Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


2064 αναγνώστες
11 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009
19:35

Βασικα δεν εχω και πολλα να πω.

Το παρον γραφεται σαν μια εκ νεου προσπαθεια εξοικειωσης με το πληκτρολογιο και με τον εσωτερικο ρυθμο.

Λοιπον διαβασα το φετινο βραβειο Μπουκερ " Ο λευκος τιγρης" και η απογοητευση μου ηταν μεγαλη γιατι χρονια τωρα που το παρακολουθω ειδα τετοια εκπτωση.

Δεν μπορω να πιστεψω οτι βραβειο που κερδιζε ο Ιαν Μακ Γιούαν με βιβλια επιτευγματα του πολιτισμου μας (ψοφαω για τους δικαιους υπερθετικους) πηγε τωρα στον κυριο Αραβιντ Αντιγκα για ενα μετριοτατο βιβλιο.

Θυμιζω και το περσινο παραλληρηματικο αριστουργημα "Η συγκεντρωση" της Ανν Ενράιτ.

Παραβλεπω το λογοτεχνικο λιγο του βιβλιου για να του αποδωσω τα οφειλομενα στην ρεπορταζιακη αξια του.

Μιλαει για μια εφιαλτικη Ινδια, μια σκοτεινη και ηδη ξοφλημενη μεσα στην "αναπτυξη" της χωρα, ενα ψεμμα που πολλοι ηδη πιστεψαν. Ισως ενα ακομη πειστηριο για το αδιεξοδο του καπιταλισμου, για τη σκληρη μοιρα που επιφυλασσει σε αυτους που δεν βλεπουν οι προβολεις. Και τελικα μια σκοπιμα υποβολιμαια δικαιωση της ανηθικοτητας. Αυτη ειναι η αξια του. Ενταξει ειπαμε δεν θα διαβασεις ΜακΓιουαν αλλα τα εικοσι ευρω τα αξιζει (τωρα που το ξανασκεφτομαι).

Το Logicomix παρα την πολυ καλη δουλεια του σκιτσογραφου ειναι κατα τη γνωμη μου μια αρπαχτη. Κριμα στο Δοξιαδη που ειχε απιστευτο υλικο στα χερια του, και μαλιστα απο αυτο που το ξερει καλα (απ' οτι λεει). Η αδυναμια του σεναριου βγαζει ματι. Ενα απιστευτο μπουρδουκλωμα μιας μαθηματικης αναζητησης που την αδικει. Ας ασχολιοταν μονο με μια απο τις υποθεσεις που "εξιστορει", ας εμβαθυνε εστω σε μια. Η αποζημιωση για τον αναγνωστη θα ηταν μεγαλυτερη.

Η "Βιλα Κομπραι", τη παρατησα. Φλυαρια ανυποφορη. Μαλλον πρεπει να ειχε τις ακρες του ο τυπος γιατι ειχε διαφημιστει αρκετα.

Το μ.Χ. του Αλεξακη, ξεπερασμενο ηδη απο τα γεγονοτα. Χαρακτηρες σχηματικοι, υποθεση μονο σα προσχημα. Θα προτιμουσα βιβλια με αυτο το περιεχομενο να μπορουσαν να το υποστηριξουν και καλυτερα. Εαν ηξερα θα το επαιρνα μονο στις προσφορες (αλλα θα το επαιρνα).

"Λευκο κοτσυφι, μαυρο καραβι" του Ανδρουλακη, το παρατησα καπου στη σελιδα 40 βριζοντας. Καποιος παρακαλω πολυ να με βεβαιωσει οτι εχω κανει λαθος, βλεπεις λυπαμαι πολυ τα 18,81 που εδωσα.

Το "Παρτυ γενεθλιων" του Καρνεζη. Οι αριστουργηματικες "Μικρες ατιμιες" του ηταν ο λογος που το πηρα γεματος ελπιδα. Κριμα στο παιδι. Γιατι? Γιατι? Ποιος ξεπουλησε τα ματια σου?

Αντε να κλεισω με ενα καλο. Το "Μαγισσα Τεχνη" του Νορμαν Μαιηλερ ειναι ενα ψυχογραφημα του συγγραφεα και της ιδιας της γραφης. Το τι διαμαντια προσφερει απλοχερα ειναι να του λες ευχαριστω για παντα. Σε κανει να καταλαβεις πολυ καλα ποσο βαθος εχει ενα επιπεδο φυλλο χαρτι.

Το σχόλιό σας
852 αναγνώστες
22 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009
11:10

*Τον χωρο εδω τον αγαπω ιδιαιτερα. Εννοω το συνολο των μπλογκς εδω, με τις εμμονες του, τις αδυναμιες, τα παθη του, το χιουμορ του και οτι αλλο. Εχω διαπιστωσει απο καιρο ομως οτι λειπουν καποια μπλογκς που θα εστιαζαν στα θεματα της επικαιροτητας και στην ευκαιρια του σχολιασμου απο τους αλλους. Εγινε ο χαμος με τα επεισοδια στο κεντρο της Αθηνας και το οτι και να σημαινουν αναλυθηκε ελαχιστα και ελαχιστα ποστς εγιναν. Μετα τα μπλοκα στους δρομους, η εκλογη Ομπαμα, η κοπη δενδρων στο κεντρο της Αθηνας κ.α. Αναφερομαι σε εντελως τυχαια γεγονοτα, διαφορετικου βαρους το καθενα απλως και μονο για να επισημανω μια ελλειψη σημαντικη. Εγω λογω των γνωστων εμμονων μου (...) δεν μπορω ν'ασχοληθω με αυτα αν και με ιντριγκαρει η ιδεα. Απλως σημερα βαζω ενα αρθρο αντιγραφη απο ΤΑ ΝΕΑ για ενα θεμα που με ενδιαφερει ιδιαιτερα. Νομιζω παντως οτι πολλοι φιλοι θα προσεφεραν πολυ καλη υπηρεσια εαν πλουτιζαν το χωρο με τετοια θεματολογια και με αφορμη διαλογου για ολους τους χρηστες. Απλα μια σκεψη κανω.

 

 

Μάθε, παιδί μου, δράματα...

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ ela@ath.forthnet.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 31 Ιανουαρίου 2009

ΟΧΙ ΟΤΙ το κείμενο που ακολουθεί έχει καμιά μεγάλη σημασία. Έτσι κι αλλιώς με το μπάχαλο που επικρατεί στον χώρο της Παιδείας οι υπουργοί μπαινοβγαίνουν από συρόμενες πόρτες: Φύγε συ, έλα συ. Το γεγονός ότι όλο αυτό το αλαλούμ το πληρώνουν τα παιδιά μας ΣΗΜΕΡΑ και θα το βρούνε μπροστά τους ΑΥΡΙΟ, ποσώς απασχολεί τους ψηφοθήρες της μαύρης συμφοράς.

Ζούμε σε μια χώρα με βαριά πολιτιστική κληρονομιά. Μια χώρα με μέγιστους πεζογράφους και ποιητές. Γι΄ αυτό άλλωστε υπάρχει στη διδακτέα- λέμε τώρα!- ύλη το μάθημα της Λογοτεχνίας.

Το μάθημα αυτό επισήμως είναι η εισαγωγή του παιδιού στον μαγικό κόσμο των γραμμάτων. Ανεπισήμως είναι μια συνειδητή μεθόδευση που οδηγεί τον μαθητή να μισήσει θανάσιμα κάθε μορφή γραπτού λόγου. Και λέω «συνειδητά», διότι σαφώς και συμφέρει παρόμοια καθεστώτα ο σκοταδισμός, η άγνοια, η αμάθεια και- ακόμα χειρότερα- η ημιμάθεια. Και π; vς το πετυχαίνουμε αυτό; Πολύ απλά: Μετατρέπουμε το μαγευτικό ταξίδι της ψυχής και του νου σε μια αργή, βασανιστική διαδρομή προς στα κάτεργα.

Και για να μην το ρίξουμε και πολύ στο θεωρητικό σαββατιάτικα, θα ήθελα να αναφέρω ορισμένα τυχαία παραδείγματα. Ορισμένες εμπειρίες γονιών και μαθητών για να συνεννοηθούμε (τουλάχιστον)

μεταξύ μας.

1 . Σε τάξη της Β΄ Γυμνασίου βάζουν εργασία για τον Καβάφη. Ο γιος γυρίζει σπίτι και μιλάει με τον πατέρα του. Ακολουθεί η καταγραφή του γεγονότος από τον πατέρα:

«Μου λέει ο γιος μου:

- Η καθηγήτρια μας διάβασε το ποίημα του Καβάφη και μας εξήγησε τι έλεγε!

- Τι άλλο σας είπε; Gια το πού, πώς έζησε...

- Όχι.

- Τι έργα έγραψε;

- Όχι!

- Τίποτα ονόματα άλλων ποημάτων του;

- Όχι!

- Κάτι άλλο για τη ζωή του;

- Τσου!

- Και πότε σας είπε ότι ήταν «έτσι;» (ΣΗΜΕΙΩΣΗ: «Ομοφυλόφιλος»)

- Πριν χτυπήσει το κουδούνι (το πιο σωστό timing) και οι συμμαθητές μου τον κορόιδευαν π@@@@η. Κι εγώ το είπα μια-δυο φορές, να σου πω την αλήθεια...

- Είσαι σίγουρος για όσα είπες παραπάνω, μήπως ξέχασες να μου πεις κάτι; Για τη ζωή του, τι έργα έγραψε, πού μπορείτε να διαβάσετε για τον Καβάφη, μήπως σας είπε στο άλλο μάθημα θα ξαναμιλήσουμε γι΄ αυτόν;

- Όχι!

Και συμπληρώνει ο πατέρας που τον έχουν ζώσει τα μαύρα φίδια πλέον.

Πώς θα γίνει άραγε το επόμενο μάθημα; Κάπως έτσι: «Και τώρα θα μιλήσουμε για τη Σαπφώ! Λέγεται πως ήταν λεσβία. Τώρα μπορείτε να βγείτε για διάλειμμα, τέλειωσε το μάθημα!».

2. Σε 10χρονα παιδιά, στην Δ΄ τάξη Δημοτικού έβαλαν να αποστηθίσουν (ό,τι πρέπει για να μισήσεις ένα ποίημα) και να αναλύσουν το «Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο» του Ελύτη. Να αποκωδικοποιήσουν λοιπόν τα μικρά παιδάκια στίχους του τύπου:

Βαθιά-βαθιά ο αστείος περίπατος του σπάρου, ψηλά-ψηλά της εκκλησίτσας το καπέλο και πέρα-πέρα ένα βαπόρι με φουγάρα κόκκινα.

(Είδες το κύμα των φυτών όπου έπαιρνεν η πάχνη, το πρωινό λουτρό της το φύλλο της φραγκοσυκιάς, το γεφυράκι στη στροφή του δρόμου αλλά και τ΄ αγριοχαμόγελο.

Σε μεγάλους χτύπους δέντρων.

Σε μεγάλα λιοστάσια παντρειάς εκεί που στάζουν από τα ζουμπούλια δάκρυα.

Εκεί που ανοίγει ο αχινός τους γρίφους του νερού, εκεί που τ΄ άστρα προμηνούν τη θύελλα).

3. Στην Α΄ Γυμνασίου έβαλαν να διαβάσουν τα παιδιά τα Απομνημονεύματα της Πηνελόπης Δέλτα.

Εννοείται ότι η Δέλτα τούς ήταν παντελώς άγνωστη- άρα και παντελώς αδιάφορη.

Γιατί να καίγεσαι για τη ζωή ενός συγγραφέα που δεν έχεις διαβάσει ποτέ ούτε ένα βιβλίο του; Γιατί να σε νοιάζει αν ο μπαμπάς στην Αλεξάνδρεια ήταν καταπιεστικός και ο αδελφός της ο Αντώνης (ο Τρελλαντώνης) εσωστρεφής και παράξενος;

ΠΗΓΕ Η μητέρα στο σχολείο και τους ρώτησε προσπαθώντας να καταλάβει τη (μη) λογική του εγχειρήματος:

- Τους βάλατε τα απομνημονεύματα της Δέλτα;

- Μάλιστα!

- Τι ξέρουν για την πεζογράφο;

- Τους είπαμε ότι είναι πολύ σημαντική μορφή των γραμμάτων.

- ΠΡΙΝ τη ζωή της, τους δώσατε να διαβάσουν κάποιο μυθιστόρημά της; Π.χ. τον Τρελλαντώνη ή τον Μάγκα που είναι εξαρετικά αναγνώσματα γι΄ αυτήν την ηλικία;

- Όχι!

- Εμένα όλο αυτό γιατί μου κάνει ως ο ακριβέστερος ορισμός του σουρεαλισμού;

- Ναι, σωστό αυτό, αλλά ξέρετε δεν προβλέπεται από την ύλη...

- Και τι προβλέπεται από την ύλη; Να διαβάσουμε την αυτοβιογραφία κάποιας που δεν έχουμε διαβάσει πριν τα βιβλία της;

- Τι να σας πω, έχετε απόλυτο δίκιο...

Η μητέρα πήρε το δίκιο της κι έφυγε...

Αυτά είναι ελάχιστα από τα παραδείγματα που δείχνουν τα χάος το απροσμέτρητον. Και για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας: ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως όλες αυτές τις εργασίες δεν τις κάνουν τα παιδιά. Οι γονείς τις κάνουν. Οι γονείς βαθμολογούνται. Το ζητούμενο δηλαδή είναι «ποιος μπαμπάς γράφει την καλύτερη εργασία, ποια μαμά τη χειρότερη».

Και φυσικά τα παιδιά μας μεγαλώνουν. Και φυσικά μισούν το διάβασμα. Και φυσικά βλέπουν βιβλίο και κάνουν το σημείο του σταυρού για να το ξορκίσουνε. Κι επειδή αυτό είναι πλέον το ζητούμενο της Παιδείας, όπως την ξέρουμε, πρέπει να συγχαρούμε τους ειδήμονες. Μπράβο, μάγκες, τα καταφέρατε μια χαρά. Γεμίσατε τα Ίντερνετ καφέ και αδειάσατε τις βιβλιοθήκες! Μπράβο βρε, πάντα, τέτοια! Είστε ΟΚ τώρα, ή έχει κι άλλο πάτο το πηγάδι;

Και λέω εγώ τώρα... Δεν υπάρχει μόνον υπαρκτός σοσιαλισμός...

Υπάρχει και υπαρκτός σουρεαλισμός!

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
757 αναγνώστες
16 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009
22:18

Ειχε βρει μια δουλεια σε γειτονικη πολη.

Μιάμιση ωρα με το ΚΤΕΛ, που το προτιμουσε γιατι το να οδηγει τα χαραματα στην Εθνικη Οδο αγουροξυπνημενος δεν θα ηταν και το πιο φρονιμο.

Στη δουλεια επρεπε να ειναι στις εφτάμιση. Η διαδρομη ηταν κοντα μιαμιση ωρα, βαλε να παει λιγο πιο νωρις να πιασει μια καλη θεση δεξι παραθυρο να παρει εναν υπνακο μεχρι να φτασει. Αυτο μας κανει οτι επρεπε να ξυπναει απο τις πεντε.

Το βασικοτερο ολων ηταν αυτος ο υπνακος στο λεωφορειο. Μονο αν τον καταφερνε οπως τον ηθελε ειχε καλες πιθανοτητες να τη βγαλει νηφαλιος ολη μερα χωρις να κοιμαται στο γραφειο. Ετσι σιγα σιγα βρηκε μια νορμα που τον βολευε. Σηκωνοταν χαλαρα, εριχνε λιγο νερο μονο στα ματια για να μπορεσει να οδηγησει μεχρι τη σταση, καφε δεν επινε. Αυτο που ηθελε ηταν να εχει ξυπνησει στον απολυτως απαραιτητο βαθμο, τον αναγκαιο να παει μονο ως τη σταση και να περιμενει. Εαν ο υπνος αργουσε εστω και λιγο να ερθει τον γεμιζε αγχος να σκεφτεται τα χιλιομετρα που διανυονταν γρηγορα. Οσο ενιωθε οτι πλησιαζε τοσο η προοπτικη του υπνου απομακρυνοταν και στη δουλεια εφτανε με μια ασχημη διαθεση υπερτονισμενη απο την αγχωδη προσπαθεια να κοιμηθει, απο τη νυστα και απο τα νευρα του.

Το πιο σημαντικο ηταν να διατηρειται σε μια κατασταση ισορροπιας μεταξυ νηφαλιοτητας και ληθαργου. Η νηφαλιοτητα επρεπε να ειναι τοση οση χρειαζοταν να οδηγησει με ασφαλεια αυτο το δεκαλεπτο ως τη σταση και ο ληθαργος του θα επρεπε να ειναι σε επιφυλακη να αναλαβει αυτος τα ηνια με το που θα καθοταν στη θεση του.

Οδηγουσε σιγα μην υπερβαινοντας τα εξηντα και δεν εκανε προσπερασεις. Δεν εβαζε ραδιοφωνο μην του περασουν μεσα καμια ξαφνικη σκεψη, κανα ερωτημα, κανα φευγαλεο μισος που αντε βρες πως θα το ξεφορτωνοταν μετα. Το μυαλο οσο γινεται αδειο. Και γι αυτο δεν επρεπε να καταβληθει προσπαθεια. Οποιαδηποτε προσπαθεια δουλευε εναντιον του και εναντια στο βασικο του στοχο. Ετσι αφηνε το μυαλο του ελευθερο, να περιπλανιεται οπου ηθελε αυτο ή να στεκεται ακινητο σε περιοχες του προηγουμενου υπνου του. Κι αυτο μπερδεμενο μη ξεροντας σε τι κατασταση ειναι κι εχοντας απο καπου βαθεια του, απο ενα κεντρο εξουσιας του που το φοβοταν την εντολη “Μη ξυπνησεις τελειως” διαβαινε περιοχες του ασυνειδητου σα να ηταν στο σπιτι του με τραβηγμενες τις κουρτινες.

Δεν ηταν ομως ακριβως ετσι. Κατι ειχε ξυπνησει, κατι εβλεπε, κατι ειχε μισανοιξει την κουρτινα και κοιταγε. Δεν ηταν απο αδιακρισια γιατι η θεση του ηταν ακριβως εκει που σμιγουν οι δυο κουρτινες, η μικρη χαραμαδα ηταν στην επαφη αυτων των δυο καταστασεων που δεν θα μπορουσε να ειναι απολυτως στεγανη με τιποτα.

Και ηταν στην περιεργη κατασταση να οδηγαει ή ακουμπισμενος στη σταση να περιμενει και να κατακλυζεται απο εικονες παραξενες και αναμνησεις θαμμενες χιλια μετρα μες στη γη του μυαλου του. Αναμεσα στα ξεφτιδια του ονειρου τού ερχονταν εικονες απο προσωπα, κουβεντες και συναισθηματα παλια. Και απορουσε. Και με τη γευση του παρελθοντος που του ερχοταν τωρα ανεπεξεργαστη και με αυτη την βελονα στη σκεψη μα πως ηταν δυνατον να ειχαν γινει ετσι τα πραγματα. Γιατι δεν ειχε κανει κατι αλλο? Γιατι τοτε δεν ειχε φυγει ή τοτε δεν ειχε γυρισει, γιατι τοτε δεν ειχε μιλησει και τοτε δεν ειχε σωπασει?

Η απορια του επρεπε να ειναι και αυτη χαλαρη, η βελονα δεν επρεπε να ειναι πολυ μυτερη. Το πολυτιμο ποσοστο του εναπομειναντος υπνου του επρεπε να διατηρηθει πασει θυσια.

Αυτο βοηθουσε τις εικονες να ρεουν μπροστα του. Οι στιγμες ξεπεταγονταν σαν πρωινοι βλαστοι στον ηλιο και τα συναισθηματα του απεναντι τους ερεαν και αυτα σε μια παραλληλη τροχια που τους ακολουθουσε αλλα δεν τους αγγιζε.

Κατα ανεξηγητο σε αυτον τροπο οι εικονες αυτες και η ηχω τους διατηρουνταν ακομα και μετα τον εφημερο υπνο του. Εφτανε στη δουλεια και στο καφε με τους συναδελφους τις ακουγε ακομα αλλα πιο αχνες. Ηταν φορες που δουλευε και τις αφηνε να κανουν το παιχνιδι τους οπως ηθελαν. Ειχε μαθει να μην επεμβαίνει. Μονο καποιες στιγμες μπορει να σηκωνε τα ματια απο τα χαρτια του και εκπληκτος με κατι να του βγαινει σα ψιθυρος ενα “πατέρα” ή “γιατί” ή “οχι”. Εκει κατα το μεσημερακι εσβηναν. Ισως που και που να ερχονταν μεμονωμενες καποιες ωρες απογευματινες αλλα τους ελειπε η σαφηνεια και το βαρος.

Η αντιστροφη διαδρομη για το σπιτι ηταν τελειως διαφορετικη. Μερικες φορες μπορει και να κοιμοταν, τις περισσοτερες ομως κοιτουσε απο το παραθυρο το τοπιο που εφευγε. Καποιες σκεψεις απο τη δουλεια μπερδευονταν με τα δενδρα και τους λοφους που περνουσαν μπροστα του.

Το βραδυ δεν υπηρχε τιποτα απο το πρωινο ταξιδι. Σα να μην ειχε συμβει. Ουτε αυτο, ουτε η απορια του.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1033 αναγνώστες
21 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009
19:15

Κρυο. Μειον οχτω. Φυσαει κιολας. Απο ωκεανο μερια. Αν εισαι εξω σημαινει οτι κατι λαθος εχεις κανει. Οχι τωρα. Καποτε πριν. Τωρα το πληρωνεις με το να σου παγωνει ο αερας το κεφαλι.

Ενας πλαστικος ’ι Βασιλης μέιντ ιν τσάινα φερνει γυρω γυρω κατω απο μια μαρκιζα με μπλε και κοκκινα νεον. Ο δυστυχος ειναι κει απο τον Αυγουστο. Μαλλον τον μπερδεψαν με τη Goodyear και τη καλη χρονια. Μπαινω μεσα. Τι να κανω? Να παγωσω?

Καθεται πισω απο το παγκο και κραταει μια θερμοφορα στα χερια. Ενα χαμογελο μισο καθως προσπαθω να τιναξω το κρυο απο πανω μου. Μου προτεινει τη θερμοφορα.

Νο νιντ. Γκιβ μι ε κολντ μπιαρ, της λεω.

Σφιγγοντας καπως περισσοτερο τη θερμοφορα σκυβει και βγαζει μια μπυρα. Ακουμπαει τη θερμοφορα στον παγκο και ανοιγει τη μπυρα. Αυτο πρεπει να της στοιχισε πολυ γιατι ξανααρπαζει αμεσως τη θερμοφορα και την ακουμπαει στη καρδια της. Βαζει τη μουσικη πιο δυνατα. Κατι καραοκε που δεν υπαρχει ψυχη να τα τραγουδησει. Κοιταω την οθονη. Τωρα παιζει το α'ι'σιτέρου μάι μπέιμπι, και μετα θα παιξει το λάβ τσουνάμι. Μια χαρα. Καλυτερα απο το κρυο εξω παντως.

Λεξη δε ξερει αγγλικα. Μονο το χαλόου αλλα δεν μπορεις και να περασεις μια βραδυα χαιρετωντας. Ετσι αρχιζω και της σχεδιαζω καρδουλες και αλλα πανω στις χαρτοπετσετες. Μου αρεσει που γελαει βαζοντας το χερι μπροστα στο στομα. Πιο αγνη κι απο το θειο βρεφος. Σε λιγο παρασυρομαι και αρχιζω να της μιλαω.

’ι ντοντ νόου, ειναι η μονη απαντηση που παιρνω. Τα παραταω. Αισθανομαι σαν να προσγειωθηκα τωρα στο κρυο πλανητη. Ειναι ομορφη παντως οταν γελαει.

Η θερμοφορα ζεσταινεται απο μπριζα. Τεχνολογια αιχμης. Σκεφτομαι να της στειλω καποια μηνυματα σε κωδικοποιημενη γλωσσα οπως εχουνε κανει κατι αστρονομοι που εχουνε στειλει ενα σι ντι στο διαστημα με ολες τις βασικες γηινες γνωσεις και πληροφοριες. Δε χανω τιποτα να δοκιμασω και που και που ο παγωμενος αερας ταρακουναει τη πορτα. Της φτιαχνω ενα τριγωνο. Ορθογωνιο. Βαζω ονοματα στις πλευρες a, b, c. Γραφω a=3, b=4, c=? .Με κοιταει με τα ματια του θειου βρεφους παλι. Της γραφω το τυπο. Μια αχνη λαμψη περναει απο τα ματια της. Κανει την αντικατασταση. 5 μου γραφει. Πυθαγορα σ' ευχαριστω λεω μεσα μου και σταυροκοπιεμαι.

Συνεχιζω. Αθροισμα γωνιων τριγωνου. Περιφερεια κυκλου. Εμβαδον παραλληλογραμμου. Με λιγη βοηθεια τα βρισκει ολα. Χαμογελαει διαπλατα ξεχνωντας να βαλει το χερι μπροστα. Θειε Ευκλειδη αθανατε μια χαρα εισαι και στη Κινα. Περναει η μπογια σου. Στο εμβαδον τραπεζιου δυσκολευεται. Με κοιταει λιγο ντροπιασμενα. Απλωνει το χερι να πιασει τη θερμοφορα. Την ειχε ξεχασει τοση ωρα και ειναι κρυα τωρα. Ο αερας μαλλον εχει σταματησει εξω. Πληρωνω.

Αυριο θα συνεχισουμε με τα ομοια τριγωνα, της λεω. Ξερεις, τα ομοια τριγωνα ειναι παντου ομοια.

’ι ντοντ νόου, μου λεει.

 


 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
758 αναγνώστες
15 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008
13:09

 

Χένρυ Τζαίημς, Το θηρίο στη Ζούγκλα

Χένρυ Τζαίημς, Οι Ευρωπαίοι

(Εκπληκτικος συγραφεας, καθε προταση του ενα κομψοτεχνημα)

Εντι Καντούρ, Βάλντεμπεργκ

(με κεντρισαν οι υπερθετικοι και οι 781 σελιδες)

Τσαρλς Μπουκόφσκι, Πόλη των Αγγέλων

(Ενθουσιασμενος απο το Ο καπετανιος εχει κοψει τις αλυσιδες ..., εδωσα αλλη μια ευκαιρια στον αρχηγο)

Χαρούκι Μουρακάμι, Σπούτνικ αγαπημένη

(καθε αναγγελια νεου βιβλιου του γεμιζει τη καρδια μου)

Αλαίν Ντε Μποττόν, Πως ο Προύστ μπορεί ν' αλλάξει τη ζωή σου

(Ενας αλλος αρχηγος και μια ερμηνεια του ειναι παντα ευπροσδεκτα)

Τζόνα Λέρερ, Ο Προύστ ήταν νευροεπιστήμονας

(το οτι συνδεει τον Προυστ, την Τζωρτζ Ελιοτ, τον Γαλλο σεφ Εσχοφέρ, τον Σεζαν, τη Γερτρουδη Στάιν και το Νόαμ Τσομσκι ειναι τοσο δελεαστικο και τοσο λαρτζ)

Νόρμαν Μέιλερ, Η μαγισσα Τεχνη

(η εξηγηση στο οπισθοφυλλο)

Ρίτσαρντ Ντώκινς, Το εγωιστικό Γονίδιο

(εχασα το παλιο σε μια μετοκομιση. Κριμα που ο συγχρονος σκοταδισμος, τοσο υπαρκτος αλλα σχεδον σαν αορατος διπλα μας δεν αφηνει αυτο το βιβλιο οπως και το Η καταγωγη των Ειδων να διδασκεται βασικο μαθημα στα σχολεια μας (το δευτερο απο το Δημοτικο). Eυτυχως το 2009 ειναι ετος Δαρβινου και πολλα θα ειπωθουν και θα εξηγηθουν. Δευτε λαβετε ...)

Βαλερύ, Προύστ, Γούλφ, Σαντ, Τσεχωφ, Τζεημς, Σελίν, Εσσε,Μπόρχες κ.α., Εμπνευση και Δημιουργία

(Δοκίμια)

Εννοείται οτι υπαρχει του Σελίν, Το Ταξίδι στην Ακρη της Νύχτας, το εκδοτικο γεγονος της χρονιας.

Εννοείται οτι υπαρχει και ο Ελευθερουδακης στο αεροδρομιο οπου εκει με χαρα θα υποκυψω αλλη μια φορα στον πειρασμο και αλλα 3-4 ακομα θα πολιτογραφηθουν κινεζικα να φωτισουν καποιες νυχτες.

Καλη Χρονια σε ολους και μη ξεχνατε οτι αυτοι που λενε οτι το χρημα μπορει να κανει τα παντα ειναι αυτοι που θα εκαναν τα παντα για το χρημα.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<5678910111213>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις