Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Η ευτυχια του Shackleton
834 αναγνώστες
Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007
09:30

Η αποστολη του Ernest Shackleton αναγκαστικα σταματησε την ερευνητικη
της προσπαθεια στην Ανταρκτικη οταν το πλοιο τους, το Εndurance (στα Ελληνικα εχει μεταφραστει "Καρτερια"), τσακιστηκε στις 26 Oκτωβρίου
του 1914, στους παγους της Θαλασσας του Ουεντελ, αφηνοντας εκεινον και το πληρωμα του αποκλεισμενους στο νησι Ελεφαντ.

 

Στο ημερολόγιό του ο Φρανκ Xέρλι φωτογραφος της αποστολης, περιγράφει την καταβύθιση του  «Tο πλοίο τρίζει και ταλαντεύεται» «ενώ τα μαδέρια του καταστρώματος ανοίγουν και συντρίβονται πέρα δώθε. Aνάμεσα στις μοιραίες και συντριπτικές αυτές δυνάμεις, είμαστε η απόλυτη ενσάρκωση της αδυναμίας και της ματαιότητας κάθε προσπάθειας. H φοβερή πίεση λυγίζει το σκάφος, υψώνοντας τα άκρα του και βυθίζοντας το κέντρο του».

 

                                 

 

Υπο την εμπνευσμενη ηγεσια τουShackleton (οι αντρες του δηλωσαν πως ηταν η αταλαντευτη πιστη στον αρχηγο τους που τους εδινε τη δυναμη να συνεχισουν την προσπαθεια) επιβιωσαν εναμιση χρονο σε αυτη την παγωμενη ερημο μεχρι που το πρωινο της 15ης Μαιου του 1916, ξεκινησαν για το τελευταιο μερος μιας απο τις πιο εξουθενωτικες περιπετειες στη ιστορια.

 

                      

 Ο Shackleton και πεντε απο τους αντρες του επιβιβαστηκαν σε μια μικρη σωστικη λεμβο περασαν σε αυτη τρεις εβδομαδες, διασχιζοντας 800 μιλια παγωμενου, μανιασμενου ωκεανου. Οταν εφτασαν στη Νοτια Γεωργια, ενα νησι του αρχιπελαγους των Φοκλαντ, οι αντρες αυτοι, υποφεροντας απο κρυοπαγηματα και στα ορια της λιμοκτονιας, ετοιμαστηκαν να αποβιβαστουν και να περασουν στην απεναντι πλευρα του νησιου με τα ποδια, ελπιζοντας να βρουν εκει καποιο σταθμο φαλαινοθηρικων.

 

 

 

 

 

            
Κανενας μεχρι τοτε δεν ειχε επιβιωσει απο ενα τετοιο οδοιπορικο. Αντιμετωπος με σχεδον σιγουρο θανατο, εκεινο το πρωινο ο Shackleton
εγραψε :

Περασαμε απο ενα στενο στομιο του ορμισκου με τa απειλητικα βραχια και, σπρωχνοντας τα φυκια απο δεξια κι απο αριστερα, στρiψαμε προς τα ανατολικα και πλευσαμε χαρουμενοι μεχρι τον κολπο καθως ο ηλιος διαπερνουσε την ομιχλη και εκανε τα ταραγμενα νερα γυρω μας
  να λαμπυριζουν. Φαινομασταν σα μια πολυ παραξενη συντροφια εκεινο το πρωινο, αλλα ημασταν ευτυχισμενοι. Αρχισαμε μαλιστα να τραγουδαμε, και με εξαιρεση την ροβινσωνεια οψη μας, σε εναν τυχαιο παρατηρητη θα διναμε την εντυπωση παρεας που κανει πικνικ πλεοντας διπλα σε καποιο νορβηγικο φιορδ η' μεσα σε σε ενα απο τα ομoρφα στενα της δυτικης ακτης της Νεας Ζηλανδιας.

 

 

 


 

 

Σχόλια

20/10 16:56  Goldmine
...H συνέχεια;
Έχω αγωνία.5* Μαζί με τις φωτογραφίες έγινε πολύ παραστατικό!
20/10 17:05  Yannis K.
Η αληθεια ειναι αγαπητε φιλε οτι ο σημερινος πειραματισμος με τις φωτογραφιες μου βγηκε σε βαρος του κειμενου. Χαιρομαι που σας αρεσει, για εμενα δεν ειμαι σιγουρος αλλα απ'την αλλη διαπιστωνω οτι αυτη η απασχοληση γινεται σιγα σιγα ενα ευγενες αθλημα.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις