παλαιοί θα βγάλεις φουσκαλίτσες...και είναι και πολλά...1000 ...μη το ξεχνάς...
09/09 21:37  haros
..παλι...μαυρη...καπνισατε...και...δεν...μου...δωσατε...καμμια...τζουρα...(σβηστο το σχολιο...)
09/09 21:38  Nikolet
Ελα μωρέ τώρα κι εσύ που απαντάς...Πλάκα κάνει το παιδί...
Γεια σου Ελενίτσα με τα ωραία σου...εχθές έγραψες πάντως...
09/09 21:42  Nikolet
Καλώς τον Δημήτρη...σου 'χω κι ιδιαίτερη αδυναμία εσένα...ολόκληρο άρθρο είχες φτιάξει για μένα...θυμάσαι??...με τίτλο "Ζηλεύω"...τι πλάκα είχε...Είχαν ξεσσαλώσει όλοι εκεί με τα σχόλια τους...
09/09 21:46  Yannis K.
οταν η κρδια σου μετραει δευτερολευτα ο haros μετραει δυνατοτητες
σιγα μη σου σβησω το σχολιο φιλε hare :)
παιζεις με τα σιδερα?

άιντε μια τελευταια μπυρα και την κανω,
θα κοιταω για λιγη (?) ωρα
τα κλειδια στη Νικολετα, στο Τριανταφυλλο και στο Διαμαντη
κανονιστε,
θελω ωραιο καφε αυριο (εδω σημερα)
09/09 21:46  coldplay
998...
999...
Aχ γεμισαν τα μακρια ερωτικα μου δαχτυλα φουσκαλιτσες...
Να και η "Μικρη Αρκτος"...χοπ χοπ...
1000..
1004
09/09 21:50  Usοund
Γιατί, εμένα δεν μ εμπιστεύεσαι? Τίμιος άνθρωπος είμαι...
09/09 21:56  Yannis K.
(αργα ηρθες, τωρα μονο κοιταω,
πες του Διαμαντη αμα θελει να σου δωσει αντικλειδι, γω δε ξερω τιποτα, μονο μη δω το μαγαζι λιμπα αυριο, μου 'κανε και συσταση απο νωρις ξερεις μη το κανω εγω λιμπα ...)
09/09 22:07  Usοund
Αντικλείδι μόνο από τη Νικόλ. Ο άλλος ,το λαμόγιο, μπορεί να μου δώσει τα κλειδιά του Νομισματοκοπείου.
09/09 22:18  Yannis K.
ετσι και σου δωσει η Νικολετα κλειδι εγω εφυγα, εξαφανιστηκα ...
Νικολετα αμα σου πει θελει πουτο ή χουρο εσυ πηγαινε του κανα χαρμπουγκερ και θα τα ξεχασει ολα
09/09 22:22  Nikolet
Καληνύχτα Γιάννη...και μη στενοχωριέσαι για το μαγαζί...όλοι το αγαπάμε και το προσέχουμε...όπως κι εσένα άλλωστε...Εκείνος ο cold ακόμη μετράει τ'αστέρια άραγε????
09/09 22:23  Nikolet
Βρε ακόμη ξύπνιος είσαι...Γρήγορα στο κρεββάτι σου...και μη φοβάσαι θα τον κανονίσω εγώ αν μου ζητήσει πουτό ή χουρό...
09/09 22:23  Usοund
Νικόλ είσαι? Έτσι για να δούμε αν θα κρατήσει το λόγο του.
09/09 22:25  Nikolet
Να μη μας "πιάσουν στον ύπνο" κι οι Κινέζοι...!
09/09 22:25  Nikolet
Φύγαμε ντοκ...εφημερεύεις κάπου?????(χιχι)
09/09 22:26  elenitsa 1
Απο την Αμφιλοχια εισαι,ντοκ?
09/09 22:26  Usοund
Άρπα την, Κινέζε! Κέρδισα!
09/09 22:29  Nikolet
Τι κέρδισες βρε ντοκ..??ένα πουτό κι ένα χουρό? Αλλα είναι τα κέρδη...γλυκέ μου...άλλα...
09/09 22:30  Usοund
Με ποιηματάκια νόμισες πως πέφτουν οι γυναίκες?
09/09 22:33  Nikolet
...πέφτουν...που πέφτουν, πως πέφτουν, απο που πέφτουν...για κάνε μας την χάρη ντοκ...Και να ξέρεις όσο "πέφτουν" οι γυναίκες, άλλο τόσο "πέφτουν" κι... άνδρες...Γι αυτό πρόσεχε...!
09/09 22:36  Usοund
Μετά χαράς!
09/09 22:36  Yannis K.
βρε μπαγασα ασε με να κοιμηθω
ειπα λιγο να γειρω κατ' ευθειαν να τη πεσεις στα κοριτσια...
γερομπισμπικι
τα λεω αυτα και θα λενε που πηε ο λογοτεχνης
καπου εδω γυρω θα ΄ναι
διαβρωση σκετη ειστε ρε πουστη μου
η κουλτουρα φευγει απο πανω σας σα ρουχο ξεχειλωμενο (ρε μανια με τα ρουχα σημερα ...)
09/09 22:39  Usοund
Κοιμήσου εσύ κι η τύχη σου δουλεύει...
09/09 22:42  Nikolet
Τώρα θα σε μαλώσω Γιάννη...Εσύ γιατί δεν κοιμάσαι τέτοια ώρα...Αισθάνομαι σαν να 'σαι αφεντικό που 'χεις αφήσει το μαγαζί σου σε χέρια που δεν πολυεμπιστεύεσε,κι όλη την ώρα γυρνάς...και καλά να πάρεις κατι που ξέχασες...κάτι που θυμήθηκες...μη στενοχωριέσαι σε καλά χέρια είναι...Σαν της Λι Λι...
09/09 22:44  Usοund
Που να του κολλήσει ύπνος...Γυροφέρνει ένας θείος.
09/09 22:44  Yannis K.
δεν απανταω γιατι αν απαντησω θα νομισετε οτι δε κοιμαμαι
09/09 22:48  Nikolet
Αφού δεν κοιμάσαι...απάντησε...κάνει μια ζέστη αυτή την στιγμή στην Αθήνα...ουφ...
09/09 22:59  Nikolet
Κοιμήθηκες?????
09/09 23:01  Usοund
Όχι...
09/09 23:04  Nikolet
Λοιπόν λέω να κλείνω σιγά - σιγά το μαγαζί...σας καληνυχτώ γλυκά...
10/09 00:52  coldplay
9998
9999
10000 αστερια...
αχ να και η μεγαλη αρκτος ξανα...
10001
10002
...
11230 τελικα ηταν τα αστερια σημερα..
καληνυχτα παιδια...
10/09 01:27  Goldmine

Η ασέληνη νύχτα έκοβε βόλτες έξω απ΄ την πόρτα του, φυλάγοντας τσίλιες στα αναπτερωμένα όνειρά του. Την περίμενε..

Κι όταν εκείνη ξεμύτισε γλυκά - γλυκά ακροβατούσε παιχνιδιάρικα, πιο γήινη κι απ΄ την κόλαση, πιο ουράνια κι απ΄ τον παράδεισο!

Κάτι παίχτηκε σε επίπεδο καρδιάς κι έτρεξε αμέσως να κρυφτεί κάτω απ΄ το σεντόνι του. Συναισθηματική ανασφάλεια; Φόβος του ποδόγυρου ή ο ενοχλητικός περίγυρος;

Κάτω απ΄ την αστερόσκονη 13ών πεν(φ)τάστερων της παρέδωσε συμβολικά τα κλειδιά της δικής του πόλης, πριν παραδοθεί στις αγκάλες του Μορφέα… Καλού-κακού προσέλαβε και δυο κομπάρσους για το έργο “China town»…

Απόψε, μονολόγησε «δεν είσαι μόνος Γιάννη»! Η διαπεραστική της παρουσία πλανιόταν αέρινη στην κάμαρα, δοκιμάζοντας το κλειδί που της άφησε, αντί στην πόρτα στην καρδιά του.

Κάποιος κρύος (οργανο)παίχτης έκανε λίγο σαματά κάτω απ΄ το παραθύρι του, γρατζουνώντας άτσαλα τις χορδές μιας ξεκούρντιστης κιθάρας, που θύμιζε ξεχαρβαλωμένο χρηματιστήριο... Κάτι για αρκούδες αμερικάνικες τσαμπούναγε, σκιασμένος…

Στο φινάλε ακούστηκε σαν καντάδα απ΄ τα παλιά, ο ψίθυρος μιας περαστικής φίλης που πέρασε να πει πως της άρεσε πολύ η ιστορία του με την butterfly…

Της είχε ζητήσει χθες να του αφήσει κάτι…

- Γιάννη, δεν τόκανα χθες. Δεν μπαίνουν σε χρονοδιαγράμματα οι αλήθειες, το ξέρεις. Σήμερα να που το μπόρεσα… Καληνύχτα!
Το σχόλιό σας
Σελίδα 1 από 2Νεότερα σχόλια »Τελευταία σελίδα

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις