Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


1375 αναγνώστες
17 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009
19:50

Οταν ο Σκιννερ εκει γυρω στο 1930 εβαζε τα ποντικια του να πατανε κουμπια για να εξοικονομησουν το επιουσιο τυρακι τους πιθανον να μην ηξερε και ποσο βαθεια θα εφτανε στην ερμηνεια καποιων ψυχολογικων μηχανισμων.

Η μεγαλυτερη ανακαλυψη δεν ηταν οτι με λιγη καταλληλη εκπαιδευση ακομα και ενα ποντικι θα μπορουσε να σκισει στο Σαν Αντρεας (αλλωστε λεγεται οτι ειχε μαθει τη γατα του να παιζει πιανο και το σκυλο του κρυφτο καθως και κατι με περιστερια που μου διαφευγει).

Ηταν που ανακαλυψε τη δυναμη της λεγομενης περιοδικης ενισχυσης.

Πηγαινε ο ποντικας, παταγε το κουμπι μια φορα επεφτε το φαγακι. Ευκολο θα μου πεις, το εμαθε.

Μετα δεν του εδινε με τη μια, του εδωσε πρωτη φορα με τις δυο οποτε το ζωντανο πηγαινε και τσακ-τσακ  (αντι για τσακ) πηρε το Λόουερ. Ε μετα, φανταζομαι οτι θα του εδινε στανταρ για λιγο καιρο με πεντε τσακ οποτε ο ποντιξ πηρε το Προφισιενσυ.

Το αληθινα ενδιαφερον αρχισε οταν δεν του εδινε τροφη με τακτικα κλικαρισματα αλλα οποτε νάναι. Μια φορα η τροφη βγηκε στα εντεκα, μια στα τεσσερα, μια στα εικοσιπεντε κ.ο.κ.

Τι εγινε τοτε; Τι ειδε;

Αντι ο μαστουρης πλεον με το κλικαρισμα ποντιξ να το κοψει μιας και δεν εβγαινε νοημα και σχεση μεταξυ κλικ και τροφης παταγε συνεχεια το οχι πλεον μαγικον κομβιον.

Ο λογος ηταν οτι η ακαταστατη και ακατανοητη επιβραβευση του απο το μηχανημα το εκανε δεσμιο αυτης της συνηθειας.

Ετσι δοθηκε καποια αρχη στο να εξηγηθουν καποιες συνηθειες, απασχολησεις ή και μανιες γενικως ασυμφορες ή ακομα και βλαβερες.

Καζινο, κουλοχερηδες, χρηματιστηριο, η συγγραφη, ακομα και καποιες μορφες τρελλας παρακαλω.

Καποιες περαστικες ευνοιες της τυχης απεκτησαν κεφαλαιωδη σημασια στον ψυχισμο του υποκειμενου, συνδεθηκαν ακουσια με ασχετες συνθηκες και απο τοτε -το υποκειμενο που λεγαμε- επιζηταει εναγωνιως την επαναδημιουργια αυτων των συνθηκων για να νιωσει το ιδιο εντονο συναισθημα ευφοριας.

Ο ιδιος συμπεριφοριστης ψυχολογος απεδειξε οτι η περιοδικη τιμωρια δεν εχει την ιδια ισχυ με την περιοδικη επιβραβευση, η δευτερη λειτουργει με πολυ μεγαλυτερη ενταση και εχει πολυ καλυτερα αποτελεσματα, κατι που ειναι γνωστο και στη παιδαγωγικη. Καλυτερα να ενισχυσεις καποιον μαθητη ακομα και υπερβαλλοντας παρα να τιμωρησεις μιαν αποτυχια του.

Χανεις και ξαναχανεις δεκα φορες αλλα αυτες οι δεκα φορες δεν εχουν το ιδιο βαρος μεσα σου οπως η μια που κερδιζεις.

Τελος παντων, καποιος θα πει οτι στο τελος ο ποντικας ετρωγε, δεν ετρωγε;

Ενταξει, ετρωγε.

Οπως και τρισεκατομυρια αλλα αδελφια του ομως απο καταβολης κοσμου που δεν ειχαν κολλησει να πατανε ενα κωλόκουμπο.

 

Το σχόλιό σας
930 αναγνώστες
5 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009
10:30

Προχτες δεν ειχα καθολου Γκουγκλ στο γραφειο. Εχοντας το ι-μέιλ του γραφειου σε Γκουγκλ δεν μπορουσα ουτε καν να δουλεψω.

Απ' οτι φαινεται ο τσαμπουκας τους περασε, καθοτι κρατησανε κατεβασμενο το διακοπτη μονο μια μερα. Ο πολυς Γκουγκλ εστησε κι αυτος κωλο στη προοπτικη της μεγαλης αυτης αγορας.

Θα μου πεις ορεξη εχουμε πρωνιατικα, καλοκαιριατικα, αξημερωτα να διαβαζουμε για τη Κινα.

Ελα ομως που οπως το βλεπω εγω, εχουνε ενα πολυ επικινδυνο πειραμα σε εξελιξη. Λενε οτι ειναι μονο γι αυτους αλλα η εκβαση του δε νομιζω οτι θα αφησει ανεπηρεαστες τις εξουσιες οπου Γης.

Θελουν να ελεγξουν λεει το περιεχομενο του δικου τους ιντερνετ μεσω χαρντγουερ.

Θα βαζουνε σε καθε κομπιουτερ ενα μαραφετι που θα κοβει το πορνογραφικο περιεχομενο. Λεει ...

Γι αυτους που ξερουν απο Κινα θα μπορουσε να τους αντιταξει καποιος γιατι ολα αυτα τα κεφαλαια και τις εγρατοωρες που θα διαθεσουν δεν τα διαθετουν για να περιορισουν την πορνεια που χτυπαει κοκκινο; Εκατομμυρια κοριτσια την εχουν σα μονη διεξοδο. Συγχρονα σκλαβοπαζαρα (τα περιφημα ΚΤV) ειναι προθαλαμοι σοφτ πορνειας και αισχρα σημεια οπου η συγχρονη νεοπλουτη ταξη τους δοκιμαζει τον ανωριμο ανδρισμο της. Αφου εκατομμυρια θηλυκα εμβρυα θανατωνονται γιατι η φυση δεν ακολουθησε τις βουλες του πατερα αφεντη, οσα επιζησουν εχουν σημαντικα μικροτερες πιθανοτητες απο τα αρσενικα για μια στοιχειωδως αξιοπρεπη ζωη.

Αυτα θα μπορουσα να πω δεν μας αφορουν και πολυ και καθε χωρα εχει διακαιωμα να βγαλει τα ματια της με το δικο της μοναδικο τροπο αλλα το νεο πειραμα λογοκρισιας μας αφορα.

Φυσικα και δεν ειναι μονο το πορνο.

Ειναι η αναζητηση ριζικου τροπου να αντιμετωπιστει η ελευθερια εκφρασης και ενημερωσης.

Το μεχρις στιγμης πειραμα τους ειναι αρκετα επιτυχημενο.

Εχουν φτιαξει μια απολυτα ελεγχομενη φυλακη για εναμισυ δισεκατομμυριο.

Τα παραπονα ειναι απο λιγοστα εως ανυπαρκτα.

Ο ελεγχος ειναι πολυεπιπεδος.

Τα καναλια τους παιζουν συνεχως τηλεπαιχνιδια, σηριαλ αντιστοιχα της δικιας μας φουστανελας στη δικη τους βερσιον, και προπαγανδα απο καναλια του στρατου, της αστυνομιας, της πυροσβεστικης, της μπαντας του δημου.

Το Χολλυγουντ ειναι αρωγος οπου χρειαστει μιας και οι ταινιες που εισαγονται ειναι επιπεδου Τρανσφορμερς και πολυ σου λεω.

Φυσικα εχουν εκπαιδευτει απο μικροι να αντεχουν αυτη τη κακομαγειρεμενη σουπα.

Το συστημα εκπαιδευσης τους προετοιμαζει τα αυριανα αβουλα οντα. Στο αντιστοιχο του Λυκειου σχολειο τα παιδια τους πρεπει να ειναι εκει απο τις 6.30 το πρωι μεχρι τις 8 το βραδυ. Οι ορμες και εφηβικος τσαμπουκας γινονται αργα και σταθερα λιωμα μεσα σε αυτη τη μηχανη ψυχολογικου κιμα.

Οσοι συνεχιζουν κολλεγια και πανεπιστημια και δεν εχουν οικονομικες δυνατοτητες (το 95% δηλαδη) πρεπει να ζουν σε δωματια δεκα τετραγωνικων εξι-εξι. Φυσικα χωρος για τα κρεβατια τους υπαρχει μονο. Οι τουαλετες κοινες και το μπανιο με μετρο. Η τοσο εντονη συναφεια σωματων, υγρων, οσμων, σκεψεων γαλβανιζει τη συγχρονη κοινωνικοτητα τους, την αποδοχη του αλλου ως εργαστηριο αναγκων και τη δομηση του εαυτου ως σταθμου υπομονης. Η μαζα. Πανταχου παρουσα. Η προσωπικη επιθυμια παντα χαμενη μεσα στη μεγαλη συνισταμενη, ο ανθρωπος ως μη μοναδα, μη φωνη, ουσιαστικα μη παρουσια.

Ετσι ειναι μαθημενοι στα λιγα απο τα γεννοφασκια τους, ετσι μπορει και τους παιζει η εξουσια τους οπως θελει.

Η αισθητικη τους ειναι ενα κρεσσεντο της ελλειψης. Σαν η αισθητικη του παρελθοντος να ηταν μια μονο εποχη ατερμονη, βυθισμενη μεσα σε μια Νιρβανεια αιωνιοτητα. Δεν υπαρχουν ρευματα, επιδρασεις, πειραματισμοι. Υπαρχει μονο ο πολτος "παγοδα-σοσιαλιστικος ρεαλισμος-μαρκετινγκ καπιταλισμος των 90'ς". Η τεχνη μονο ως δεκανικι της διαφημισης. Η διαφημιση ως η μονη δυνατη αναγνωση της τεχνης. Εναμισυ δισεκατομυριο να μην εχουν την δυνατοτητα να νιωσουν την τεχνη, τη μονη χαραμαδα προς το μη εφημερο.

Ειναι ευτυχισμενοι αν τους ρωτησεις. Αγαπουν τη χωρα τους σα παιδια που αγαπουν την ομαδα τους. Σεβονται τους γονεις τους και ειναι φιλικοι, δεκτικοι, προσχαροι. Σε αυτα τα σπανια χαρακτηριστικα της καλοσυνης τους παταει η εξουσια τους. Δεν εχουν ιδεα γιατι τους ετοιμαζουν, η ΕΕ διμαρτυρεται γι αυτους αλλα οχι μονο γι αυτους. Διαμαρτυρεται για ενα σκοτεινο μελλον που ερχεται αν το αποτροπαιο πειραμα της λογοκρισιας τους πετυχει. Το σκοταδιστικο μαραφετι Γκριν Νταμ θα εξελιχτει, θα γινει μεχρι αορατο και οι απανταχου εξουσιες θα παραγγελνουν το οριτζιναλ το μέιντ ιν Τσάινα, το φτιαγμενο εκεινες τις ανυποψιαστες εποχες του 2009, τοτε που Γιαχου, Γκουγκλ, Μικροσοφτ και αλλα μεγαθηρια εκαναν γαργαρα τη λογοκρισια για χαρη του κερδους, του βαμπιρ των ημερων μας.

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1027591&lngDtrID=252

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1114 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009
06:22

Δεν ηθελε το Mall στο Βοτανικο, το οικολογικο κοκκινο φωτακι ειχε αναψει αλαρμ, και την ωρα του καφε στη δουλεια ειχε βγαλει πυρινους λογους για την οριστικη και χωρις γυρισμο υποβαθμιση της περιοχης. Ασε που μολις περναγε απο το Παραδεισο του ανεβαινε το αιμα στο κεφαλι με τα εκτρωματα που εβλεπε. Και οι ντολτσε βιτες και η ολη βλαχογκλαμουρια της οικογενειας του την εδινε αλλα μολις ειδε τα παλαβα στο ταμπλω σκεφτηκε να μπει για καναδυο μερες, να κανει μια αρπαχτη και να φυγει. Αλλωστε, ποιος θα το μαθαινε;

Εγκλωβιστηκε και ειναι τωρα πανω απο μηνα μεσα. Εκανε κι ενα χοντρο μουαγεν στα τελευταια χαμηλα που δωσανε ακομα μια σπρωξια σε αυτη την περιεργη και απιστευτη ως πριν αλλαγη μεσα του.

Η μεταστροφη στις ιδεες του ηταν αργη, σαν ενα δηλητηριο που το παιρνεις σιγα σιγα και τελικα αποκτας το δωρο της ανοσιας του. Τωρα ειναι τμημα της βραδυνης προσευχης του. Τι προσευχης δηλαδη; Αυτης της διαδικασιας των τελευταιων ασυναρτητων σκεψεων για λεφτα, δουλεια, παιδια, γυναικα, γκομενα που κανει καθε ενηλικας που σεβεται τη συγχυση του πριν τον παρει ο υπνος. Τωρα σεβαστο τμημα αυτης της προσευχης καταλαμβανει και το μοτο "και να γινει το Μωλ". Μεχρι που εβαλε και τη Παναγια στο κολπο να μεσολαβησει.

Στις κουβεντες στο καφε, δεν το ανακινει, πριν ηταν το πρωτο του.

Στελενει σκεψεις βουντου στο Συμβουλιο, κλεινεται στον εαυτο του και κανει σεναρια, ως πριν δημοσια προσωπα ελπιδοφορα τωρα του φαινονται ποτε πονηρα και ποτε στενομυαλα. Και απο κεινη την ελπιδα του γι αυτους μονο ενα μίσος εχει μεινει.

Και μια νεα σκεψη γεννηθηκε. Να μην ψηφισει το κομμα που ηθελε. Οχι για τιποτα αλλο, ετσι για να εκτονωσει τα νευρα του. Αλλα και να του στειλει το δικο του νεο μηνυμα.

Κι αρκουσε για ολο αυτο μονο ενας μηνας (πανω κατω).

Μαζι ομως με αυτη κανει και μια αλλη σκεψη, κρυφη.  Το αλλοθι του. Ουτε στην προσευχη του δεν τολμαει να τη πει αυτη.

Κανε Θε μου να κανει παλι δυο-τρια λιμιτ-απ να μπορεσω να πουλησω πριν τις εκλογες, να βγαλω κανα φραγκο, να ξαναγινω ο ιδεολογος που ημουνα.

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
707 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 30 Μαΐου 2009
19:47

 

Στο παιχνιδι, αν θες να διατηρησεις την ισοροπια σου, δεν πρεπει να κανεις προβλεψεις, να περιμενεις, να ελπιζεις.

Οι μεγαλες ελπιδες οδηγουν και σε μεγαλη απογοητευση.

Και η απογοητευση δεν εχει που να καταφυγει παρα στα ιδια σου τα κυτταρα.

Και οταν υπαρχουν παλιες απογοητευσεις, δεξαμενες ολοκληρες απογοητευσης, μην προσθετεις αλλες ελπιδες γιατι αργα ή γρηγορα κι αυτες θα γκρεμιστουν.

Οι ελπιδοφορες φημες ακολουθουνται παντα απο οδυνηρες φημες, οι οποιες στη συνεχεια παραχωρουν παλι τη θεση τους σ'ελπιδοφορες φημες. 

Τα συναισθηματα σου γινονται ενα γιο-γιο, απο το ενα ακρο στο αλλο, μ'ενα τροπο κι ενα ρυθμο που ειναι αντιθετος με το φυσικο τροπο αναπτυξης και ωριμανσης ενος συναισθηματος.

Και οσο αυτο το πανω-κατω συνεχιζεται δεν σε αφηνει να ξεφυγεις απο τα προσωπικα αγχη σου.

Κι ενω το παιχνιδι προσθετει κι αλλο ερμα σε αυτα, το μονο που κανεις ειναι να το συνεχιζεις ελπιζοντας οτι αυτο που σου εχτισε τα καγκελα της φυλακης αυτο και θα τα σπασει.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
770 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009
09:43
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις