Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


799 αναγνώστες
Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009
22:19

 

...ειναι οτι ποτε δε ξερει τι κανει με τη πετρα του.

Με την πετρα που του ελαχε.

Τη σπρωχνει στον ανηφορο?

Τη κραταει 'η τη κυνηγαει στο κατηφορο?

Κανει καλα?

Ποτε δε θα μαθει.

Α, και το να κανει παντα τις λαθος ερωτησεις κι αυτο βοηθαει.

Κι αυτο και τονε σωζει.

Οτι ποτε δε θα μαθει.

Ουτε καν να ρωταει.

Σπρωξε-τραβα ποια η διαφορα?

Ιδια ειναι η πετρα.

 

Το σχόλιό σας
777 αναγνώστες
8 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009
20:35

Μου αρεσει να δινω συμβουλες στους αλλους.

 

Χαιρομαι γιατι ανακαλυπτω οτι μπορω να βοηθαω ανιδιοτελως.

 

Οι συμβουλες μου ειναι παντα καιριες και ειλικρινεις.

Ξερω οτι δινω τις σωστες και οτι παντα τους αποκαλυπτω μια παραμετρο του προβληματος τους που δεν την ειχαν σκεφτει και που ολως παραδοξως γι’ αυτους ανακαλυπτουν οτι ειναι και η πιο σημαντικη.

 

Συμβουλες που εγω στη θεση τους δεν θα μπορουσα ν’ ακολουθησω.

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
776 αναγνώστες
5 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009
11:54

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη. 

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
Μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει. 

Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

Σε τραγούδι

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
619 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009
07:45

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
627 αναγνώστες
7 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009
20:34

 

 

Τα πρώτα και τα δεύτερα λόγια στη σελήνη ή ποτέ μη σταματάς να ελπίζεις:
 
Στις 20 Ιουλίου του 1969, ως κυβερνήτης της σεληνακάτου του Apollo 11, ο Neil Armstrong ήταν  πρώτος άνθρωπος που πάτησε πόδι στο φεγγάρι.
Οι πρώτες tου λέξεις αφού έκανε τον πρώτο του περίπατο στη Σελήνη ήταν...
'Αυτό είναι ένα μικρό βήμα για μένα, είναι όμως ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα'.
 
Οι λέξεις αυτές, μεταδόθηκαν μέσω τηλεόρασης στη Γη και τις λέξεις αυτές άκουσαν εκατομμύρια  κόσμου.
Μόλις πριν ξαναμπεί όμως στη σεληνάκατο, έκανε την εξής αινιγματική παρατήρηση: 'Καλή τύχη  κύριε Gorsky'.
 
Πολλοί από τη NASA θεώρησαν ότι ήταν μια τυπική παρατήρηση, που απευθυνόταν σε κάποιο
Ρώσο κοσμοναύτη.
Όμως, μετά από έλεγχο που έκαναν, δε βρήκαν κανέναν Gorsky ούτε στα Ρωσικά ούτε στα
Αμερικάνικα διαστημικά προγράμματα.
Και όπως πέρναγαν τα χρόνια, όλο και περισσότεροι απορούσαν για το νόημα της φράσης
'Καλή τύχη κύριε Gorsky'.
 
Ο Armstrong δεν απαντούσε ποτέ, μόνο χαμογελούσε...
 
Στις 5 Ιουλίου του 1995, στο Tamba Bay της Florida , κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου, ένας δημοσιογράφος του ξανάκανε την ίδια εκείνη ερώτηση, που 26 χρόνια ως τότε βασάνιζε τον κόσμο.
Και ο Neil Armstrong, είπε ότι θα την απαντούσε, μια και ο κύριος Gorsky είχε πεθάνει, οπότε πλέον δεν υπήρχε πρόβλημα. Και να τι απάντησε....
 
To 1938, όταν ήμουν παιδί στο χωριό μου, έπαιζα μπάσκετ με ένα φιλαράκι στην αυλή. Ο φίλος μου χτύπησε με δύναμη τη μπάλα, και η μπάλα προσγειώθηκε στην αυλή του γείτονα δίπλα στο παράθυρο της κρεβατοκάμαρας.
Οι γείτονες ήταν ο κύριος και η κυρία Gorsky.
Όπως πήγαμε να μαζέψουμε τη μπάλα, άκουσα την κυρία Gorsky να φωνάζει στον κύριο Gorsky:
 

'Πίπα; Θα σου κάνω πίπα όταν το κωλόπαιδο από δίπλα ανέβει στο φεγγάρι!'
 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<2345678910>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις