Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


1196 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007
07:00

Ενας πλοιοκτητης ηταν ετοιμος να στειλει στη θαλασσα ενα πλοιο με μεταναστες. Ηξερε οτι ηταν παλιο και δεν ηταν εξαρχης καλοφτιαγμενο. Ηξερε οτι ειχε ταξιδεψει σε πολλες θαλασσες και τοπους και συχνα πηγαινε για επισκευη. Καποιοι ειχαν εκφρασει την αμφιβολια τους για το εαν θα επρεπε να ταξιδεψει. Αυτες οι αμφιβολιες βασανιζαν το μυαλο του και τον εκαναν δυστυχισμενο. Σκεφτοταν οτι ισως θα επρεπε να το ειχε επισκευασει προσεκτικα και να το επανεξοπλισει, μονο που αυτο θα τον εβαζε σε μεγαλα εξοδα. Ωστοσο, προτου σαλπαρει το πλοιο καταφερε να ξεπερασει αυτες τις μελαγχολικες σκεψεις. Ειπε στον εαυτο του οτι ειχε κανει τοσα πολλα ταξιδια με ασφαλεια και το ειχαν χτυπησει τοσες καταιγιδες που θα ηταν ανωφελο να πιστευει οτι δε θα γυρνουσε πισω με ασφαλεια και απ'αυτο το ταξιδι. Στηριξε την ελπιδα του στη θεια Προνοια, που θα προστατευε ολες αυτες τις δυστυχισμενες οικογενειες που εφευγαν απο την πατριδα τους για ν'αναζητησουν καλυτερη ζωη καπου αλλου. Εβγαλε απο το μυαλο του ολες τις κακες υποψιες για την τμιοτητα των ναυπηγων και των εργολαβων. Με αυτους τους τροπους απεκτησε μια ειλικρινη και βολικη πεποιθηση οτι το σκαφος του ηταν απολυτα ασφαλες και πλευσιμο. Εβλεπε την αναχωρηση του με ελαφρια καρδια και ευχοταν στους εξοριστους καλη τυχη στην παραξενη καινουρια πατριδα που θα εβρισκαν.....

 

Επειτα πηρε τα λεφτα της ασφαλειας οταν αυτο βουλιαξε μεσοπελαγα και δεν προδωσε το μυστικο.

 

Τι θα επρεπε να πουμε για εναν τετοιο ανθρωπο?

 

Σιγουρα αυτο: οτι ηταν ενοχος για τον θανατο τοσων ανθρωπων. Πρεπει να παραδεχτει κανεις οτι εκεινος ηταν σιγουρος για την καλη κατασταση του πλοιου του, αλλα η ειλικρινεια της προθεσης του δεν τον βοηθησε με κανενα τροπο, γιατι δεν ειχε το δικαιωμα να πιστευει στα στοιχεια που ειχε μπροστα του. Ειχε αποκτησει αυτη την πεποιθηση, οχι κανοντας τιμια μια υπομονετικη ερευνα, αλλα καταπνιγοντας τις αμφιβολιες του...

 

 

 

ΟΥΙΛΙΑΜ Κ. ΚΛΙΦΟΡΝΤ

 

Η Ηθικη της Πιστης (1874)

Το σχόλιό σας
787 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2007
16:35

Πολλες φορες οντας θεατες σε μια συζητηση ανταλλαγης επιχειρηματων διαπιστωνουμε οτι το επιπεδο εχει πεσει. Οταν δεν περνα απαρατηρητο το νιωθουμε σαν μια μικρη ενοχληση οταν διαισθανομαστε μια αδυναμια των συζητητων να συνταξουν αποδεικτικο λογο και αλλοτε σαν εντονη δυσαρεσκεια οταν βλεπουμε καθαρα οτι υποτιμαται η νοημοσυνη μας η' οτι οι διαξιφιζομενοι σκοπευουν σε κατωτερα ενστικτα μας, φοβικα μας συνδρομα, παγιωμενες αλλα αναποδεικτες πεποιθησεις. Εκεινη τη στιγμη μπορουμε να διακρινουμε τη χρηση εκ μερους των διαφορων τεχνασματων που σκοπο μεν εχουν να πεταξουν στα σχοινια τον αντιπαλο απ'την αλλη ομως δεν ενεχουν κανενα αποδεικτικο βαρος. Α, για να μην βαλουμε τον εαυτο μας στο ρολο μονο του αθωου θεατη πρεπει να το πουμε οτι οι τεχνικες αυτες χρησιμοποιουνται κατα κορον και απο εμας τους ιδιους οποτε τα βρισκουμε σκουρα με το συνομιλητη μας ειτε απο μιαν αδυναμια υποστηριξης  των πιστευω μας. Ακολουθουν κατα τυχαια σειρα δολιοτητας και σοφιστειας:

 

α. Επιθεση σε αυτον που επιχειρηματολογει και οχι στο επιχειρημα.

 

Παραδειγμα: Ο κ. Γεωργιου ειναι γνωστος κομμουνιστης/εθνικιστης/κερδοσκοπος και ετσι οι αποψεις του για το ασφαλιστικο/το Μακεδονικο/την φορολογια των επιχειρησεων δεν μπορουν να ληφθουν σοβαρα υπ'οψιν.

 

Πολλες φορες ειναι αποτελεσματικο διοτι επιτυγχανει να συσπειρωσει ατομα των συγγενικων μας ιδεολογιων οι οποιοι θα βλεπουν στη συνεχεια τον κ. Γεωργιου σαν εναν "αθλιο" κομμουνιστη/εθνικιστη/κερδοσκοπο που απλως προπαγανδιζει την ιδεολογια του. Ειναι μια φασιστικη τεχνικη του σοφιστικου λογου διοτι ουσιαστικα ακυρωνει την ιδια τη διαλογικη διαδικασια επικεντρωνοντας στο προσωπο και οχι στην ιδεα. Ειναι πολυ ευκολο να εντοπιστει γιατι ειναι μια ευθεια επιθεση στην προσωπικοτητα του συνομιλητη θελοντας με το αυτο το απολυτο "επιχειρημα" να τον κατανικησει συνολικα και αμετακλητα. Δειχνει δε ιδιαιτερα χαμηλο επιπεδο αποδεικτικων δυνατοτητων.

 

β. Επιχειρημα απο μια αυθεντια

 

Παραδειγμα: Ο κ. Μπους πρεπει να εκλεγει διοτι γνωριζει καλυτερα το προβλημα της τρομοκρατιας.

 

Δεν εξεταζονται συγκεκριμενες ικανοτητες/σχεδια του υποψηφιου σχετικα με το αντικειμενο που καλειται να υπηρετησει αλλα μια γενικη ικανοτητα που φαινεται να κατεχει επειδη οριζεται σαν αυθεντια σ'ενα συγκεκριμενο χωρο. Ειναι το αντιθετο του τεχνασματος α) διοτι επιχειρει να συσπειρωσει τους ομοιδεατες με θετικο αυτη τη φορα κριτηριο (Δειτε πως το α) αντιστρεφεται οταν οι λεξεις "δεν μπορουν" αντικαθιστανται με το "πρεπει").  Περναει συχνα απαρατηρητο γιατι οπως ειπαμε εχει μια θετκη αυρα που παρασυρει τον ακροατη σε μια κατασταση εμπιστοσυνης και εκουσιας υποταγης. Ιδιαιτερα συχνο σε περιβαλον Χρηματιστηριου:εφοσον την ταδε μετοχη προτεινει ο ταδε Χρηματιστης/εφημεριδα/αναλυτης/γνωστος ας την αγορασουμε κι εμεις. Αυτοι ξερουν καλυτερα.

 

Διαπιστωνεται μια παραιτηση απο την κριτικη, αφεση σε αλλους να κρινουν για πραγματα που μας αφορουν.

 

γ. Επιχειρημα απο αντιξοες συνθηκες

 

Παραδειγμα:Εφοσον οι κοινωνιες ειναι ασταθεις γεματες απο ατιθασευτες επιθυμιες και παθη χρειαζονται να ζουν μεσα στο φοβο/καταπιεση/αγνοια/αποδοχη της αυθεντικοτητας (δες β).

 

Δεν εξεταζεται ουτε ερευναται η αρχη αυτων των επιθυμιων, η πιθανη θετικη χρησιμοποιηση τους, η καλιεργεια τους μεσω της παιδειας. Εφοσον υπαρχει εντονο το προβλημα η αμεση αυτη λυση ειναι επιτακτικη.

 

δ. Επικληση στην αγνοια - ο ισχυρισμος που δεν εχει αποδειχτει λανθασμενος πρεπει να ειναι σωστος

 

Παραδειγμα:Δεν υπαρχουν αποδειξεις οτι τα UFO δεν επισκεφτηκαν τη Γη, αρα τα UFO υπαρχουν.

 

Διακρινουμε εδω μια ανυπομονησια εναντι μιας διατηρουμενης αμφιβολιας που μας ωθει προς την περισσοτερο επιθυμητη κατασταση. Ενω ειναι απλα λογικο οτι η απουσια των αποδειξεων δεν σημαινει την αποδειξη της απουσιας.

 

                         

 

                                                                              (συνεχιζεται)

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1103 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2007
08:37

Στις 11 Νοεμβριου 1887 ο Adolph Fisher εκτελεστηκε δι' απαγχονισμου για ενα εγκλημα που ποτε δε διεπραξε. Δεν βρισκοταν καν στον τοπο που σκοτωθηκαν οι αστυνομικοι τη νυχτα της εξεγερσης του Σικαγου. Πληρωσε την εναντιωση του εργατικου του σωματειου στις απανθρωπες συνθηκες εργασιας που επικρατουσαν στα τελη του 19ου αιωνα. Καποιοι ψευδομαρτυρες ανελαβαν το εργο της επιφασης δικαιοσυνης και ενας ακομη μαρτυρας προστεθηκε στα βιβλια μιας ιστοριας που δεν  εκτιθεται  στα σχολικα βιβλια. Ο Adolph Fischer ομως φυλαγε την τελευταια του λεξη για το τελος αφηνοντας μια παρακαταθηκη κι'ενα μεγαλο αινιγμα δηλωνοντας απο το ικριωμα ακριβως πριν το σχοινι σφιχτει γυρω απο το λαιμο του: "Αυτη ειναι η πιο ευτυχισμενη στιγμη της ζωης μου".

 

Ενα χρονο μετα το θανατο του ενας ιδιατερα προικισμενος νεος τελειοποιησε τη μεθοδο της ξηρης φωτογραφιας, και κατασκευασε την επαναστατικη φωτογραφικη μηχανη Kodak με αποτελεσμα πολυ συντομα να γινει ενας απο τους πλουσιοτερους ανθρωπους του κοσμου. Ηταν ο George Eastman που στη συνεχεια αποδεικνυοντας την ξεχωριστη του προσωπικοτητα ανεπτυξε μια επαναστατικη φιλοσοφια διοικησης, προσφερε στους εργατες του πρωτογνωρες παροχες για την εποχη του οπως λιγοτερες ωρες εργασιας, επιδοματα αναπηριας, συνταξεις γηρατος, ασφαλιση, συμμετοχη στα κερδη και στο τελος το... ενα τριτο των μετοχων της εταιρειας του. Στις 14 Μαρτιου 1932 αυτος ο φωτεινος ανθρωπος, εγραψε ενα συντομο σημειωμα και αφου καπνισε το τελευταιο του τσιγαρο αυτοκτονησε σημαδευοντας με περιστροφο την καρδια του.

 

 Η συγκριση αυτων των δυο μπλοκαρει το νου μας που αδυνατει να τους καταλαβει και να αξιολογησει τις τελευταιες τους στιγμες.

 

Ειναι απλα ενα ψυχολογικο παραλληρημα στην περιπτωση του ενος, που προκαλειται και εντεινεται απο το πλησιασμα του αναποφευκτου, μια αμυνα του οργανισμου να ελαττωσει τον πονο απο το παραλογο του επερχομενου?

 

Ειναι μια κουραση στην περιπτωση του αλλου, στο λυκοφως μιας γεματης ζωης, μιας ζωης γεματη ιδεες, δημιουργια, προσφορα που αδυνατει να εγκλωβιστει στην αδρανεια των γηρατειων που ερχονται?

 

Ειναι η ευρεση και πραγματωση ενος υψηλου σκοπου χωρις κανενα ιχνος μισαλοδοξιας εφοσον ειναι τοσο απλα κατανοητο οτι η θυσια αυτη ειναι για τη βελτιωση της ζωης εξαθλιωμενων συνανθρωπων σου?

 

Ειναι η ελλειψη σκοπου καποιου που βοηθησε οσο λιγοι τον ανθρωπο και παρα να αφεθει σε μια πολυτιμη ενδοσκοπηση υποκυπτει στην καταθλιψη και στο υπαρξιακο κενο?

 

Το επομενο ερωτημα καπου το νιωθουμε να πλαναται γυρω μας τοσο που δεν μπορουμε στο τελος να το αποφυγουμε: ποιος απο τους δυο θα θελαμε να ειμαστε απο την πρωτη ως την τελευταια τους στιγμη.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 69 από 69«Πρώτη<616263646566676869

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις