Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


Το κιτς ως ευκολία*
1018 αναγνώστες
Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008
08:04

* Συγνωμη απο τους 53 αναγνωστες που θα το ξαναδιαβασουν. Το ξαναβαζω γιατι βλεπω οτι δεν ειναι στη λιστα με τα προσφατα παρ' οτι επρεπε να ειναι ακριβως μετα το αρθρο του κ. Καλογηρου (ωρα δημοσιευσης του 23:23'). Για να εξιλεωθω εβαλα επιπλεον κι ενα απο τα καλυτερα rock τραγουδια ever οποτε η δευτερη αναγνωση εχει κι αυτη μπονους, εκτος απο την εμπεδωση βεβαιως βεβαιως.

 

Το κιτς παντα θα επιχαιρει.

Μαθημενο μονο του να κοβει τις δαφνες του, μονο του να πλεκει το στεφανι του, μονο του να το απονεμει στον εαυτο του. Η βολτα στη πλατεια με το στεφανι στα μαλλια του κι αυτη μοναχικη ειναι. Τα συγκαταβατικα χαμογελα παντα θα μεταφραζονται σε παραδοχη.

Μια συναινεση οπως των συγγενων με το γιατρο. Να μη μαθει ο αρρωστος.

Γιατι ομως?

Γιατι δυστυχως (ή μηπως οχι;) το κιτς το χρειαζομαστε.

Το κιτς και τα παρελκομενα του σε διατηρουν σε μια κατασταση αρμονικης ηλιθειας απαθειας.

Αποκρυψη, παρανοηση, ευκολη μεταφραση. Αυτα τα λαθη ειναι κοινο κτημα ολων γι αυτο αν καποιος το παρακανει εχει εκ των προτερων την κατανοηση μας. Ασε που οι ερμηνειες του ειναι πιο προσβασιμες απο τις αλλες. Τις δυσκολες. Τις κουλτουριαρικες. Τις μπερδεμενες. Τις ακατανοητες. Μακρια απο μας.

Δεν θελω ν' ακουσω τραγουδι. Να γελασω με τον τραγουδιστη θελω. Ή με τους υπερβολικους στιχους. Ή με την κακοποιηση της εκφορας των συναισθηματων.

Τα ξερω τα συναισθηματα.

Ο καθενας τα ξερει.

Κι ως επι το πλειστον πονανε.

Οποτε τι τα θες? Κουρεψε τα. Κόφτα λιγο απο δω λιγο απο κει. Μακιγιαζ.

Οπου λυπη βαλε δυο μπλε ματια να κοιτανε σκεφτικα. Κι οχι ενα λιωμενο προσωπο. Κι οχι μια βιωμενη καταστροφη.

Οπου ερωτας βαλε συντριβανια και χερι-χερι. Κι οχι το ζωο που σε τρωει και σε ξεσκιζει.

Το κιτς κανει τη συγκινηση κατι επιπεδο. Ενα επιπεδο. Ισιωμα. Μπορεις να κανεις ακομα και πατιναζ πανω της. Μπορεις περηφανος να δηλωσεις: εγω εκανα πατιναζ πανω στη συγκινηση.

Βεβαια αυτο δε σημαινει οτι την εξαφανισες. Την πραγματικη συγκινηση εννοω. Καπου διπλα ειναι. Καποια στιγμη θα τη καταλαβεις. Πιστευω τοτε οτι το διαζυγιο σου με το κιτς θα ειναι οριστικο.

Δε χρειαζεται να το δηλωσεις.

Θα το ξερεις ομως.

Ισως και να φοβηθεις να το δηλωσεις.

Εχει χτισει χρόνια τειχη το κιτς. Πανω στην συννενοχη της ευκολιας. Σε εχει συνηθισει. και το εχεις συνηθισει.

Δυσκολα αποκοβεσαι. Εχει τη πλακα του.

 

Red Hot Chilli Pepperes, Scar Tissue

 
Σχόλια

29/06 11:34  ΣΙΓΑΛΑΣ
Καλημερα γιαννη
σημερα σε ξεχασανε...μπανια κυριακης?
29/06 11:51  Αli Baba
Kαλά ξηγήθηκες
www.youtube.com/watch?v=N8jS6jk8QlU
29/06 12:11  napoleon
κιτς και εκκεντρικοτητα...πολλες φορες ταυτοσημη εννοια. η διαφορα ειναι ευκολο να χαθει αν απλουστευουμε τα πραγματα. υπαρχουν ομως εκκεντρικοι ανθρωποι κατα φιλοσοφια και οχι δηθεν που μονο κιτς δεν ειναι.
απλα κανω μια ευστοχη παρατηρηση στο θεμα
:)
υγ: καλα τα ε(ργαλεια).α(νιχνευσης).α. δινουν ρεστα...πχ στην τελευταια διαμαχη που ειδα στα μπλογκ για την πρωτια
29/06 13:59  Nikolet
'Αραγε είναι επιλογή η κιτς θεώρηση των πραγμάτων.????Είναι μήπως γονιδιακή..???Γιατί υιοθετείται τόσο εύκολα,κι αβίαστα...Βοηθάει, βολεύει,συμφέρει...οικονομικό πακέτο...σαν ταξιδιωτική προσφρορά...7 ημέρες στο Μαρόκο...500 ευρώ κατ' ,άτομο...σε ξενοδοχείο 4 αστέρων...όλα πληρωμένα...και πας κι ανακαλύπτεις ότι το 4 αστέρων ξενοδοχείο μετά βίας είναι του ενός...το όλα πληρωμένα αφορά το 1/3 των εξόδων...τα πούλμαν περιήγησης είναι απ αυτά τα μικρά, με την σχάρα απο πάνω χωρίς καν αμορτισέρ,να σκαμπανεβάζουν ακόμη και στο ίσωμα,να μυρίζουν κοτίλας από χιλιόμετρα...και στο τέλος αναρωτιέσαι γιατί την ξαναπάτησα...αφού είχα ξαναπάει ταξίδι μ αυτό το γραφείο...και γιατί τελικά, να μην επιλέξω αυτήν την μοναδική κρουαζιέρα που θα μου κοστίσει πολλά ,πάρα πολλά...που θα μαζεύω μια ζωή για να την κάνω...αλλά θα είναι τάξιδι κι όνειρο μαζί...ταξίδι της ψυχής και του κορμιού σιμά...γιατί αν και κουράστηκα , στερήθηκα και μόχθησα γι αυτήν στο τέλος άξιζε τον κόπο... κι ήταν ίσως το μόνο που άξιζε σ'αυτήν την ύπαρξη μου...και που χρειάστηκε να το αποκαλώ ζωή...
29/06 14:19  Yannis K.
Ας τους να δροσιστουνε Σ.
μακαρι νάχα τη τυχη τους :)
29/06 14:24  Yannis K.
Nap, κιτς και εκκεντρικοτητα καποιες φορες τυχαινει να συναντωνται.
Εαν η εκκεντρικοτητα δε συναδει με καλλιεργεια τοτε ειναι πιο πιθανο να ειναι κοντα.
Μια ισορροπημενη συμπεριφορα ειναι πιο δυσκολο να γινει κιτς καθως βαδιζει εκ του ασφαλους σε πατημενα μονοπατια.

Παρε μια ευστοχη παρατηρηση λοιπον κι απο μενα. :)
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις