Radio Nowhere
Νύν & Αήρ
Λίγα λόγια για εμένα
... λίγα και καλά
(διαβάστε περισσότερα)
Ανθολόγιον
Σύνδεσμοι


33416 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009
18:24

                              Radio Nowhere 

                                          

                                        Echoes

 

                                   Νύν & Αήρ        

 

 

 

 

Το σχόλιό σας
472 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009
18:20

 

Εσυ θα τα δεις το βραδυ στην τηλεοραση.

Εγω τα βλεπω σε μια γιγαοντοοθονη του δρομου που καλυπτει την επιφανεια ενος ανετου κελιου. Πολυ καλα θα μπορουσε να ζησει κανεις σε μια τετοια επιφανεια, πολλοι ηδη το κανουν ...

...συνέχεια στο Νύν & Αήρ

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
363 αναγνώστες
Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009
18:20

Ενα απο τα πρωτα διηγηματα του Φιλιπ Ντικ (Blade runner), κι απ' οτι λεει ο ιδιος το πρωτο που πουλησε, ειναι μονο χιλιες πεντακοσιες λεξεις περιπου και ακομα τυπωνεται σ'ενα πανεπιστημιακου επιπεδου εγχειριδιο, αν κι εχουν περασει κοντα εξηντα χρονια απο τοτε που γραφτηκε.

Ειναι για ενα σκυλο και πως βλεπει τους ... συνέχεια

 


 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
390 αναγνώστες
Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009
18:20

Διαβαζα οτι ο Προυστ βασανιζοταν απο εντονες αυπνιες.

Αλλωστε το Αναζητωντας το Χαμενο Χρονο ξεκινα με την περιγραφη μιας αυπνίας, καπως εκτενη βεβαια καθως διαρκει καπου τριανταδυο σελιδες ...συνέχεια

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
618 αναγνώστες
5 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009
04:47

 

ENA

Το κιτς δεν ειναι κατι σχετικο.

Δεν εχει ομως κι ενα συγκεκριμενο ορισμο.

Ακαλαισθητο ειναι η πρωτη λεξη που ερχεται στο μυαλο, αλλα το κιτς την ξεπερναει κατα τι. Κατα την εννοια της επιδειξης. Μπορει κατι να ειναι απλα ακαλαισθητο αλλα να του λειπει η επιδειξη. Ε, τοτε δεν ειναι κιτς, ειναι απλα ασχημο.

Το ασχημο επισης δεν ειναι λαθος, ειναι απλα ασχημο. Υπαρχουν πολλα ασχημα πραγματα στη φυση, η οποια μπορει να περιεχει ανετα και το ασχημο, ενας αρρωστος ξεμαλιασμενος σκυλος μπορει να ειναι κατι ασχημο (που, παρεπιπτοντως, σ'ενα εργο τεχνης μπορει να δωσει ενα αριστουργημα, τροφη για πολλες σκεψεις).

Το κιτς δεν σου δινει καμια διεξοδο για σκεψη, απλα σε αποσβολωνει με το ποσο εκτος ειναι, εκτος κλιματος, εκτος νοηματος, εκτος εποχης του, εκτος οποιασδηποτε ειλικρινους συγκινησης.

Το κιτς δε λεει απολυτως τιποτα.

Ή μαλλον καλυτερα για το μονο που μιλαει ειναι η κενοδοξια και η ελλειψη μετρου του δημιουργου του. Δεν μιλαει σαν εργο, και σαν ψυχογραφημα παλι δε λεει και πολλα, καθως ο εμπνευστης του εχει αντιγραψει, εχει συλλεξει απο δω κι απο κει ετεροκλητα στοιχεια, μια τεμπελικη συλλογη, ενα συνοθυλευμα, που κλεβει ξεδιαντροπα και κακοαντιγραφει εμπνευσεις αλλων.

Το κιτς δε κρυβει κακη προθεση. Ο κιτσακιας, ακομα και ο καρακιτσακιας ειναι πολυ πιθανον να ειναι ενταξει ανθρωποι, ισως οχι αυτο που λεμε κουλ αλλα απ'την αλλη δεν ειναι και παλιοτομαρα. Λιγο παραπανω, επιδεικτικοι, λιγο παραπανω ανοητοι ωστε να μην ξερουν να κρυψουν το παρδαλο γουστο τους, μπορει ομως να ειναι ιδιαιτερα ζεστοι και εκδηλωτικοι με τροπο γηινο ισως ομως και εκβιαστικο.

Ναι, το κιτς εκβιαζει. Θελει να φωναξει, αλλα δεν εχει τι να πει. Εκβιαζει το ματι, την προσοχη σου, προσπαθει να μπει στο αντιληπτικο σου πεδιο με θρασσος, και καποιες φορες μια αθωοτητα που απεχει απο τη χαζομαρα οσο η ακρη της γραβατας σου απο τον αφαλο σου.

Το κιτς πεφτει στη παγιδα του. Λεει τα αντιθετα απο αυτα που νομιζει οτι θελει να πει. Βασικα λεει οτι δεν καταλαβε, κι επισης  μην ελπιζετε, δεν προκειται να καταλαβει ποτε, τοχει πιασει λαθος το θεμα, οτι ητανε να πει το ειπε. Βιαστικο αλλα τεμπελικο, λαιμαργο αλλα χωρις καρδια,  καιγεται απο φανταστικες φωτιες που γρηγορα τις βαριεται γιατι η θερμοτητα τους δεν φτανει ως το δερμα οσο κι αν ο κιτσακιας χτυπιεται οτι εφτασε μεχρι τα βαθη της καρδιας του.

ΔΥΟ

Το κιτς τα ξερει ολα.

Ισοπεδωτικα.

Δεν αναρωτιεται καθως ως γνωστον χρειαζεται καποια γνωση για να κανεις τις σωστες ερωτησεις. Το κιτς "ξερει" ολες τις απαντησεις αλλα δε ξερει τις ερωτησεις.

Το κιτς τα ξερει ολα. Λαθος. Αλλα τα ξερει.

Εχει αποψη για ολα. Λαθος. Αλλα εχει.

Το κιτς εχει τη δυναμη να διαστρεφει τις ερωτησεις ετσι ωστε να φαινονται οτι ταιριαζουν με τις ετοιματζιδικες απαντησεις του. Αρα πρεπει να βρει μια ερωτηση που να ταιριαζει. Ερωτηση τετοια δεν υπαρχει γιατι η ανουσια κακογουστια δεν αποτελει απαντηση για τιποτα. Δε πειραζει, διαστρεφουμε μια υπαρκτη ερωτηση, μπλεκουμε δυο ασυνδετες μαζι τους ερωτησεις ετσι ωστε κατι ουσιαστικο να εμπλεκετε με κατι ανουσιο και...τσουπ νατη, μια κιτς ερωτηση.

Σας μπερδευει? Εχει μεσα τοσες περικοκλαδες, το νοημα της χανεται σε μαιανδρους αχρειαστους, περιττους και ομιχλωδεις? Ε, μολις βρηκατε πως το κιτς συνεργαζεται με τη διαστρεβλωση.

Πρεπει στην διατυπωση της  ερωτησης να βλεπεις τι την εξυπηρετει. Τι αφορα το κεντρικο νoημα της και μονο. Αν βλεπεις πολλα που δεν παιζουν αυτο το ρολο τοτε συγχαρητηρια, μολις βρεθηκες αντιμετωπος μ' ενα τσαρλατανο.

Το κιτς διακρινεται απο ελλειψη λιτοτητας. Δεν τη μπορει τη λιτοτητα, τι να κανουμε. Οτιδηποτε ανοικονομητο, σε εκφραση, σε μεγεθος, σε χρηση τεχνασματων που αποτρεπουν απο την καθαροτητα, τη διαυγεια, τη συνοχη, την επαγωγη ειναι κιτς. Απλα και δικαια.

Το κιτς ειναι παντου.

Το κιτς λατρευεται ενιοτε, γιατι ειναι διασκεδαστικο.

Το σοβαρο κιτς ειναι για γελια. Το αστειο κιτς ειναι για πολλα γελια.

Ποτε ερχεται απο δω. Ποτε απο κει.

Πρεπει να αναγνωριζεται.

Πως?

Ειναι απλο αλλα οχι αρκετα. Δεν πιστευει αυτα που λεει.

Ακουτε ενα τραγουδι που σας φαινεται οτι δεν πιστευει αυτα που λεει, οτι δεν τα υπηρετει με τη μορφη του? Ε, ειναι πολυ κοντα στο κιτς.

Θελει να κανει επιτυχια, χρησιμοποιει τεχνασματα που αποβλεπουν σε αυτο παρα στο μηνυμα του?

Πολυ πολυ κοντα στο κιτς.

Δεν ειναι αυθεντικο.

Μπορεις να καταλαβεις τι δεν αυθεντικο ως προς αυτο που αναφερεται?

Ε, εισαι πολυ κοντα στο να πιανεις το κιτς απ' τα

 

Συγνωμη, σταματαω...μου φερανε το φαι.

Πρεπει να κανω και κατι τηλεφωνα ...

 

ΤΡΙΑ

Το κιτς ειναι αμετροεπες.

Δεν ξερει που η μορφη σταματα να εκφραζει το περιεχομενο.

Προσκολλημενο στη μορφη, ναρκισσιστικο, αυτοπροδιδεται.

Ισοπεδωτικο και απολυτο.

Καθοτι δεν το ενδιαφερει ο διαλογος, με τον περιβαλλοντα χωρο, με την πλουσια πανιδα της σκεψης.

Μονη του επιδιωξη η προβολη του. Με οποιοδηποτε τιμημα.

Βεβαια το κυριο τιμημα ειναι η γελοιοποιηση του αλλα εχει μαθει να τσαλαβουτα στα ρηχα νερα της απολαμβανοντας τη λασπερη δροσια της  συμπαρελκομενης αυτοπροβολης.

Το κιτς χρησιμοποιει τις λεξεις ως αντικειμενα. Οχι ως φορεις. 

Σε  ιδεαλισμο μεταμορφωνει τα μικρα του ενστικτα ντυμενα με μεγαλες λεξεις.

Ω, σε αυτο ειναι απολυτα ικανο.

Μια αυστηρη νηστεια μινιμαλισμου θα το οδηγουσε σε ασφυξια.

Ειναι τοσο πληθωρικο που ιδρωνει. Συνεχως.

Τρεχοντας να προλαβει τα νοηματα που τη χαρη τους επιδιωκει, ασθμαινει.

Το κιτς εχει ασθμα. Πνευματικο.

Ναι, το κιτς δηλωνει την υπαρξη του πνευματος. Μεσω της απουσιας του πνευματος που το διακρινει και το χαρακτηριζει.

Το κιτς ειναι απανθρωπο. Δεν αγαπα. Δηλωνει και μονο.

Ακομα και την αγαπη του και το οποιο ξεπνοο παθος του τα εκφραζει δηλωτικα και οχι ψυχικα.

Και μονο μεγαλοφωνα. Ο ψιθυρος δεν του ταιριαζει.

Ουτε ο μονολογος.

Ουτε η αμφιβολια.

Οπου επαρση, οπου ηθικολογια, οπου παρελθοντολαγνεια εκει θα το βρεις να τριβεται.

Μην γελιεσαι.

Ειναι αθωο μονο οσον αφορα τη χαζομαρα του.

Κατα τ' αλλα ειναι πολυ επικινδυνο.

Φαιο γαρ.

 

 


 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 69123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος.
Εκκλησιαστής Α, 5
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις