Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


και τι το κακό έχουνε δηλαδή τα όνειρα;
468 αναγνώστες
Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2008
19:30

Ενα χαλαρο κουραγιο που μαζευε λιγο λιγο μεσα απο εξαντλητικη ασκητικη σε μουσικη downtempo και στην αναγνωση του Σελιν ειπε οτι θα το ξοδεψει σημερα να κανει χωρο στο καινουριο.

Ολα αυτα ειναι μια χαρα να τα σκεφτεσαι και να βγαινεις ωραιος και δυνατος απο τη πορτα σου ελα ομως που το κουραγιο ητανε αραχνούφαντο και το πηρε ο κιτρινος αερας θαταν δε θαταν εκατο μετρα απο το κατωφλι.

Αρκει αυτο το σοκ, αυτη η βελονοειδης σκεψη, αυτος μεσα σ’ αυτο το χωρο που δεν εχει τιποτα που να του θυμιζει ποιος ειναι κι απο που ερχεται.

Προχωρησε ομως γενναιος μην ελπιζοντας και πολλα στη νυχτα που ερχοταν με το πασο της.
Η νυχτα βλεπεις εχει τα δικα της ονειρα και καποια απ’ αυτα μπορουν να σου ζεστανουν λιγο τη καρδια.
Αλλα αυτα σε καποιο μερος που κατοικειται απο ανθρωπους κι οχι απο πλανημενους μαλθακους κινεζονοικοκυρηδες.

Δε μπορουσε βλεπεις να χωθει και στη λασπη τους, αυτο θα ισοδυναμουσε με λοβοτομη.
Μια του εφτανε, αυτη που τον εκανε να αντεχει το τιποτα, που τον συμπιεζε και δε το αφηνε να πει μεσα του με τον ωσμωτικο του τροπο.

Δε μπορουσες να περιμενεις και πολλα απο το τιποτα και τον πειραζε που ειχανε φυλακισει ολα τα ωραια κοριτσια στα καραοκε.
Πως θα τον  εβλεπαν? Δυνατο και σιγουρο και Ευρωπαιο.
Πως θα τον εντοπιζαν? Αφου εκει δε θα πηγαινε μακαρι να ‘ταν και το τελευταιο νερο του κοσμου κρυμμενο κει μεσα.

Ειναι οδυνηρο να περπατας στο δρομο και να μην υπαρχει το ξαφνιασμα μιας ομορφιας, ουτε καν η ελπιδα της.
Τα κοριτσια ιδρωνανε απο τις εφτα η ωρα μεσα σε μισοφωτισμενα δωματια, περιμενοντας.
Η πολη στερουνταν τη φυσικη ομορφια της, την πιο ομορφη πανιδα της.
Κι αυτος την πιο υγειη ευκαιρια να παιξει με τη χαρα και τα νευρα του.

Στο Sailing, αυτο που περνας μεσα απο το συνοικισμο με τα βατραχια για να φτασεις, τραγουδαγε μια Κινεζα σε αρκετα μεγαλο ποσοστο.
Αγνοησε το τραγουδι της και προσηλωθηκε στη φιγουρα της, στο σωμα της, στη κινηση της και στο πλουσιο στηθος της.
Κουφαθηκε με τη θεληση του αλλα το να στραβωθει δεν το μπορεσε.
Εμεινε εκει συγκεντρωμενος. Αφοσιωμενος. Ενας πλουσιος απελπισμενος.

Περασε η ωρα, σκουπισαν το μπαρ, καποια στιγμη προσεξε οτι η σκηνη ηταν αδεια. Σηκωθηκε να φυγει.
Παλι το εξαγνιστικο περασμα μεσα απο τα κοασματα που ήλπιζε να μην ηταν κλαμματα.
Ουτε τον πονο ενος βατραχου δεν θα μπορουσε ν’ αντεξει.

Επεσε να κοιμηθει φερνοντας σα παρηγορια το πλουσιο στηθος της στη σκεψη του.
Νανουριστηκε σα μωρο που του ειπανε οτι ειναι χορτατο κι αυτο το πιστεψε.

 

Σχόλια

16/07 20:20  Nikolet
Αγαπητέ Yanni...
Και βέβαια τίποτα κακό δεν έχουνε τα όνειρα...κάθε άλλο...Ξέρεις είναι ένα απο τα λίγα χαρακτηριστικά ,που ξεχωρίζουν τον άνθρωπο απ'το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο...Ν' ονειρεύεται, να ελπίζει, να προσδοκά...Αν το χάσουμε κι αυτό τότε τι απομένει...η πεζή πραγματικότητα?...την οποία έφτιαξαν για μας...χωρίς εμάς...Αυτή ναι βέβαια, μπορούν να μας την επιβάλλουν...το να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε όμως όχι...αυτό δεν μπορούν να μας το στερήσουν...δεν θα μπορέσουν ποτέ...
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις