Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


1470 αναγνώστες
17 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2009
14:38

 

 

...πού είναι?

 

 

 

...με τι μοιάζει?

 

 

...είναι αθάνατη?

 

 

...έχει μνήμη?

 

 

... είναι τρωτή?

 

 

... όταν η ελπίδα χάνεται?

 

 

 

... η ψυχή τους τι παθαίνει?

 

Το σχόλιό σας
565 αναγνώστες
Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009
04:18

 Click the icon .... With speakers On 100% better.

 

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1032 αναγνώστες
6 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2009
15:04

Εχτες ειχαμε την ολοκληρωση και παραδοση ενος νεου πλοιου.

Αν και με τον καιρο η συγκινηση για ενα τετοιο γεγονος εχει αμβλυνθει κατα πολυ εν τουτοις ψηγματα της παραμενουν.

Σε πολλους ειναι αδυνατο να συνειδητοποιησουν τι τεραστιος ογκος δουλειας κρυβεται σε μια τετοια ανθρωπινη κατασκευη.

Σε γραφεια μελετων, σε σχεδιασμο, σε υπολογισμους τεχνικους και οικονομικους και στην επιλυση χιλιαδων προβληματων. Σε ατελειωτα ξενυχτια και εντασεις.

Αλλα και χειρωνακτικη που υποβαλλει τους εργατες σε ακραιες καταστασεις.

Σε ιδαιτερα κλειστους χωρους οπου ενω δυσκολα χωρα μισος ανθρωπος, καποιος πρεπει να δουλεψει με ανυπαρκτο αερισμο, σε σκοταδι και κατω απο εξωφρενικες καιρικες συνθηκες κατα περιοδους, εισπνεοντας σε τεραστιες ποσοτητες καπνους, μεταλλικες σκονες, μπογιες και καθε ειδους δηλητηρια. Ενα πολυ ιδιαιτερο ειδος ανθρωπων μπορει να το κανει αυτο. Αυτοι που μην εχοντας αλλη διεξοδο, προκειμενου να εξασφαλισουν ζωη για την προσεχη περιοδο καταστρεφουν την υγεια τους και το μυαλο τους. Το μυαλο απο την εξαλειψη καθε προοπτικης για το μελλον και απο την απιστευτη κοπωση σε ολα τα σημεια του σωματος.

Εννοειται οτι τοσο δυσκολη εργασια πρεπει (!) να αμοιβεται ελαχιστα. Απευθυνεται σε ανθρωπους χωρις διεξοδο και που επισης δεν πρεπει ν' αποκτησουν και διεξοδο και αφησουν αυτη τη δουλεια για την οποια ειναι απαραιτητοι. Τα λεφτα πρεπει να φτανουν μονο για φαι να εχουν δυναμη για την αλλη μερα, φτηνα ρουχα μην παραφαινονται ομορφοι και ανεβουν οι απαιτησεις τους απο την προσθετη των ξενων βλεμματων ματαιοδοξια, και φτηνο ποτο για να ξεχνανε τι εγινε μεσα στη μερα και τι τους περιμενει αυριο.

Κι εγω κανω την αποτροπαια σκεψη οτι η προοδος και η δημιουργια χρειαζονται την ελεγχομενη εξαθλιωση. Ισως ακομα και την απολυτη, αυτη του Μπαγκλαντες ας πουμε, η οποια κατα περισταση θα γινει η δεξαμενη  απ' οπου οι "τυχεροι" που θα τραβηχτουν απο την απολυτη λασπη θα κληθουν "σωζομενοι" να εκτελεσουν αυτες τις εργασιες ακραιων συνθηκων.

Ακολουθει μια καποια ανοδος του βιοτικου επιπεδου και σε κοινωνιες που ξεπερασαν αυτο το σταδιο οι συνθηκες βελτιωθηκαν και νεες τεχνικες (ρομποτικη π.χ.) εχουν αναλαβει πολυ απο την βρωμικη δουλεια. Αυτο ενω οδηγει σε μια συνολικη ανοδο της ποιοτητας της κατασκευης οδηγει επισης και σε ανωτερες τιμες αγορας της. Τα παιδια των προηγουμενων εξαθλιωμενων γεννεων δεν ειναι διατεθειμενα να υποστουν τις ιδιες εξωφρενικες συνθηκες, εχουν πλεον περισσοτερες απαιτησεις απο τη ζωη τους που εκφραζονται μεσω ανωτερων μισθων και καλυτερων προιοντων.

Μοιραια για να καλυφτει αυτη η ψαλιδα πρεπει να ψαξουν για εργατικο δυναμικο σε χωρες εξαθλιωμενων παλι. Στην οχι ακομα ανεπτυγμενη Ρουμανια τη δυσκολη και βρωμικη δουλεια εχουν κληθει να την κανουν οι παριες της Νοτιας Ασιας. Σε μια χωρα που μαστιζεται ακομα απο τη φτωχεια, την υπαναπτυξη, την ανεργια και την μεταναστευση των νεων και ικανων κληθηκαν οι αμεσως περισσοτερο εξαθλιωμενοι να καλυψουν το κενο στη παραγωγη που εμφανιζεται μολις ο Ρουμανος ζητησει μισθο 500 ευρω-τα απολυτως απαραιτητα για να τα βγαζει περα (απο τα 100 που επαιρνε). Το εργοστασιο θα λυσει προσωρινα το προβλημα του (χαμηλο κοστος) η ποιοτητα της κατασκευης θα πεσει αισθητα με απροβλεπτους κινδυνους σε διαφορους τομεις (ασφαλεια ανθρωπινης ζωης, περιβαλλον κ.α.) και η τοπικη κοινωνια θα υποφερει απο την αφαιμαξη του ντοπιου δυναμικου της και απο την χαμηλη εως ανυπαρκτη αγοραστικη και καταναλωτικη ικανοτητα των Μπαγκλαντεζων με τους οποιους βρεθηκαν ξαφνικα να συγκατοικουν. Την ιδια ωρα οι ικανοτεροι ή απλα απαιτητικοτεροι Ρουμανοι θα προσφερουν την εργασια τους στην Ισπανια, την Ιταλια, τη Γερμανια καταφερνοντας επιτελους να παρουν τα 500 ευρω που ηταν ο αρχικος στοχος τους και που θα τα δαπανησουν εν πολλοις στα ακριβοτερα Ισπανικα, Ιταλικα και Γερμανικα προιοντα που ειναι αναγκασμενοι πλεον να καταναλωνουν. Στην πατριδα θα επιστρεψουν παλι ενα ποσο λιγο παραπανω απο τα εκατο που ηταν η αρχικη τους αμοιβη.

Την ιδια ωρα οι Ιταλοι θα ανεβαζουν τον πηχυ της προσωπικης τους δυσαρεσκειας μεσω πιο μοντερνων τεχνικων καταθλιψης, κοινωνικης φοβιας  και ρατσισμου εχοντας αφησει πισω τις πιο παρακατιανες της φτωχειας και της επιβιωσης μεσα στη καθε μερα και συγχρονως εκπαιδευοντας καποια σκοτεινα γονιδια τους να μαθουν να τις μισουν οπως και τους δυστυχείς που ενω τους υπηρετουν εχουν το θρασσος να τις περιφερουν στους δρομους και στις πλατειες τους.

Η Ρουμανια χρειαζεται το Μπαγκλαντες, η Ιταλια τη Ρουμανια, η Αμερικη την Ιταλια κι εγω ενα καλο ποτο και γρηγορα αλλα που να βρω που εδω σερβιρουν μονο μπομπες για να μπορεσουν να τα πουλησουν φτηνα και να βγαλουν και αυτοι κατι.

Τους καταλαβαινω δε λεω αλλα κι εγω τι φταιω?


 

υ.γ. Καλοτάξιδο το μανάρι μου!

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1026 αναγνώστες
12 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009
18:21

Λιγο πιο παλια, πριν δηλαδη χασω ολα μου τα λεφτα στο χρηματιστηριο και αναγκαστω να πουλησω τηλεοραση, δορυφορικη, ντικόντερ, και νοικιασω και τη ταρατσα που ειχα την αντενα σε εναν που φυλαει τωρα εκει κλεμμενα ανταλλακτικα αυτοκινητων (εχει εγκαταστησει κι ενα μικρο γερανο για να τα κατεβαζει στο εδαφος), εβλεπα συστηματικα Ανιμαλ Πλανετ στη Νοβα. Ητανε η κυρια πνευματικη δραστηριοτητα της μερας, γιατι η αλλη ητανε κυριως ο αργος θανατος του εμπορακου, που ακομα και οταν δεν ειναι στο μαγαζακι του τονε τρωει το μαραζι για το εμπορευμα και τα φραγκοδιφραγκα.

Τα αγαπημενα μου ντοκυμανταιρ ηταν για τα λιονταρια και τη κοινωνια τους. Ο τροπος που ζει η αγελη και οι σχεσεις μεταξυ των μελων της μου ειχαν εξαψει σε τεραστιο βαθμο το ενδιαφερον.

Το πιο συγκλονιστικο απ' ολα που ειχα δει, ηταν για μια λεαινα, τη μονη διασωθεισα απο την αγελη της μετα απο μια ασθενεια ή λιμο που τους ετυχε βρηκε στην μακρια μοναχικη της πορεια μια μικρη αντιλοπη και την υιοθετησε! μαλιστα φιλε μου!

Ο λογος που προταθηκε γι αυτη τη συμπεριφορα της ηταν οτι λογω της ασθενειας μολις ειχε χασει τα μικρα της και το μητρικο της ενστικτο ηταν τοσο πολυ ανεπτυγμενο που υπερνικησε ολα τα αλλα βαθεια και παναρχαια μεγαλωμενα της ενστικτα, ακομα και αυτο το παντοδυναμο της πεινας.

Λιμοκτονουσε η λέαινα και ουτε στιγμη δεν της περασε απο το μυαλο να φαει το πιο επιλεκτο γι αυτην φαγητο. Κατι μεσα της ελεγε οτι μεσα στη συμφορα που τη βρηκε, η χρησιμοτητα να νιωθει μια παρουσια αγαπημενη σε αυτην εστω και παραταιρη ηταν μεγαλυτερη απο το κρατησει τις δυναμεις της που την εγκατελειπαν.  Ισως ο μεγαλος πονος απο την απωλεια αυτου που ηταν το μονο γνωστο εδαφος γι αυτην να της ανοιξε μια αλλη περιοχη αντιληψης ή αναγκης. Περιεργο πραγμα στ' αληθεια και ειλικρινα κανενας δεν ξερει ποσο δικιο ειχε. Η καμερα τις παρακολουθουσε λεπτο το λεπτο, τις εδειχνε να κοιμουνται αγκαλια 'η να περπατουν μαζι κατω απο ενα εξουθενωτικο ηλιο και ο θεατης ηταν συνεχως με την αγωνια ποτε το λιονταρι θα φερθει σαν λιονταρι και θα φαει κανονικα και με το λιονταρισιο νομο τη μικρη αντιλοπη.

Αυτη η κινηση δεν εγινε ποτε.

Το τελος δεν θα σας το πω.

Η φυση και ο νομος της ζουγκλας διαλεξε αλλο τροπο να τις χωρισει.

Αυτο το μοναδικο γεγονος ειναι αμφιβολο εαν θα εχει ποτε καμια συνεχεια στο χρονο ή στο γενος  καθως ειναι δυσκολο να κατανοηθει ποιο γονιδιο ειναι που ευνοει μια τετοια συμπεριφορα. Φαινεται πως ο γνωστος κανονας, ο θανατος σου η ζωη μου, εδω δεν βρηκε εφαρμογη αλλα ισως ειναι αλλοι νομοι ακομα πιο ισχυροι απο τους προφανεις.

 http://www.youtube.com/watch?v=mD5bCNvAihU

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
794 αναγνώστες
23 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
20:12

Εχτες ηταν η νυχτα των κοκκινων φαναριων.

Red lanterns.

Γιορταζουνε την πρωτη πανσεληνο του νεου χρονου.

Ειδα κοσμο να παει κατα τη πλατεια και πηγα κι εγω.

Τοσοι πολλοι.

Νιωθεις τη δυναμη τους. Παραμεριζεις, δεν ειμαστε μαθημενοι σ' αυτο.

Ζωικη δυναμη, το πληθος, η ανωνυμια που σεβεται την ανωνυμια.

Σιωπηλοι προχωρουσαν προς τη σεμνη τελετη.

Μες στο σκοταδι, μεσα σε μια εγκαρτερηση που δεν εχει τελος δυστυχως.

Και τι σεμνη δηλαδη, περιμεναν να σκασουν κατι χιλιαδες πυροτεχνηματα.

Να σπασουν τη σιωπη τους.

Που ομως?

Οχι εδω κατω στη γη.

Εκει ψηλα στον ουρανο.

Να κανουν κομματια κομματακια τον ουρανο.

Κι εδω κατω σιωπη.

Και τα κοκκινα φαναρακια της σιωπης να πεταξουνε ψηλα. Και μακρια. Μακρια τους.

Φυγετε λογια μου που δε μπορω να πω. Κοκκινο και φωτια που πεταει μεσα στη νυχτα και τον ουρανο.

Ξεκινησα και πηγα για να γελασω πονηρα και σιγουρα μαζι τους.

Κατεληξα σιωπηλος μαζι τους.

Ετσι δε κανουμε ολοι μας στο κατω κατω?

Εκει ψηλα σκαμε πυροτεχνηματα κι εδω κατω που περπαταμε μοκο ... σιωπη.

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<456789101112>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις